<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738</id><updated>2012-02-18T03:13:29.876-02:00</updated><title type='text'>Musikal</title><subtitle type='html'>/comentários sobre música e gente que faz música / sem nenhum compromisso com lançamentos / "hit parade" / épocas ou gêneros musicais / é como estar mexendo num baú onde estão guardados discos, fotografias, recortes, postais e "souvenirs of days together"... / seja bem-vindo e mexa à vontade / [consulte o arquivo do blog]</subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default?max-results=100'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><link rel='next' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default?start-index=101&amp;max-results=100'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>222</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>100</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-873670065293691021</id><published>2009-06-24T17:46:00.012-02:00</published><updated>2009-06-24T18:42:36.181-02:00</updated><title type='text'>[] Uma Garota Chamada Dusty... [1939-1999]</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SkKLGs7fKNI/AAAAAAAAHkk/z0ruukDiaBw/s1600-h/C%C3%B3pia+de+Dusty+Springfield.jpg"&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 305px; DISPLAY: block; HEIGHT: 387px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350992254525712594" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SkKLGs7fKNI/AAAAAAAAHkk/z0ruukDiaBw/s400/C%C3%B3pia+de+Dusty+Springfield.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;Esta semana fui até a Livraria Cultura procurar um livro para dar de presente a um amigo que estava fazendo aniversário. Depois de escolher alguns volumes nas prateleiras, e dar uma olhada no conteúdo, bem sentado nas almofadas, decidi que livro levar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Fui até o caixa, paguei, providenciei um pacote de presente e antes de ir embora resolvi ir até a parte dos discos dar uma olhada geral...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;De repente vejo na prateleira um cd de nome “A Girl Called Dusty... Dusty Springfield”. Uma capa muito bem executada, de fundo azul vivo e uma Dusty em plenos anos ’60... cabelos loiros armados e arrumados, com cara de quem estava mascando chicletes... Resolvi escutar o disco e foi como voltar quatro décadas no tempo...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Para quem não lembra, ou por acaso não a conheceu, vale dizer que ela ficou conhecida praticamente no mundo inteiro em 1963 com a música “I only want to be with you”, sucesso absoluto de vendas e de todas as festas... era amúsica que se colocava quando se queria dar uma animada nas pessoas... como aconteceria mais tarde com a “Lança Perfume” da Rita Lee... era infalível!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Graças a Dusty Springfield, o mundo ficou conhecendo também “The Look Of Love”, de Hal David e Burt Bacharach, trilha sonora do filme “Casino Royale”, de 1967. Tanto o filme quanto a música se tornaram clássicos; a música já teve e continua tendo um sem número de gravações, tanto instrumentais como vocais... ainda bem, pois é uma bela música !&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Foi dela também a primeira gravação de outro clássico de Burt Bacharach, “Wishin’ and Hopin” em 1964, que seria popularizada dois anos depois por Brenda Lee... mas “Wishin’ and Hopin” é uma música que ficou para sempre ligada a Dusty, como sendo sua identidade musical.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Nascida &lt;strong&gt;Mary Isabel Catherine Bernadette O’Brien&lt;/strong&gt; em 1939 no Reino Unido, foi uma das cantoras inglesas que mais fizeram sucesso na América, colocando na parada de sucessos americana uma infinidade de músicas.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Nos anos ’80, mais precisamente em 1988, participou como convidada especialíssima do disco “Introspective” do Pet Shop Boys. Aquele disco de listras verticais bem coloridas, lembra ?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;A música que eles gravaram juntos foi “What Have I Done To Deserve This” ...pois é dela aquela voz gostosa que ouvimos na gravação...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Em 1995 Dusty foi diagnosticada com um câncer de mama já em andamento severo e morreu em 1999, pouco antes de completar 60 anos....&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Deu uma nostalgia boa, ouvir novamente “Wishin’ And Hopin” com esta eterna garota chamada Dusty, que alegrou tantas festas que participei....&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;(@) veja e ouça Dusty Springfield &lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=14Dgw_LSJ5w&amp;amp;feature=related"&gt;clicando aqui ! [] &lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 63px; DISPLAY: block; HEIGHT: 63px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350991759355146434" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SkKKp4Rn8MI/AAAAAAAAHkc/oQBtwIj7ppg/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-873670065293691021?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/873670065293691021/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=873670065293691021&amp;isPopup=true' title='10 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/873670065293691021'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/873670065293691021'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2009/06/uma-garota-chamada-dusty-1939-1999.html' title='[] Uma Garota Chamada Dusty... [1939-1999]'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SkKLGs7fKNI/AAAAAAAAHkk/z0ruukDiaBw/s72-c/C%C3%B3pia+de+Dusty+Springfield.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>10</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-2006342102409838747</id><published>2009-04-30T15:41:00.006-02:00</published><updated>2009-04-30T15:52:41.861-02:00</updated><title type='text'>[] Diana Julie Krall London</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SfnlE4YaoMI/AAAAAAAAHiM/dLze7r09K5o/s1600-h/diana+krall+quiet+nights+big.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 188px; FLOAT: left; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330543505986724034" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SfnlE4YaoMI/AAAAAAAAHiM/dLze7r09K5o/s400/diana+krall+quiet+nights+big.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;div&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;color:#000099;"&gt;Evidentemente que o título deste post é uma referência bem humorada ao mais recente disco de Diana Krall.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Não conheço nenhuma cantora que tenha se aproximado tanto do jeitão de Julie London cantar como Diana Krall em seu “Quiet Nights”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Diana sempre foi linda e loira, elegante e classuda, assim como Julie London, que literalmente enfeitava as capas de seus LP’s com fotos sensuais, de extremo sex-appeal, closes que ressaltavam a beleza de seu rosto, seus cabelos impecáveis e olhares que prometiam mundos e fundos ao ouvinte...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Além disso tudo, Julie tinha aquele diferencial que se tornou quase uma “trade mark” sua, que era a de cantar próximo ao microfone, criando assim uma atmosfera quase confessional e trocas de segredos além de eternas juras de amor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Muitas vezes até, parecia estar cantando languidamente apoiada com o cotovelo no travesseiro, como quem folheia uma revista tipo “Harper’s Bazaar”, no 18’ andar de um prédio de tijolos em Manhattan, enquanto lá embaixo, as pessoas passam com capas de gabardine vendo as silhuetas refletidas nas vitrines de neon...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pois muito bem, em “Quiet Nights”, Diana é basicamente a Diana de sempre, com seu piano estupidamente bom, arranjos elegantes sem serem piegas, fazendo bem = e muito = o que ela sempre fez, desde os seus 11 discos anteriores, que é cantar e tocar piano... sim, simples assim.&lt;br /&gt;Só que neste disco, ela se aproximou ainda mais de Julie London, pois sua voz está um pouco mais sexy, ou sensual se preferem, cantando mais baixo, em tom mais grave, mais sussurrado e muito mais próxima de quem a ouve.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;E como se não bastasse isto, ainda canta algumas músicas do repertório de Julie London, como “Where or When”, “Too Marvelous for Words”, “You’re my Thrill”, e deixa claro que as outras músicas contidas no disco, seriam cantadas assim por Julie London....&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Longe de ser um demérito estas minhas observações, pois não estou dizendo que Diana está imitando Julie London, até porquê ela nem precisa disso já que é uma artista mundiamente conhecida, que está entre os nomes mais sofisticados do novo jazz, do jazz elegante, endinheirado, cantado e tocado nos locais da moda, seja aqui, lá, ou acolá...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Diana na minha opinião, é competentíssima em gravar alguns temas “pops” e dar um plus de elegância e sofisticação como fez com aquela baladinha pra lá de manjada dos Bee Gees, “How Can You Mend a Broken Heart”, que ficou uma belezinha de se ouvir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Para mim, foi uma dupla satisfação, pois além de ter um punhado de standards da música a&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SfnkqGcoz9I/AAAAAAAAHh8/-0PudXuydz0/s1600-h/diana+krall+quiet+nights+peq.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 250px; FLOAT: left; HEIGHT: 253px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330543045906059218" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SfnkqGcoz9I/AAAAAAAAHh8/-0PudXuydz0/s400/diana+krall+quiet+nights+peq.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;mericana que eu gosto, como é o caso de “walk on by”, eu sentí por parte de Diana, no todo deste disco, uma homenagem à bela, talentosa e criadora de estilo Julie London.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Quiet Nights tem:&lt;br /&gt;where or when // too marvelous for words // i’ve grown accustomed to his face // the boy from ipanema // walk on by // you’re my thrill // este seu olhar // so nice // quiet nights // guess i’ll hang my tears ou to dry // how can you mend a broken heart // every time we say goodbye.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O disco, que também foi lançado lá fora em vinil, é da Verve, aqui no Brasil pela Universal Music, foi produzido por Tommy LiPuma &amp;amp; Diana Krall, arranjado e conduzido por Claus Ogerman.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 63px; DISPLAY: block; HEIGHT: 63px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330542673342445906" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SfnkUaijOVI/AAAAAAAAHh0/szwK7EGa92I/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-2006342102409838747?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/2006342102409838747/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=2006342102409838747&amp;isPopup=true' title='4 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/2006342102409838747'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/2006342102409838747'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2009/04/diana-julie-krall-london.html' title='[] Diana Julie Krall London'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SfnlE4YaoMI/AAAAAAAAHiM/dLze7r09K5o/s72-c/diana+krall+quiet+nights+big.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-2417099637551769911</id><published>2009-04-06T01:50:00.005-02:00</published><updated>2009-04-06T02:05:15.753-02:00</updated><title type='text'>[] Natalie Cole, Transplante e Hemodiálise...</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/Sdl9gXDhwkI/AAAAAAAAHhs/fSpA7-vzX5o/s1600-h/natalie_cole%5B1%5D--140x180.jpg"&gt;&lt;img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 210px; FLOAT: left; HEIGHT: 270px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5321422429613048386" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/Sdl9gXDhwkI/AAAAAAAAHhs/fSpA7-vzX5o/s400/natalie_cole%5B1%5D--140x180.jpg" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;div align="right"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;Não é de hoje que Natalie Cole anda envolvida com problemas de saúde. Há vários anos, que ela vem lutando contra a dependência química, principalmente de cocaína e heroína.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Entra em clínica, sai de clínica, passa um tempo totalmente afastada das drogas, mas depois volta com mais força e parece entrar mais fundo... Até bem esforçada, pede ajuda aos amigos, aos colegas de trabalho e gente do showbiz.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Esta semana li no jornal italiano “Corriere Della Sera” que Natalie declarou no programa de entrevistas “The Larry King Show”, um dos mais populares da televisão americana, através da CNN, que terá que fazer um transplante, pois está perdendo as funções renais dos dois rins.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O estado de saúde de Natalie se agravou em fevereiro de 2008, quando ela foi diagnostica com hepatite do tipo “C”, segundo os médicos, como conseqüência dos abusos de álcool, heroína e cocaína.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;A partir daí, ela já esteve internada duas vezes em clínicas especializadas para desintoxicação e passou 4 meses fazendo um tratamento de quimioterapia.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Atualmente, está fazendo hemodiálise 3 vezes por semana levando 3 horas em cada sessão...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mesmo assim, está conseguindo cumprir sua turnê mundial, não abandonando a hemodiálise em Milão, Istanbul, Manila, Londres e Indonésia.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Natalie está com 58 anos, tem um consistente histórico familiar de abusos. Seu pai, o grande Nat King Cole, não abandonava o copo, fumava 4 maços de cigarros por dia e morreu de câncer de pulmão quando Natalie tinha 15 anos...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Em fevereiro deste ano ela deu uma entrevista para a revista semanal americana “People”, admitindo a possibilidade de que seu filho Robert, de 31 anos seja o doador.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Vamos torcer para que esta situação se resolva da melhor maneira e que ela possa continuar com sua carreira e continuar gravando coisas tão boas como seu mais recente disco&lt;a href="http://roberto-musikal.blogspot.com/2008_09_01_archive.html"&gt; “Still Unforgettable”, já comentado aqui no blog&lt;/a&gt;.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 63px; DISPLAY: block; HEIGHT: 63px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5321421898073155298" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/Sdl9Ba6ipuI/AAAAAAAAHhk/b8G089JFnmE/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" /&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-2417099637551769911?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/2417099637551769911/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=2417099637551769911&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/2417099637551769911'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/2417099637551769911'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2009/04/natalie-cole-transplante-e-hemodialise.html' title='[] Natalie Cole, Transplante e Hemodiálise...'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/Sdl9gXDhwkI/AAAAAAAAHhs/fSpA7-vzX5o/s72-c/natalie_cole%5B1%5D--140x180.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-6119377428714389337</id><published>2009-03-25T19:17:00.007-02:00</published><updated>2009-03-25T19:49:03.599-02:00</updated><title type='text'>[] Caterina "Always" Valente</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;Um b&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/ScqjeKkQDMI/AAAAAAAAHhc/YlKcdRWk0PM/s1600-h/1caterina+valente+trio.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317242048692096194" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 166px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/ScqjeKkQDMI/AAAAAAAAHhc/YlKcdRWk0PM/s400/1caterina+valente+trio.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;om exemplo de artista verdadeiramente cosmopolita. Nascida em Paris em 1933, de família italiana, passaporte alemão, prêmios internacionais, mais de 1500 músicas gravadas em 12 línguas, e 18 milhões de discos vendidos pelo mundo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Estas são algumas credenciais de Caterina, nascida em uma família de artistas; seu pai, um típico italiano chamado Giuseppe, era na época um conhecido acordeonista e sua mãe, atriz cômica e bailarina de comédia musical, onde misturava teatro, picadeiro, dança e canções...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Um dos irmãos de Caterina, Silvio Francesco, seguiu a mesma carreira da família e acompanhou a irmã mundo a fora por diversas vezes, como cantor e guitarrista, apresentando duetos que ficaram gravados em muitos discos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Por uma dessas coisas do destino, a carreira de Caterina iniciou na Alemanha, pois ela conheceu o malabarista alemão Gerd Eric Horst Scholz, que logo reconheceu &lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/ScqjUq00CxI/AAAAAAAAHhU/5cGNdZbcBlM/s1600-h/1caterina_valente00071_sw.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317241885552806674" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 248px; CURSOR: hand; HEIGHT: 337px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/ScqjUq00CxI/AAAAAAAAHhU/5cGNdZbcBlM/s400/1caterina_valente00071_sw.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;seu talento, virou seu marido e empresário.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Em 1953 grava seu primeiro disco “Istanbul”, com o famoso maestro alemão Kurt Edelhagen. Em seguidinha, com o mesmo maestro fez a gravação de duas músicas, num pequeno medley, com as quais é lembrada até hoje: “Malagueña” e The Breeze And I”, de autoria do cubano Ernesto Lecuona.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pronto. Caterina estava lançada ao mundo e em meados dos anos ’50 era conhecida praticamente em todos os continentes, e nos anos ’60 grava uma série de discos com Claus Ogerman, logo se casa com o pianista Roy Budd e a cada ano vai consolidando sua carreira internacional. Seja lá qual for o país...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;É íntima da Europa, shows em todas as capitais, teatros e tv, discos e rádios, Caterina Valente era sinônimo de talento, garra, competência, vocação e simpatia, predicados que dificilmente andam juntos.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/Scqi_Rb40vI/AAAAAAAAHhM/btqLU6jt378/s1600-h/1caterinavalente-box.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317241517960123122" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 217px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/Scqi_Rb40vI/AAAAAAAAHhM/btqLU6jt378/s400/1caterinavalente-box.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Sua discografia na Alemanha é interminável, além de ter gravado com nomes como Louis Armsntrong, Ella Fitzgerald, Benny Goodman, Tommy Dorsey e Chet Baker.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Seu filho Eric Van Aro Jr. também é um conhecido cantor europeu.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Com o passar dos anos, Caterina foi diminuindo suas atividades, mas em 1989, gravou um cd na Itália “A Briglia Sciolta”, que acabou se tornando seu disco campeão absoluto de vendas. Seu mais recente trabalho chama-se “Girl Talk”, e é de 2001.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Atualmente, vive tranqüila, bonita e saudável em Montagnola, perto de Lugano, na Suíça.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Merecidamente.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;(@) ouça e veja Caterina &lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=N_fAJhFokgU"&gt;aqui []! &lt;/a&gt;e também &lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=YS-33QWEtOY&amp;amp;feature=related"&gt;aqui []! &lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317238495743577682" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 63px; CURSOR: hand; HEIGHT: 63px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/ScqgPWzUDlI/AAAAAAAAHhE/KRBmV8LB6wI/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-6119377428714389337?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/6119377428714389337/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=6119377428714389337&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/6119377428714389337'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/6119377428714389337'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2009/03/caterina-always-valente.html' title='[] Caterina &quot;Always&quot; Valente'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/ScqjeKkQDMI/AAAAAAAAHhc/YlKcdRWk0PM/s72-c/1caterina+valente+trio.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-22031560301070624</id><published>2009-03-11T22:28:00.010-02:00</published><updated>2009-03-11T22:47:27.895-02:00</updated><title type='text'>[] É Tempo de Amar ... Zé Renato</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/Sbha2ZoesmI/AAAAAAAAHg0/CTPPYZNR5Kg/s1600-h/zÃ©+renato.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312095651123606114" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 250px; CURSOR: hand; HEIGHT: 237px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/Sbha2ZoesmI/AAAAAAAAHg0/CTPPYZNR5Kg/s400/z%C3%A9+renato.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;Quando ele tinha 14 anos ganhou de seu pai o primeiro violão; mas não era um violão qualquer, pois era assinado por alguém ilustre no mundo da música: Sílvio Caldas, amigo de longa data de seu pai...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;A primeira música que Zé Renato aprendeu a tocar nesse violão famoso, foi “Namoradinha de Um Amigo Meu”... até aí, tudo bem, isso era mais ou menos comum aos garotos daquela época. Só que a vida continuou rolando, Zé Renato enveredou pela música, ficou conhecido, famoso, e participou durante anos de um dos mais conhecidos grupos vocais, o “Boca Livre”.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/Sbhadb-dObI/AAAAAAAAHgk/cq7q7fRllvQ/s1600-h/ze%20renato(2).jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312095222255925682" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 215px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/Sbhadb-dObI/AAAAAAAAHgk/cq7q7fRllvQ/s400/ze%2520renato(2).jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Versátil e competente que é, feliz possuídor de uma voz limpa, sem floreios e vibratos desnecessários, já dedicou discos inteiros às obras de Sílvio Caldas, Zé Ketti, Chico Buarque e Noel Rosa, além de ter gravado um disco com Wagner Tiso, de voz e piano, cantando músicas de nosso folclore...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Devo destacar aqui um outro trabalho muitíssimo bem cuidado e elegante, quando se juntou ao grupo vocal português “Trinadus” e gravou “Navegantes”, mostrando que um fado pode ser cantado como uma canção brasileira, e uma canção nossa cai como uma luva nas medidas dos mais fados dos fados....&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Em “É Tempo de Amar” Zé Renato saldou uma dívida que tinha com ele próprio, pois sempre cantou as músicas da Jovem Guarda em casa e mentalmente, imaginando um dia poder colocar em disco, à sua maneira.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;E assim, foi, manteve a ingenuidade daquele tempo, apenas modernizando o som e os arranjos, sempre respeitando a atmosfera da época em que elas foram cantadas e fizeram sucesso. É um disco generoso, de som requintado e ao mesmo tempo extremamente simples...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tem teclados de órgão Hammond e Würlitzer, e tem também vibrafone, indispensável naquela décad&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SbhZ2Ofa5uI/AAAAAAAAHgU/RsOBbEqFhSE/s1600-h/ze%20renato(2).jpg"&gt;&lt;/a&gt;a.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SbhbXKAWM9I/AAAAAAAAHg8/5XR6po2SjFk/s1600-h/ze_renato.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312096213864428498" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 192px; CURSOR: hand; HEIGHT: 192px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SbhbXKAWM9I/AAAAAAAAHg8/5XR6po2SjFk/s400/ze_renato.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;br /&gt;“&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;É Tempo de Amar” tem:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;# É tempo de amar&lt;br /&gt;# Coração de papel&lt;br /&gt;# Eu não sabia que você existia&lt;br /&gt;# Por você&lt;br /&gt;# Lobo mau&lt;br /&gt;# Com muito amor e carinho&lt;br /&gt;# Não há dinheiro que pague&lt;br /&gt;# Nossa canção&lt;br /&gt;# Quero ter você perto de mim&lt;br /&gt;# Ninguém vai tirar você de mim&lt;br /&gt;# Custe o que custar&lt;br /&gt;# O tempo vai apagar&lt;br /&gt;# A última canção&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tiro certeiro tanto para quem gostava como para quem não gostava da Jovem Guarda.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312092528350007314" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 63px; CURSOR: hand; HEIGHT: 63px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SbhYAoZPEBI/AAAAAAAAHgM/nlAntzuuxYg/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-22031560301070624?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/22031560301070624/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=22031560301070624&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/22031560301070624'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/22031560301070624'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2009/03/e-tempo-de-amar-ze-renato.html' title='[] É Tempo de Amar ... Zé Renato'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/Sbha2ZoesmI/AAAAAAAAHg0/CTPPYZNR5Kg/s72-c/z%C3%A9+renato.bmp' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-3618681386582146732</id><published>2009-02-28T22:40:00.006-02:00</published><updated>2009-03-01T02:05:38.297-02:00</updated><title type='text'>[] Doninha de Calçada Não Me Pega ! !</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SanaxPXBhpI/AAAAAAAAHf8/7tFHGNpTd4A/s1600-h/1roda+4.gif"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308014175304386194" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 245px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SanaxPXBhpI/AAAAAAAAHf8/7tFHGNpTd4A/s400/1roda+4.gif" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;É como um conto de fadas, tem sempre uma bruxa pra apavorar... o dragão comendo gente e a bela adormecida sem acordar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tudo o que o mestre mandar e a cabra cega sem enxergar, e você se escondeu, e você esqueceu.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pique pau, cuspe em distância, pés pisando em ovos, veja você...um tal de pular fogueira, pistolas, morteiros, veja você...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pega malhação de Judas e quebra cabeças, veja você... e você se escondeu, e você não quis ver.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Olha o bobo na berlinda, olha o pau no gato, polícia e ladrão... tem carniça e palmatória bem no seu portão.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Você vive o faz-de-conta, diz que é de mentira brinca até cair... chicotinho ta queimando, mamãe posso ir ?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pique pau, cuspe em distância pés pisando em ovos, bruxa, dragão... um tal de pular fogueira e a cabra cega vai de roldão.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pega malhação de Judas e um passarinho morto no chão... e você conheceu... e você aprendeu !&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;[Jardins de Infância, João Bosco + Aldir Blanc, 1975]&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;Hoje estava cantarolando esta música e de repente fui parar algumas décadas atrás, e me vi brincando na calçada com os amiguinhos da rua, naquelas tardes que não acabavam nunca.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aí comecei a me perguntar de que será que as crianças de hoje brincam, que músicas ou quadrinhas ou cantigas de roda elas cantam, se é que brincam de roda. Acho muito pouco provável que numa cidade grande as crianças joguem “amarelinha”, andem de “perna-de-pau”...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mais improvável ainda imaginar a meninada parada, estática, brincando de “estátua”, ou de “polícia e ladrão”, “doninha de calçada” e “mamãe eu quero doce”...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Felizmente, com um pouco de sorte, em alguma cidade do interior possamos ainda encontrar algumas crianças nos quintais de casa, reinando absolutas no universo criado por elas, onde cada árvore é um mundo, cada canteiro uma floresta cheia de duendes, fadas e criaturas que só elas conhecem e sabem o nome.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Músicas inventadas na hora de cada narrativa, cada batalha, cada conquista de novo território logo ali, ao lado do mamoeiro, entre a roseira branca e pé de camélia...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;É claro que os tempos mudam e eu não sou ingênuo a ponto de esperar que as crianças de hoje brinquem das mesmas coisas que eu brincava, nem que tenham a mesma facilidade de fantasia de algumas décadas passadas.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hoje está tudo à disposição com um simples toque, quase tudo é “touch screem”, quase tudo nos chega via “download”, desde um simples game, até a possibilidade de viver uma vida paralela; uma outra vida, é claro, uma segunda vida com direito a ter tudo e, suprema maravilha, ser tudo o que se quer... com outra identidade, outro tipo físico e outra conta bancária.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mas relembrando assim, sinto um pouco de saudade das musiquinhas, das brincadeiras, das disputas de carrinhos de rolimã, de passar voando de patinete pela calçada só para impressionar os amiguinhos menores ou mais tímidos, de quem nós sempre acabávamos virando uma espécie de heróis.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Onde foi parar esse mundo fantástico e sem limites de antes?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“se esta rua, se esta rua fosse minha... eu mandava, eu mandava ladrilhar... com pedrinhas, com pedrinhas de brilhantes, para ver, para ver meu bem passar...”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308013465776024882" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 63px; CURSOR: hand; HEIGHT: 63px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SanaH8KR7TI/AAAAAAAAHf0/67VZN46EQOk/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-3618681386582146732?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/3618681386582146732/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=3618681386582146732&amp;isPopup=true' title='4 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/3618681386582146732'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/3618681386582146732'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2009/02/doninha-de-calcada-nao-me-pega.html' title='[] Doninha de Calçada Não Me Pega ! !'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SanaxPXBhpI/AAAAAAAAHf8/7tFHGNpTd4A/s72-c/1roda+4.gif' height='72' width='72'/><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-8238872113640718941</id><published>2009-02-18T17:37:00.008-02:00</published><updated>2009-02-18T18:02:50.135-02:00</updated><title type='text'>[] Duetos Funcionam ?</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SZxn8WEUoRI/AAAAAAAAHfk/CQnz83gMkNw/s1600-h/3907712~Dancer-Posters.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304228747549122834" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 185px; CURSOR: hand; HEIGHT: 274px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SZxn8WEUoRI/AAAAAAAAHfk/CQnz83gMkNw/s400/3907712~Dancer-Posters.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;Desde a mais remota época do canto, que dividir um número musical com algum colega do ramo é praxe na indústria do espetáculo e, por extensão, do disco.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Se dermos uma voltinha no canto lírico e no semi-lírico, encontraremos uma variedade de exemplos, principalmente na cena operística onde os duetos são quase obrigatórios, pois são diálogos, são conversas que as personagens têm de manter, para a história ficar bem contada. Neste caso, não cabe muito questionamento. Ou gostamos ou não da forma, do conteúdo e do resultado, e fim, viramos a página. Ou trocamos de canal.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mas se fizermos uma excursão no chamado canto popular, e olharmos com mais calma e com uma boa lente de aumento, a minha pergunta do título vai-se tornando mais pertinente, à medida que o tempo passa, e à medida que os lançamentos vão chegando aos pontos de venda. Reais e virtuais.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tomemos com ponto de partida – apenas para exemplificar – aquele famoso show dos três tenores, Pavarotti, Carreras e Domingo nas Termas de Caracalla em Roma tempo atrás.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Claro que foi um sucesso indiscutível de vendas, pois foi um verdadeiro show, com três monstros do bel canto se rasgando para dar sua melhor performance. Isso ninguém duvida, como também não duvida da popularidade que essa forma de cantar atingiu, até – e muito – num segmento de público que nunca foi muito afeito a esta música mais empostada, mais sinfônica, mais teatral, ou seja lá que nome queiramos dar a este tipo de espetáculo.&lt;br /&gt;Mas a partir daí as gravadoras e produtores musicais, cometeram verdadeiros absurdos no uso desta fórmula, que tanto pode revitalizar a carreira de alguém com um certo nome já na praça, como também pode obrigar o pobre infeliz a botar a viola no saco e ir cantar em outra freguesia. Ligeirinho.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Não basta colocar em estúdio um cantor em fim de carreira ou que esteja atravessando um período de estagnação criativa dividindo números musicais com coleguinhas convidados que na maioria das vezes, nada têm a ver com o titular do disco. &lt;/div&gt;&lt;p align="right"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SZxnylxOcvI/AAAAAAAAHfc/APTAdoSi_4M/s1600-h/MG1011~Dancers-Posters.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304228579965301490" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 208px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SZxnylxOcvI/AAAAAAAAHfc/APTAdoSi_4M/s400/MG1011~Dancers-Posters.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/p&gt;&lt;div align="right"&gt;Exemplo? Frank Sinatra Duets, volumes I e II. Discos frios, que tiveram venda bem aquém do esperado, pois a julgar pelo nome Sinatra e o nome de convidados sempre “especiais”, esperava-se um rompimento de todas as expectativas. Qual o quê...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Muitas das faixas foram gravadas em cidades distantes uma da outra, sem os cantores ao menos estarem na presença um do outro... e é difícil fingir calor humano e as gracinhas de sempre para o ouvinte pensar que eles estão morrendo de satisfação em cantar juntos... a melhor e mais avançada técnica do mundo pode operar verdadeiros milagres, mas não cria emoção.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Obviamente é uma estratégia de mercado que se justificaria muito bem, e estaria desculpada de tudo se, por exemplo, uma gravadora quisesse lançar um artista do sul ou do leste junto ao público especificamente de norte e nordeste.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aí sim, se justificaria fazer este artista ter como convidados, gente como Dominguinhos, Lenine, Elba Ramalho, Alceu Valença, Fagner ou algum outro discípulo de Patativa do Assaré, por uma simples questão de identificação do público alvo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mas fora casos específicos como este, acho duvidoso, e fico um pouco aflito quando vejo na capa de um cd aquela etiquetinha em papel ordinário colada na capa, chamando a atenção do comprador para os duetos do disco e para a relação de convidados...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Infelizmente, quase sempre distinguimos facilmente quem desta lista VIP está com a carreira no patamar de limbo; ou, quando o titular do disco já não está com essa bola toda e as gravadoras resolvem fazer tipo uma “ação entre amigos”, na tentativa quase sempre vã, de revitalizar a carreira dele... o que geralmente acontece é que um ou dois meses depois de lançado, este mesmo cd vai rapidinho para o balaio de oferta, pela metade do preço, o que, é claro, praticamente inviabiliza um próximo disco deste pobre artista.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SZxnfTWx_oI/AAAAAAAAHfU/UzJ0kFXyA94/s1600-h/3907712~Dancer-Posters.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304228248605032066" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 185px; CURSOR: hand; HEIGHT: 274px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SZxnfTWx_oI/AAAAAAAAHfU/UzJ0kFXyA94/s400/3907712~Dancer-Posters.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Particularmente até gosto e acho curioso alguém cantar com colegas sucessos de um e de outro, mas é preciso ter alguns cuidados na escolha; não basta ter apenas boa voz, nem tocar bem seu instrumento, tem de haver um entrosamento muito mais subjetivo, tem de haver a tal química, que é uma coisa abstrata, e muitíssimo difícil e complicada de se administrar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ou seja, na minha opinião, os participantes de um disco assim, devem todos estar muito bem com suas carreiras, com seu público e com sua gravadora, pois assim teremos um disco pra cima, curioso, enriquecido com a celebração do talento de todos os envolvidos no projeto.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;[ilustração// the dancer // fernando botero]&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;br /&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304227801519541442" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 63px; CURSOR: hand; HEIGHT: 63px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SZxnFR1SzMI/AAAAAAAAHfM/v2DTg-tvW48/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-8238872113640718941?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/8238872113640718941/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=8238872113640718941&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/8238872113640718941'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/8238872113640718941'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2009/02/duetos-funcionam.html' title='[] Duetos Funcionam ?'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SZxn8WEUoRI/AAAAAAAAHfk/CQnz83gMkNw/s72-c/3907712~Dancer-Posters.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-66965496349074176</id><published>2009-02-09T16:14:00.008-02:00</published><updated>2009-02-09T16:31:41.831-02:00</updated><title type='text'>[] Tanti Auguri, Gino  ! !</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SZB0pBZ0hJI/AAAAAAAAHe8/T5fH_uIURxI/s1600-h/gino-paoli2.jpg"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5300865009515267218" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 229px; CURSOR: hand; HEIGHT: 281px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SZB0pBZ0hJI/AAAAAAAAHe8/T5fH_uIURxI/s400/gino-paoli2.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;Qualquer pessoa com mais 40 anos e que tenha uma ligação com a música, por menor que seja, vai lembrar, cantarolar ou assobiar “Sapore di Sale”, certamente.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;No início dos anos ’60, esta música era executada obrigatoriamente em todas as emissoras de rádio do Brasil, sem falar na Itália, país de origem do compositor e intérprete Gino Paoli.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Naqueles tempos, a música italiana era muito popular aqui entre nós, fazia parte de qualquer discoteca das emissoras de rádio ou da casa das pessoas.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Nesta mesma época, Sergio Endrigo, nostálgico como sempre emocionava o mundo com “Io Che Amo Solo Te”... quem não lembra? Tanto é assim, que a RCA Victor lançou uma série com diversos títulos e intermináveis volumes como “Gli Anni Moderni”, “Fortíss&lt;/span&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SZB0cFfjnvI/AAAAAAAAHe0/9w1wpTFVkEc/s1600-h/gino-paoli.jpg"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5300864787274768114" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 220px; CURSOR: hand; HEIGHT: 270px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SZB0cFfjnvI/AAAAAAAAHe0/9w1wpTFVkEc/s400/gino-paoli.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;imo”, “Più Fortíssimo”, “Gioventù” e assim por diante...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Era uma maravilha, pois num único LP, por exemplo, podiam cantar em nossa casa a qualquer momento, Rita Pavone, Nico Fidenco, Edoardo Vianello, Michelle, Catherine Spaak, Wilma Goich, recém casada com Edoardo Vianello e mais uma infinidade de intérpretes que fascinavam os amantes da música italiana... sem falar em Domenico Modugno, que em 1958 e 1959 havia explodido mundiamente com “”Nel Blù, Dipinto di Blù” (volare...ôô...cantare, ôôôô....nel blu...) e “Ciao, Ciao Banbina”, também conhecida simplesmente como “Piove”...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pois bem, Gino Paoli, acaba de lançar um disco comemorando seus 50 anos de uma carreira sempre regular, embora não espalhafatosa nem cheias de ups and downs como a de &lt;/span&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SZB0HAH7QHI/AAAAAAAAHes/SA38n6WKmf8/s1600-h/gino-paoli3.jpg"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5300864425056223346" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 216px; CURSOR: hand; HEIGHT: 265px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SZB0HAH7QHI/AAAAAAAAHes/SA38n6WKmf8/s400/gino-paoli3.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;muitos artistas, tempo em que, discretamente e com muita qualidade, foi escrevendo seu nome definitivamente na história da música italiana.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Gino é o responsável por clássicos como “Senza Fine”, lançado por Ornella Vanoni e aqui no Brasil gravado por Caetano Veloso e também por Zizi Possi.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;É de Paoli também outro super-clássico-indispensável da Itália, “Il Cielo In Una Stanza”, lançada pela grande Mina no início dos anos ’60 e até hoje cantada e tocada mundo a fora com os mais diferentes arranjos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O disco, intitulado “Storie”, é uma celebração do talento de Paoli como letrista, músico e extraordinário pianista que é, e obviamente traz seus grandes e eternos sucessos, após um show de lançamento no “Auditorium Parco Della Musica di Roma”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tanti Auguri, Gino ...&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#ff6666;"&gt;&lt;em&gt;Sapore di sale, sapore di mare... Che hai sulla pelle, Che hai sulle labra quando esci dall’acqua e ti vieni a sdraiare...viccino a me, viccino a me... &lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5300865399367958322" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 63px; CURSOR: hand; HEIGHT: 63px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SZB0_tt8fzI/AAAAAAAAHfE/iDSzSe-Co-U/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-66965496349074176?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/66965496349074176/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=66965496349074176&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/66965496349074176'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/66965496349074176'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2009/02/tanti-auguri-gino.html' title='[] Tanti Auguri, Gino  ! !'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SZB0pBZ0hJI/AAAAAAAAHe8/T5fH_uIURxI/s72-c/gino-paoli2.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-617801631440300377</id><published>2009-01-31T16:54:00.008-02:00</published><updated>2009-01-31T17:23:41.725-02:00</updated><title type='text'>[] Steve Tyrell "Back To Bacharach", The music of Burt Bucharach and Hal David</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SYSgajVXd1I/AAAAAAAAHeU/6ps88li5b0U/s1600-h/steve+back+to+bach+peq..jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297535439716448082" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 250px; CURSOR: hand; HEIGHT: 250px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SYSgajVXd1I/AAAAAAAAHeU/6ps88li5b0U/s400/steve+back+to+bach+peq..jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;Como se dizia antigamente, Steve Tyrell “está de disco novo na praça”.&lt;br /&gt;Após vários e excelentes discos lançados em anos anteriores, desta vez Steve gravou somente Burt Bacharach.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Eu já havia postado matérias sobre Steve e outros artistas definitivamente ligados a Bacharach, como Dionne Warwick, além de um post sobre o maestro.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;É difícil fazer uma seleção justa e abrangente da obra de Bacharach e reduzir tudo a um simples cd. Ficará sempre a impressão de que faltaram músicas indispensáveis.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mas aí, cria-se um outro probleminha de ordem prática. Se o cd for duplo, fica mais caro (às vezes mais do que deveria) e as vendas são sempre menores.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tanto isto é verdade, que vários artistas que costumavam lançar apenas um cd duplo, já optaram anos atrás por fazerem seu lançamento anual discretamente num cd simples...tanto na Europa, como nos Estados Unidos. O luxo do cd duplo ficou reservado a acontecimentos muito especiais, ou então a compilações de músicas já antigas, que não cobram o preço exorbitante da novidadice...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Neste seu mais recente disco, Steve fez uma seleção bem espremida do absolutamente indispensável.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;01= walk on by&lt;br /&gt;02= the look of love&lt;br /&gt;03= this guy’s in love&lt;br /&gt;04= one less bell to answer&lt;br /&gt;05= what the world needs now&lt;br /&gt;06= reach out for me&lt;br /&gt;07= i say a little prayer&lt;br /&gt;08= i just don’t know what to do with myself&lt;br /&gt;09= always something there to remind me&lt;br /&gt;10= don’t make me over&lt;br /&gt;11= close to you&lt;br /&gt;12= a house is not a home&lt;br /&gt;13= alfie&lt;br /&gt;14= raindrops keep falling on my head&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Steve ainda tem convidados muito especiais, como Martina McBride, Rod Stewart, James Taylor, Dionne Warwick, Herb Alpert e Patti Austin.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#339999;"&gt;@ + sobre Steve Tyrell, clique&lt;/span&gt; &lt;a href="http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/02/steve-tyrell.html"&gt;aqui []! &lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#009900;"&gt;@ + sobre Dionne Warwick, clique&lt;/span&gt; &lt;a href="http://roberto-musikal.blogspot.com/2007/11/dionne-musa-de-bacharach.html"&gt;aqui []!&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#ff9900;"&gt;@ + sobre Burt Bacharach, clique&lt;/span&gt; &lt;a href="http://roberto-musikal.blogspot.com/2007/11/burt-bucharach.html"&gt;aqui []! &lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297534374306051298" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 63px; CURSOR: hand; HEIGHT: 63px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SYSfciXu9OI/AAAAAAAAHeE/vz33SYotVeY/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-617801631440300377?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/617801631440300377/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=617801631440300377&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/617801631440300377'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/617801631440300377'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2009/01/steve-tyrell-back-to-bacharach-music-of.html' title='[] Steve Tyrell &quot;Back To Bacharach&quot;, The music of Burt Bucharach and Hal David'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SYSgajVXd1I/AAAAAAAAHeU/6ps88li5b0U/s72-c/steve+back+to+bach+peq..jpg' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-4693187658243156732</id><published>2009-01-23T01:57:00.005-02:00</published><updated>2009-01-23T02:20:18.945-02:00</updated><title type='text'>[] Bocelli : Existe uma magia que une música clássica à música popular</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SXlDzjkNqLI/AAAAAAAAHbI/HTK1l37TuUw/s1600-h/andrea+bocelli+peb2.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294337389950249138" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 209px; CURSOR: hand; HEIGHT: 250px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SXlDzjkNqLI/AAAAAAAAHbI/HTK1l37TuUw/s400/andrea+bocelli+peb2.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;Achei interessante uma entrevista que Andrea Bocelli deu ao jornalista Mario Luzzatto Fegiz, do “Corriere Della Sera”, agora em janeiro de 2009; por esta razão fiz a tradução e reproduzo a seguir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;@ quando e como você se deu conta de que tinha talento e vocação para o canto?&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;@ quando as pessoas pedem com frequência para você cantar... a mim, pediam desde muito pequeno para cantar na igreja, nas festas da escola e aniversários...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;@ como se escolhe um repertório como o seu?&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;@ seguindo o exemplo dos grandes tenores que vieram antes de mim. Todos eles mesclaram diversos tipos de repertório, desde ópera, música de câmara e a música fundamentalmente popular. Como por exemplo, Beniamino Gigli; o cantor de ópera se torna popular, no momento em que empresta sua voz a uma música consagrada pelo gosto popular.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;@ o que você acha da relação da música clássica com a música popular?&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;@ existe música clássica tão bonita, que se torna popular, e tem música popular tão bela e envolvente, que acaba se tornando uma música clássica... quando a música é bela, é bela e basta.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;@ é verdade que “La Bohème” é sua ópera favorita?&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;@ é uma das óperas mais perfeitas, onde não é preciso acrescentar nem tirar nenhum acorde; além disso, tem um componen&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SXlDpI972CI/AAAAAAAAHbA/mtlz-P0iYuw/s1600-h/andrea+bocelli+peb3.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294337211011684386" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 207px; CURSOR: hand; HEIGHT: 250px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SXlDpI972CI/AAAAAAAAHbA/mtlz-P0iYuw/s400/andrea+bocelli+peb3.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;te muito espirituoso até o seu final dramático. Resumindo, tem uma mistura de elementos que a tornam absolutamente extraordinária.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;@ como é concebido um disco de Bocelli?&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;@ por mais que seja difícil, procuro sempre encontrar um fio condutor; por exemplo, no último disco “Incanto”, a idéia foi reunir num disco vários sucessos que se tornaram populares graças aos tenores que os interpretaram...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;@ apesar do seu indiscutível sucesso na música popular, você tem se dedicado com muito afinco à música operística.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;@ sim, comecei agora a prepar “Fausto” para apresenta-la em Palermo no mês de março; depois, “Cavalleria Rusticana”, e logo após, tem “Carmen”... tenho muito trabalho pela frente.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;@ é verdade que para você uma grande fonte de emoção e inspiração são as cartas de fãs?&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;@ hoje a internet é um meio extraordinário, uma ferramenta que pouco a pouco aprendi a usar, e os fãs são quem dão  vontade e coragem de subir num avião e cantar em outra parte do mundo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;@ e o futuro?&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;@ trabalho e estudo; enquanto a vida nos presentear com descobertas e desafios, estaremos nos enriquecendo e permaneceremos jovens. Minha experiência pessoal de perder a visão me ensinou que não é terrível aquilo que parece terrível, mas com freqüência se revela terrível justamente o que não parecia terrível...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294336113071730114" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 63px; CURSOR: hand; HEIGHT: 63px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SXlCpO0prcI/AAAAAAAAHa4/rUSFnYQYVaQ/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-4693187658243156732?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/4693187658243156732/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=4693187658243156732&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/4693187658243156732'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/4693187658243156732'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2009/01/bocelli-existe-uma-magia-que-une-musica.html' title='[] Bocelli : Existe uma magia que une música clássica à música popular'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SXlDzjkNqLI/AAAAAAAAHbI/HTK1l37TuUw/s72-c/andrea+bocelli+peb2.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-6987935206236618604</id><published>2009-01-13T16:24:00.017-02:00</published><updated>2009-01-14T00:24:40.108-02:00</updated><title type='text'>[] Cristóbal Repetto, O Novo Velho Tango ...</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SWzgd1tedYI/AAAAAAAAHZw/itRn1jxDt4s/s1600-h/cristobal+repetto+de+lado.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5290850465492137346" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 248px; CURSOR: hand; HEIGHT: 290px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SWzgd1tedYI/AAAAAAAAHZw/itRn1jxDt4s/s400/cristobal+repetto+de+lado.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;Nome ainda meio desconhecido, com apenas 29 anos este argentino é dono de um estilo único de interpretação. Com voz de cantor antigo de tango, que às vezes parece sair de um gramofone, Cristóbal emite uma atmosfera dramática do chamado “novo tango”, coisa que felizmente essa rapaziada criativa sabe fazer tão bem.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Modernizar o tango, mas sem mexer na alma portenha, mantendo intacto todo o encantamento e melancolia deste gênero musical tem sido o objetivo de um número grande de jovens músicos argentinos, apaixonados sempre por suas origens e raízes culturais.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Cristóbal tem tudo isso, além de ter um passado recente de cantor folclórico e, como se sabe, o folclore é um dos componentes inegáveis do tango, tenha a idade que tiver, usando o bandoneon e uma “típica” clássica ou utilizando-se de todas as técnicas de&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SWzgOFz6bII/AAAAAAAAHZo/i3cokJ50pH8/s1600-h/cristobal+repetto+de+pÃ©.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5290850194936196226" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 210px; CURSOR: hand; HEIGHT: 366px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SWzgOFz6bII/AAAAAAAAHZo/i3cokJ50pH8/s400/cristobal+repetto+de+p%C3%A9.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; ponta que se tem ao alcance nos dias de hoje.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Nascido em Maipú, Cristóbal foi descoberto por Daniel Melingo, um dos mais conhecidos e competentes inovadores do tango, e foi com Daniel que Cristóbal fez uma série de concertos em vários palcos de Buenos Aires e Montevidéu.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Em 2004 lançou seu primeiro disco solo, e admite que sua intenção é mostrar no seu trabalho uma fusão da música campesina, do interior, com a música da cidade. Segundo ele, esses dois universos podem conviver em perfeita harmonia.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Além disso, Cristóbal recupera velhas canções, de domínio público, mas que estão quase totalmente esquecidas pelo grande público, principalmente as composições dos anos ’20, anos ’30 e ’40, e traz de volta aos grandes palcos das capitais, as milongas, uma das expressões fundamentais desta música, com toda sua magia, cores melancólicas e sentimentos arrebatadores, como convém ao bom e velho tango.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;E ao novo também.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;[@] ouça e veja Cristóbal, &lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=2LrC0LdIdn8&amp;amp;feature=related"&gt;clicando aqui [!] &lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;&lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=UmpWyFqQQPw"&gt;aqui também [!] &lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;&lt;a href="http://http://www.youtube.com/watch?v=2LrC0LdIdn8"&gt;&lt;/div&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5290847245848485714" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 63px; CURSOR: hand; HEIGHT: 63px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SWzdibmnH1I/AAAAAAAAHZg/6EvFqxzO5IA/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-6987935206236618604?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/6987935206236618604/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=6987935206236618604&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/6987935206236618604'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/6987935206236618604'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2009/01/cristbal-repetto-o-novo-velho-tango.html' title='[] Cristóbal Repetto, O Novo Velho Tango ...'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SWzgd1tedYI/AAAAAAAAHZw/itRn1jxDt4s/s72-c/cristobal+repetto+de+lado.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-2739520105756547998</id><published>2009-01-06T01:23:00.005-02:00</published><updated>2009-01-06T01:45:14.996-02:00</updated><title type='text'>[] A Música Está Em Crise ?</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SWLPzNpsGTI/AAAAAAAAHZY/x9m-dkzf1YE/s1600-h/vinil.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5288017391231179058" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 355px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SWLPzNpsGTI/AAAAAAAAHZY/x9m-dkzf1YE/s400/vinil.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;Não é de hoje. Já era sabido e há muito tempo, que o tal mercado musical ou fonográfico, atravessa uma crise muito especial, uma mudança de comportamento, de gostos e de hábitos, com novas necessidades, novos conceitos e tudo o mais que vem numa esteira como esta.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pelo sétimo ano consecutivo as vendas de discos nos Estados Unidos registraram perdas de 14%. Se tomarmos como parâmetro o ano de 2000, que é considerado o ano de maior pico comercial de venda de cd’s, hoje em dia (ano de 2008) compra-se somente a metade, o que é muito significativo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mesmo assim, o mercado musical continua a crescer, graças principalmente ao sucesso do “download” e também graças às outras formas emergentes de comércio online.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Durante o ano de 2008 foram comercializadas 1 bilhão e 510 milhões de “unidades digitais” entre cd’s, faixas digitais avulsas, videoclipes e dvd’s; numa proporção de 10% a mais do que em 2007. Tudo isto devido à crescente popularidade em se adquirir faixas musicais avulsas através da “iTunes”, “Amazon mp3” e um sem número de empresas do gênero na web...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;E na maior tranquilidade, sem sair de casa ou do trabalho, ouvindo a música antes, e se gostou basta clicar e comprar somente o que quiser...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Este sistema de venda de faixas unitárias, ou “singles”, decretou o declínio do cd “inteiro”, pois sabemos na prática que dificilmente todas as faixas de um disco são do nosso agrado.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Se o compact disc atrai cada vez menos compradores, o mesmo não se pode dizer de uma tecnologia “vintage”, como o disco de vinil. Para se ter uma idéia, é bom saber que no ano passado foram vendidas quase 2 milhões de unidades de “Lp’s” de vinil.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Isto mesmo. E nem é uma cifra tão desprezível assim, principalmente para uma mídia considerada morta e enterrada...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Os discos de vinil mais vendidos foram [e continuam sendo] “Radiohead”, com cerca de 650 mil unidades, e logo depois “Metallica” e “Beatles” devidamente remasterizados e relançados em grande estilo em vinil, para o deleite e delírio dos saudosistas, dos nostálgicos e dos que gostam de “novidades”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Esta é uma demonstração clara de que os caminhos para o renascimento da indústria musical são muitos, bastando estar abertos e atentos aos sinais emitidos pelo mercado.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Os cd’s continuam sendo ainda a maior preocupação das multinacionais do disco, pois com o crescimento e fácil acesso do “download”, nascem novos negócios paralelos e se multiplicam as fontes de comércio musical e de faturamento.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mesmo assim, estes ganhos ainda não são suficientes para compensar o rombo do comércio tradicional de cd’s, pelo menos nos próximos 5 anos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Esperemos e vejamos no que vai dar toda esta modernidade e comodidade digital. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;[@] Fonte : "Nilsen SoundScan" em relatário publicado em 31/12/2008 e "Corriere Della Sera" de 04/01/2009.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5288016798391080690" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 63px; CURSOR: hand; HEIGHT: 63px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SWLPQtJmFvI/AAAAAAAAHZQ/l7auhbc2NIo/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;/p&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-2739520105756547998?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/2739520105756547998/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=2739520105756547998&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/2739520105756547998'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/2739520105756547998'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2009/01/msica-est-em-crise.html' title='[] A Música Está Em Crise ?'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SWLPzNpsGTI/AAAAAAAAHZY/x9m-dkzf1YE/s72-c/vinil.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-9178703675558920565</id><published>2009-01-01T18:42:00.004-02:00</published><updated>2009-01-02T04:00:09.012-02:00</updated><title type='text'>[] Seja Feliz !</title><content type='html'>&lt;div align="center"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SVu3oCOpvXI/AAAAAAAAHXA/UQimLMJWIjI/s1600-h/champanhe+estourando.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5286020486070386034" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 270px; CURSOR: hand; HEIGHT: 280px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SVu3oCOpvXI/AAAAAAAAHXA/UQimLMJWIjI/s400/champanhe+estourando.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:180%;color:#cc0000;"&gt;&lt;span style="font-size:85%;color:#000099;"&gt;Se você apareceu por aqui durante 2008 leu algum post e fez um comentário, esta mensagem é para você... muito obrigado pela visita e desejo um novo ano bem melhor do que este que acaba logo mais à noite.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;E se você visitou este blog por pesquisa ou por puro acaso, leu alguma coisa e não deixou nenhum comentário, não faz mal... a mensagem é para você também.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Desejo para mim, para você &amp;amp; para todo mundo um excelente 2009.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Nós merecemos !&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5286019970542626066" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 63px; CURSOR: hand; HEIGHT: 63px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SVu3KBvQZRI/AAAAAAAAHW4/GxBtmkvT9DA/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-9178703675558920565?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/9178703675558920565/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=9178703675558920565&amp;isPopup=true' title='6 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/9178703675558920565'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/9178703675558920565'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/12/seja-feliz.html' title='[] Seja Feliz !'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SVu3oCOpvXI/AAAAAAAAHXA/UQimLMJWIjI/s72-c/champanhe+estourando.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>6</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-8808501510947671888</id><published>2008-12-27T22:54:00.008-02:00</published><updated>2008-12-27T23:20:50.841-02:00</updated><title type='text'>[] Goodbye, Eartha !</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SVbQgM2uJCI/AAAAAAAAHWo/_CVZWX_9IC4/s1600-h/eartha+kitt+penteada+peb.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5284640464390988834" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 226px; CURSOR: hand; HEIGHT: 317px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SVbQgM2uJCI/AAAAAAAAHWo/_CVZWX_9IC4/s400/eartha+kitt+penteada+peb.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#330099;"&gt;&lt;strong&gt;Lembro-me bem da primeira vez que vi&lt;/strong&gt; uma capa de disco de Eartha Kitt... é como se fosse hoje.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Só que faz muito tempo, muito mesmo, eu era criança&lt;/strong&gt; e estava mexendo nos LP’s do meu pai... quando um disco em especial me chamou a atenção pelo colorido da capa.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Era um desenho, bem colorido de crayon e tinta&lt;/strong&gt; nanquim, na realidade um “portrait” de Eartha Kitt e o título do disco era “The Fabulous Eartha Kit”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Fiquei fasc&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;inado pelo desenho, pelas cores, pela&lt;/strong&gt; expressão do desenho; e fui ler na contra-capa &lt;strong&gt;quem era Eartha Kitt, ver o que cantava e como era sua voz .&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Foi assim&lt;/strong&gt;, e de lá para cá vi muitas outras capas de discos, ouvi muitas outras músicas com ela , afinal foram mais de 60 anos de carreira.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Mas Eartha Kitt morreu, neste 25 de dezembro,&lt;/strong&gt; &lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SVbQPp2XaLI/AAAAAAAAHWg/fFbfhIco858/s1600-h/eartha+kitt+color.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5284640180116351154" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 226px; CURSOR: hand; HEIGHT: 316px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SVbQPp2XaLI/AAAAAAAAHWg/fFbfhIco858/s400/eartha+kitt+color.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;em um hospital de Nova York, vencida por um câncer de cólon que havia sido diagnosticado e imediatamente tratado pouco mais de dois anos atrás, mas ressurgiu com força total nestes últimos meses.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E mesmo com 81 anos, sua agenda de shows e gravações estava repleta até o final de 2009...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Para mim, a lembrança do nome “Eartha Kitt”&lt;/strong&gt; não se resume somente à memória musical, mas sim e talvez principalmente, a um dos meus primeiros contatos com a magia do desenho.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;R.I.P, Eartha. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5284639541866563602" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 188px; CURSOR: hand; HEIGHT: 180px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SVbPqgLwiBI/AAAAAAAAHWY/Cqk07xFsHms/s400/flor_amarela+fundo+branco!!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#330099;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;[@] Leia + sobre Eartha Kitt &lt;a href="http://roberto-musikal.blogspot.com/2007/12/eartha-kitt-eterna.html"&gt;clicando aqui ! []&lt;br /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5284639118983805026" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 63px; CURSOR: hand; HEIGHT: 63px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SVbPR40puGI/AAAAAAAAHWQ/bCynRjRAZPQ/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-8808501510947671888?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/8808501510947671888/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=8808501510947671888&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/8808501510947671888'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/8808501510947671888'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/12/goodbye-eartha.html' title='[] Goodbye, Eartha !'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SVbQgM2uJCI/AAAAAAAAHWo/_CVZWX_9IC4/s72-c/eartha+kitt+penteada+peb.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-3789171348881433442</id><published>2008-12-18T19:33:00.007-02:00</published><updated>2008-12-18T19:47:09.112-02:00</updated><title type='text'>[] Super Motown</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SUrEHIdklYI/AAAAAAAAHVU/q216ssLW5sc/s1600-h/motown+50.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281249139854972290" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 250px; CURSOR: hand; HEIGHT: 250px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SUrEHIdklYI/AAAAAAAAHVU/q216ssLW5sc/s400/motown+50.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;&lt;strong&gt;Para comemorar os 79 anos de Barry Gordy, fundador da Motown Records&lt;/strong&gt;, foi lançada no final de novembro, uma compilação chamada simplesmente “Motown 50”, já que o &lt;strong&gt;cinqüentenário da gravadora, nascida numa garagem de Detroit&lt;/strong&gt;, será no dia 12 de janeiro de 2009.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Além de clássicos como “I want your back”, dos Jackson 5 e “Reach out I’ll be there” dos Four Tops, nesta coletânea se encontram alguns dos clássicos eternos da Motown.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Neste cd triplo,&lt;/strong&gt; para alegria de nostálgicos e saudosistas, tem praticamente de tudo... desde Jackson 5, com um &lt;strong&gt;Michael Jackson ainda reconhecível&lt;/strong&gt;, a &lt;strong&gt;Marvin &lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SUrEpJuM6xI/AAAAAAAAHVc/6GGsYXGyaq8/s1600-h/Diana-Ross-blue-03.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281249724308712210" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 223px; CURSOR: hand; HEIGHT: 303px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SUrEpJuM6xI/AAAAAAAAHVc/6GGsYXGyaq8/s400/Diana-Ross-blue-03.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Gaye, inegável pai artístico do movimento soul.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Também não poderiam faltar&lt;/strong&gt; Smokey Robinson, Temptations, Diana Ross &amp;amp; The Supremes [uma das caras da Motown...tanto é que escolhi a foto dela para ilustrar este post...], Martha Reeves, Thelma Houston e Stevie Wonder...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Não é por acaso, portanto, que a proposta deste projeto seja justamente reunir&lt;/strong&gt; o que de melhor foi produzido por Gordy e seus artistas nestes 50 anos, o que além disso, nos mostra claramente como se deu a passagem do blues para o rhythm’n blues.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Um número absurdo de títulos da Motown chegaram aos primeiros lugares&lt;/strong&gt; das paradas mundiais... em qualquer relação de “tops”, &lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SUrD5GIp56I/AAAAAAAAHVM/es2ObWbbzfA/s1600-h/Diana-Ross-blue-01.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281248898712201122" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 223px; CURSOR: hand; HEIGHT: 303px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SUrD5GIp56I/AAAAAAAAHVM/es2ObWbbzfA/s400/Diana-Ross-blue-01.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;poderia se encontrar várias músicas saídas da Motown, que tornava-se a cada dia que passava, uma fabricante competentíssima de sucessos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;O impacto era tamanho, que a própria indústria fonográfica se perguntava o que era que a Motown tinha, que as outras não tinham... em que ela era diferente do mercado concorrente?&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Por que os compositores e intérpretes da Motown&lt;/strong&gt; conseguiam criar um som próprio, uma atmosfera especial, facilmente reconhecível nos primeiros segundos de uma canção, &lt;strong&gt;e o que era exatamente esse “Midas Touch” de Gordy ?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ninguém soube até hoje explicar clara e objetivamente&lt;/strong&gt; a razão deste sucesso todo, mas o que se sabe é que nos discos da Motown, por anos a fio, se respirou um rhythm’n blues &lt;strong&gt;cantado com o coração de homens e mulheres de um talento extremo...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SUrDbil9cVI/AAAAAAAAHU8/SwP6jPATnBI/s1600-h/Diana-Ross-blue-02.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281248390955233618" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 223px; CURSOR: hand; HEIGHT: 303px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SUrDbil9cVI/AAAAAAAAHU8/SwP6jPATnBI/s400/Diana-Ross-blue-02.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Barry Gordy, um jovem afro-americano que com muita determinação e contando apenas com o suporte financeiro&lt;/strong&gt; da família, forjou novas bases para o orgulho das minorias afro-americanas daqueles anos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Além disso, e principalmente, tinha o raro talento de bater o olho e reconhecer de longe, quem tinha aquela chama abstrata, que só os verdadeiros artistas têm.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Fonte “La Stampa / Luca Dondoni” e “Universal Music / Motown 50 Yesterday Today Forever”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281247975744048818" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 63px; CURSOR: hand; HEIGHT: 63px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SUrDDXz5jrI/AAAAAAAAHU0/cfxlWGJ_kAk/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-3789171348881433442?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/3789171348881433442/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=3789171348881433442&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/3789171348881433442'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/3789171348881433442'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/12/super-motown.html' title='[] Super Motown'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SUrEHIdklYI/AAAAAAAAHVU/q216ssLW5sc/s72-c/motown+50.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-6241401112973912801</id><published>2008-12-10T19:54:00.010-02:00</published><updated>2008-12-11T00:31:39.313-02:00</updated><title type='text'>[] Áurea Martins, Elegante &amp; Discreta.</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SUBNgTH-m2I/AAAAAAAAHUs/4_xcqyTeDsY/s1600-h/aurea+martins.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278303980563110754" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 243px; CURSOR: hand; HEIGHT: 361px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SUBNgTH-m2I/AAAAAAAAHUs/4_xcqyTeDsY/s400/aurea+martins.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#990000;"&gt;&lt;strong&gt;Confesso que até pouco tempo atrás&lt;/strong&gt;, eu conhecia Áurea Martins apenas de nome e muito vagamente. Sabia que era cantora, mas não tinha a menor noção de como era sua voz, o que cantava e como cantava.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Até que dei de cara com este “Até Sangrar”, gostei da apresentação do disco&lt;/strong&gt;, lançado pela&lt;strong&gt; Biscoito Fino&lt;/strong&gt; e quando li no verso “concepção de Hermínio Bello de Carvalho e Zé-Maria Rocha” e vi as músicas que ela canta no disco, tive a certeza de que era bom...&lt;strong&gt; [a relação das músicas vou dar lá embaixo].&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;No encarte&lt;/strong&gt; que acompanha o disco, com o capricho que já é uma característica da Biscoito Fino, tem um texto escrito por Hermínio Bello de Carvalho, que faço questão de transcrever:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;"Lembro quando Jamelão me cochichou, quando você foi chamada pra cantar numa reunião caseira: “essa aí sabe das coisas”. Deu pra entender porque a Divina Elizeth saía de casa à noite [coisa rara] para ouvir outra cantora.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#ff6666;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;E essa cantora era você. Há poucos dias, lá em casa, flagramos nossa Diva Zezé Gonzaga vertendo as tais lágrimas de sangue [como já o tinha feito o Emílio Santiago] ao ouvir a prova deste teu disco.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Quando contamos pra Alcione o título do disco, achamos lindo ela dizer: “vou é giletar meus pulsos” .&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SUBNLtVM9tI/AAAAAAAAHUk/BYgNGi_4lfU/s1600-h/aurea+martins+3.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;em&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278303626820646610" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 247px; CURSOR: hand; HEIGHT: 354px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SUBNLtVM9tI/AAAAAAAAHUk/BYgNGi_4lfU/s400/aurea+martins+3.jpg" border="0" /&gt;&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;&lt;em&gt;&lt;br /&gt;&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;Depois de ler isso, qualquer pessoa já tem uma temperatura do disco e até dá para sentir a atmosfera dele... &lt;strong&gt;É curioso que uma cantora como Áurea com mais de 40&lt;/strong&gt; anos de carreira só tivesse gravado anteriormente 2 discos: um vinil em 1972, lançado pela RCA e um cd, em 2003, de produção independente.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Desde os anos ’60 que ela cantava nas noites do Rio de Janeiro&lt;/strong&gt;, onde nasceu, ao lado de nomes como Zezé Gonzaga, Emílio Santiago, Cauby Peixoto, Baden Powell, Johnny Alf, Carmen Costa, e tantos outros nomes de primeiríssima qualidade.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;O velho e surrado ditado “diz-me com quem andas e te direi quem és”&lt;/strong&gt; cabe aqui milimetricamente, pois o disco é de uma elegância rara, não tem nada “over”, os arranjos, que na maioria são de Francis Hime e do Terra Trio, estão a serviço da cantora, servindo de belos alinhavos para uma voz limpa, grave, e expressiva .&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Como se não bastasse este cuidado e equilíbrio&lt;/strong&gt;, ela canta composições de Herivelto Martins, Lupicínio Rodrigues, Johnny Alf, David Nasser, Ary Barroso, João Donato, Custódio Mesquita, Tom &amp;amp; Vinícius, Chico Buarque &amp;amp; Francis Hime, Carlos Lyra... precisava mais ?&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E de quebra, convidou&lt;/strong&gt; Alcione, a “Big Marrom”, Francis Hime, Emílio Santiago e João Donato para dividir com ela algumas faixas do disco.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SUBMhwqd8eI/AAAAAAAAHUc/YjwP8DhnPxU/s1600-h/aurea+martins+cd+atÃ©+sangrar.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278302906160640482" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 244px; CURSOR: hand; HEIGHT: 222px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SUBMhwqd8eI/AAAAAAAAHUc/YjwP8DhnPxU/s400/aurea+martins+cd+at%C3%A9+sangrar.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Vejam só o que tem em “Até Sangrar”:&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;# Ilusão à toa // Pensando em ti&lt;br /&gt;# Nada por mim // Baralho da vida&lt;br /&gt;# Não sou de reclamar // Há um Deus&lt;br /&gt;# Até o amargo fim // Ocultei&lt;br /&gt;# Até quem sabe // Moeda Quebrada&lt;br /&gt;# Edredon Vermelho // Molambo&lt;br /&gt;# Janelas abertas // Noturno&lt;br /&gt;# Sem mais adeus // Vida de Bailarina&lt;br /&gt;# Migalhas // Valsa Dueto&lt;br /&gt;# Um favor // Volta&lt;br /&gt;# Embarcação&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Como é que uma cantora e intérprete como Áurea&lt;/strong&gt; grava somente três discos em mais de 40 anos de carreira?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E pensar que tem tanta gente por aí, cantando e gravando discos desnecessários...&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278302153763268450" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 63px; CURSOR: hand; HEIGHT: 63px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SUBL19w9J2I/AAAAAAAAHUU/VIlfVSzUaNM/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-6241401112973912801?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/6241401112973912801/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=6241401112973912801&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/6241401112973912801'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/6241401112973912801'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/12/urea-martins.html' title='[] Áurea Martins, Elegante &amp; Discreta.'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SUBNgTH-m2I/AAAAAAAAHUs/4_xcqyTeDsY/s72-c/aurea+martins.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-1909115767011764690</id><published>2008-12-03T19:17:00.003-02:00</published><updated>2008-12-05T18:50:11.881-02:00</updated><title type='text'>[] "Incanto" , Andrea Bocelli de Disco Novo</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/STmTq0FlKsI/AAAAAAAAHUM/OfFNnDArdak/s1600-h/andrea+bocelli+peb+5.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276410802187086530" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 260px; CURSOR: hand; HEIGHT: 335px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/STmTq0FlKsI/AAAAAAAAHUM/OfFNnDArdak/s400/andrea+bocelli+peb+5.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;&lt;strong&gt;O novo cd “Incanto” de Andrea Bocelli&lt;/strong&gt; revela a ligação do grande tenor com as canções populares italianas de todos os tempos. Já no título podemos perceber que é uma volta ao fascínio e encantamento que privilegia textos e melodias que tratam das experiências afetivas conhecidas de todos nós.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;É uma homenagem que o artista faz à música,&lt;/strong&gt; manifestação artística que ama desde a infância. &lt;strong&gt;É seu presente a milhões de pessoas no mundo inteiro&lt;/strong&gt; que compartilham dessa mesma paixão, e uma maneira muito especial de festejar seus &lt;strong&gt;50 anos, feitos agora em 22 de setembro.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;“Incanto” tem todos os ingredientes para se tornar um sucesso mundial.&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Andrea escolheu 14 títulos eternos e clássicos da música italiana&lt;/strong&gt; e mais uma orquestração brilhante, com arranjos apaixonados e sentimentais, que se tornam a base ideal para a atmosfera do disco, &lt;strong&gt;que tem uma bela capa com foto em branco &lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/STmTeWs7zAI/AAAAAAAAHUE/-C3pLOD6lbw/s1600-h/andrea+bocelli+peb2.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276410588140653570" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 209px; CURSOR: hand; HEIGHT: 250px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/STmTeWs7zAI/AAAAAAAAHUE/-C3pLOD6lbw/s400/andrea+bocelli+peb2.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;e preto, onde se pode ver as pedras do calçamento, algumas colunas e uma “Vespa” estacionada... &lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/STCSje5fuqI/AAAAAAAAHMk/iGlsjzOUp_k/s1600-h/andrea+bocelli+close+color+top.jpg"&gt;&lt;/a&gt;Cenário tipicamente italiano.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Além disso, certamente o disco será sucesso entre o público cada vez maior&lt;/strong&gt; que admira as canções que não perderam o frescor com o passar do tempo nem tampouco a capacidade de levar encantamento a quem escuta.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Durante sua carreira, Bocelli cantou as canções italianas de grande sentimentalismo,&lt;/strong&gt; cultivando a arte e comovendo o público com a grande honestidade emotiva de suas interpretações.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Andrea Bocelli é o herdeiro natural do patrimônio operístico dos tenores do passado, um intérprete com a missão de unir os amantes da música popular com a eterna arte do bel-canto.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/STCSSX_Zd-I/AAAAAAAAHMc/-0-wH-D71sA/s1600-h/andrea+bocelli+close+color+top=4.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/STmTRWbnAUI/AAAAAAAAHT8/p6otzP624uo/s1600-h/andrea+bocelli+peb3.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276410364729688386" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 207px; CURSOR: hand; HEIGHT: 250px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/STmTRWbnAUI/AAAAAAAAHT8/p6otzP624uo/s400/andrea+bocelli+peb3.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Como aconteceu em todos os seus discos anteriores, o amor é o tema central&lt;/strong&gt; deste seu novo “Incanto”. &lt;strong&gt;Todas as músicas são de fato canções de amor,&lt;/strong&gt; mas não podia deixar de haver também a celebração de outros elementos indispensáveis à arte italiana, &lt;strong&gt;como por exemplo, o sol e o mar...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;De certa maneira o sol e o mar sempre criam um terreno fértil para germinar o amor, e quando existe amor, existe sempre o otimismo e a esperança.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Relação das faixas de “Incanto”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;# Um amore così grande&lt;br /&gt;# ‘O surdato ‘nnammurato&lt;br /&gt;# Mamma&lt;br /&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/STCSAV89ZaI/AAAAAAAAHMQ/mbZEJ8pz8u8/s1600-h/andrea+bocelli+incanto.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273875698241332642" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/STCSAV89ZaI/AAAAAAAAHMQ/mbZEJ8pz8u8/s400/andrea+bocelli+incanto.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;# Voglio vivere così&lt;br /&gt;# Santa Lucia&lt;br /&gt;# Funiculí, funiculà&lt;br /&gt;# Because&lt;br /&gt;# Vieni sul mar&lt;br /&gt;# Granada&lt;br /&gt;# Era di maggio&lt;br /&gt;# A marechiare&lt;br /&gt;# ...E vui durmiti ancora&lt;br /&gt;# Non ti scurdar di me&lt;br /&gt;# Pulcinella&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;[@]&lt;/span&gt; Mais sobre Bocelli ? &lt;a href="http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/08/bravo-bocelli-1958.html"&gt;clique aqui [] !!&lt;/a&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/08/bravo-bocelli-1958.html"&gt; &lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273875241704445106" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 63px; CURSOR: hand; HEIGHT: 63px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/STCRlxOFVLI/AAAAAAAAHMI/t6KEnyXHrGQ/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-1909115767011764690?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/1909115767011764690/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=1909115767011764690&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/1909115767011764690'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/1909115767011764690'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/11/incanto-andrea-bocelli-de-disco-novo.html' title='[] &quot;Incanto&quot; , Andrea Bocelli de Disco Novo'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/STmTq0FlKsI/AAAAAAAAHUM/OfFNnDArdak/s72-c/andrea+bocelli+peb+5.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-8128369898303326218</id><published>2008-11-27T23:07:00.010-02:00</published><updated>2008-12-03T19:20:26.165-02:00</updated><title type='text'>[] Tom Jones : Perdão Por 51 Anos de Traições</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SS9GtbMOt3I/AAAAAAAAHL4/4gzlwWs-Icc/s1600-h/tom_jones-the_best_of_tom_jones-=2.jpg"&gt;&lt;span style="color:#333333;"&gt;&lt;em&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273511434881251186" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 230px; CURSOR: hand; HEIGHT: 278px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SS9GtbMOt3I/AAAAAAAAHL4/4gzlwWs-Icc/s400/tom_jones-the_best_of_tom_jones-%3D2.jpg" border="0" /&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;span style="color:#333333;"&gt;&lt;em&gt;O cantor Tom Jones pela primeira vez escreve uma música dedicada a sua mulher, com quem está casado há mais de meio século.&lt;br /&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;No final dos anos ’60, ele era bastante popular também aqui no Brasil&lt;/strong&gt;, e podia-se assistir &lt;strong&gt;“ This is Tom Jones”&lt;/strong&gt; programa semanal transmitido pela televisão. Alguns dos grandes sucessos da época eram&lt;strong&gt; “It’s not unusual”, “The green, green&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;grass of home”,&lt;/strong&gt; que recebeu até uma versão para o português e era um número &lt;strong&gt;obrigatório nos programas de calouros&lt;/strong&gt;, a música era muito bonita, estava nas paradas de sucesso, mas derrubava quase todos os candidatos pois tinha uma melodia com uma variação grande de graves e agudos. &lt;strong&gt;De qualquer maneira, era divertido ver as tentativas...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Sem pronunciar a palavra “perdão”, Tom Jones faz um “mea culpa”&lt;/strong&gt; perante Linda, que teve de suportar sua fama de mulherengo durante todo o tempo de casados. &lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SS9Gg5lEN-I/AAAAAAAAHLw/ktgPGWiyat4/s1600-h/tom_jones-the_best_of_tom_jones-=3.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273511219700185058" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 230px; CURSOR: hand; HEIGHT: 278px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SS9Gg5lEN-I/AAAAAAAAHLw/ktgPGWiyat4/s400/tom_jones-the_best_of_tom_jones-%3D3.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Pela primeira vez em mais de 40 anos de carreira, o veterano artista decidiu&lt;/strong&gt; dedicar uma música a sua mulher, e o resultado é &lt;strong&gt;“The Road”,&lt;/strong&gt; que faz parte do seu disco &lt;strong&gt;“24 Hours”,&lt;/strong&gt; quentinho, lançado agora em 25 de novembro, e apesar de não dizer exatamente “perdão”, fala das dores e tristezas que causou a Linda.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Casou-se com ela quando tinha 16 anos, e continua admitindo que fez com que ela chorasse “lágrimas de chuva” e que muitas vezes a deixou “destruída” e diz que seu amor continua sendo só dela...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Tom Jones, de 68 anos&lt;/strong&gt;, está pronto para sair em turnê pelo mundo para promover “24 Hours”, enquanto Linda espera por ele na casa que têm em Los Angeles.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;“Minha mulher é uma pessoa muito tranqüila,&lt;/strong&gt; não gosta de festas e eu nunca forcei a barra para que me acompanhasse; respeito muito sua privacidade”&lt;br /&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SS9GVBdqYmI/AAAAAAAAHLo/Vahnz6WNtq4/s1600-h/tom_jones-the_best_of_tom_jones-=4.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273511015658185314" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 230px; CURSOR: hand; HEIGHT: 278px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SS9GVBdqYmI/AAAAAAAAHLo/Vahnz6WNtq4/s400/tom_jones-the_best_of_tom_jones-%3D4.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;“Espero que esta música endireite certas coisas...&lt;/strong&gt; para mim, foi como ir até o confessionário. Ainda mantemos os mesmos sentimentos básicos que nos uniram e os mesmos valores”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;As penas vividas pela mulher de Sir Tom Jones durante estes anos todos&lt;/strong&gt;, são incontáveis, &lt;strong&gt;porém uma das mais “famosas”&lt;/strong&gt; foi a que aconteceu em 1987 quando o cantor teve de pagar 50.000 libras – mais ou menos 63.000 euros – a uma modelo que moveu uma ação de reconhecimento de paternidade.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;It’s not unusual.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;[fonte // jornal espanhol “El Pais”]&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273510759614790562" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 63px; CURSOR: hand; HEIGHT: 63px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SS9GGHoKO6I/AAAAAAAAHLg/Bg3unfk-9uk/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-8128369898303326218?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/8128369898303326218/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=8128369898303326218&amp;isPopup=true' title='6 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/8128369898303326218'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/8128369898303326218'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/11/tom-jones-perdo-por-51-anos-de-traies.html' title='[] Tom Jones : Perdão Por 51 Anos de Traições'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SS9GtbMOt3I/AAAAAAAAHL4/4gzlwWs-Icc/s72-c/tom_jones-the_best_of_tom_jones-%3D2.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>6</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-963216385271121022</id><published>2008-11-20T18:08:00.010-02:00</published><updated>2008-11-21T00:35:24.474-02:00</updated><title type='text'>[] Joan Baez, Marca Registrada</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SSXJrRBCcDI/AAAAAAAAHD4/j3t8AYej4eI/s1600-h/joan+baez+big+close.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270840684046348338" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 245px; CURSOR: hand; HEIGHT: 329px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SSXJrRBCcDI/AAAAAAAAHD4/j3t8AYej4eI/s400/joan+baez+big+close.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;p align="right"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;Depois de uma ausência em disco de mais de cinco anos,&lt;/strong&gt; Joan Baez está de volta com &lt;strong&gt;“The Day After Tomorrow”,&lt;/strong&gt; esperado disco da artista por todos seus admiradores, que são muito, tendo-se em conta que ela está na estrada há quase cinqüenta anos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E não “está na estrada” de maneira passiva, morna ou cantando bobagens&lt;/strong&gt; boca afora. Sempre atuante, de maneira incisiva em todos os momentos musicais , políticos e culturais, &lt;strong&gt;Joan sempre foi uma ferrenha defensora dos direitos civis,&lt;/strong&gt; participa de todas as grandes causas humanitárias, cantou grandes poetas americanos e grandes talentos contemporâneos até então desconhecidos, sempre cercada de&lt;strong&gt; boa literatura, desenhos, pinturas e manifestações artísticas as mais diversas.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E nestes anos todos, deixou sua marca, seu jeito, sua visão de mundo&lt;/strong&gt; através de interpretações personalíssimas, sem sucumbir a modismos tolos e mercadológicos, respeitando sempre o compositor e sua obra, colocando sua voz – sempre impecável – &lt;strong&gt;a serviço da boa interpretação e da leitura humana do mundo em que vivemos.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SSXJdoGswsI/AAAAAAAAHDw/D7HHNtmCb0A/s1600-h/joan+baez+sentada+on+a+greencouch.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270840449725940418" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 222px; CURSOR: hand; HEIGHT: 319px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SSXJdoGswsI/AAAAAAAAHDw/D7HHNtmCb0A/s400/joan+baez+sentada+on+a+greencouch.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Neste disco, canta composições de gente conhecida&lt;/strong&gt;, como o controvertido poeta-ator-compositor e cantor Tom Waits, execrado por muitos, mas adorado e respeitado pelo público &lt;strong&gt;“cult &amp;amp; marginal chic”.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Elvis Costello, astro britânico que transita facilmente&lt;/strong&gt; e com sucesso entre os diversos gêneros musicais, e atual marido da &lt;strong&gt;pianista de jazz e cantora Diana Krall,&lt;/strong&gt; também tem uma composição sua cantada aqui por ela.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;É um disco de baladas introspectivas, reflexivas e adultas, de uma estética country, simples, com instrumentação sem excessos, acústica e servindo de base para a voz sempre limpa e clara de Joan Baez.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Voz e interpretação competentes, diga-se, pois Joan&lt;/strong&gt; teria a capacidade de dar dignidade a qualquer musiquinha tola e caipira, se fosse o caso; mas não é.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E, como é do seu feitio, dia 29 de novembro de 2008, estará fazendo um concerto be&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SSXJE3uj5_I/AAAAAAAAHDo/4s8wTwh-FlQ/s1600-h/joan+baes+day+after+tomorrow+capa+cd.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270840024422934514" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SSXJE3uj5_I/AAAAAAAAHDo/4s8wTwh-FlQ/s400/joan+baes+day+after+tomorrow+capa+cd.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;neficente em favor das vítimas do furacão de Cuba e do Haiti, que será no “Santa Mônica Civic Auditorium”.[Califórnia, Estados Unidos] &lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Relação das músicas de “The Day After Tomorrow”:&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;# God is God&lt;br /&gt;# Rose of Sharon&lt;br /&gt;# Scarlet Tide&lt;br /&gt;# Day After Tomorrow&lt;br /&gt;# Henry Russel’s Last Words&lt;br /&gt;# I am a Wanderer&lt;br /&gt;# Mary&lt;br /&gt;# Requien&lt;br /&gt;# The Lower Road&lt;br /&gt;# Jericho Road&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#cc0000;"&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;[@]&lt;/span&gt; Leia mais sobre Joan Baez &lt;a href="http://roberto-musikal.blogspot.com/2007/12/joan-baez.html"&gt;clicando aqui ![]&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270839641537194754" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 63px; CURSOR: hand; HEIGHT: 63px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SSXIulXfKwI/AAAAAAAAHDg/AlheYim7Kp4/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-963216385271121022?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/963216385271121022/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=963216385271121022&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/963216385271121022'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/963216385271121022'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/11/joan-baez-marca-registrada.html' title='[] Joan Baez, Marca Registrada'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SSXJrRBCcDI/AAAAAAAAHD4/j3t8AYej4eI/s72-c/joan+baez+big+close.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-2972883576580907530</id><published>2008-11-14T00:43:00.014-02:00</published><updated>2008-11-17T23:56:17.294-02:00</updated><title type='text'>[] O Magnetismo de Amy</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SRztitCIULI/AAAAAAAAG7Y/-1ydNNkd1EE/s1600-h/amy_winehouse.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268346844576501938" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 222px; CURSOR: hand; HEIGHT: 308px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SRztitCIULI/AAAAAAAAG7Y/-1ydNNkd1EE/s400/amy_winehouse.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;Não lembro de presenciar tamanha atração&lt;/strong&gt; exercida por um ídolo pop sobre os fãs. Todas as vezes que entro numa megastore aqui na Av.Paulista, está rolando o dvd do show de &lt;strong&gt;Amy Winehouse&lt;/strong&gt;, numa tela enorme. &lt;strong&gt;E todas as vezes, tem gente&lt;/strong&gt; assistindo. &lt;strong&gt;É impossível ficar indiferente à performance dela&lt;/strong&gt;... É uma sedução especial; não tem nada de histeria, de gente rasgando roupa, gritando ou coisas do gênero...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;É outra coisa, é um fascínio diferente que não é gratuito&lt;/strong&gt;, é mais calmo, mais envolvente e mais hipnótico. E parados ali, na frente da tela, estão jovens e nem tão &lt;strong&gt;jovens senhores, de terno e gravata, com jeito de alguém que trabalha&lt;/strong&gt; no mercado de ações. &lt;strong&gt;Tem garotada com pinta de skatista&lt;/strong&gt;, tem uma japonesa com cara de&lt;strong&gt; irmã mais moça de Tomie Otaki,&lt;/strong&gt; imóvel, olhando fixamente para as imagens.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Aproveito para &lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SRzs6XIBNoI/AAAAAAAAG7I/v251PQGaMD4/s1600-h/amy+wine+smiling=2.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268346151500854914" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 190px; CURSOR: hand; HEIGHT: 288px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SRzs6XIBNoI/AAAAAAAAG7I/v251PQGaMD4/s400/amy+wine+smiling%3D2.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;ver o efeito que esta inglesa de apenas 25 anos&lt;/strong&gt;, tão premiada e tão manchete no mundo inteiro causa nessa platéia eventual e discrepante.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Fico me perguntando quem seriam estas pessoas, longe do seu ambiente&lt;/strong&gt; profissional. Ficam marcando o ritmo discretamente com o pé. &lt;strong&gt;Seriam roqueiros&lt;/strong&gt; travestidos de executivos?, ou simplesmente&lt;strong&gt; gostariam de ter o talento e a desfaçatez&lt;/strong&gt; de Amy, de subir num palco do jeito que ela se produz e lá, acompanhada por uma banda competente, &lt;strong&gt;rasgar o coração e cantar do jeito que ela canta, sem um pingo de pudor?&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Prefiro achar que são apenas pessoas sensíveis&lt;/strong&gt;, que gostam de música e reservaram um tempo durante o intervalo do almoço, para ver um artista vivendo o seu ofício,&lt;strong&gt; sem críticas ou recriminações aos abusos de Amy.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SRzshkoITqI/AAAAAAAAG7A/zWkvk1YTRls/s1600-h/amy+winehouse+rolling=2.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268345725628468898" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 236px; CURSOR: hand; HEIGHT: 284px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SRzshkoITqI/AAAAAAAAG7A/zWkvk1YTRls/s400/amy+winehouse+rolling%3D2.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Ela só tem dois discos gravados. O primeiro, “Frank”, e o segundo, “Back to Black”&lt;/strong&gt; levou-a para fama mundial, para uma premiação atrás da outra e para todos os excessos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;O que Amy compõe e canta é a sua vida, sentimentos básicos e comuns&lt;/strong&gt; a todo ser humano, é a dor do adeus, do abandono, é a solidão, é o medo do que virá e o irremediável do que já foi. Não tem nenhuma mensagem escondida nas entrelinhas. &lt;strong&gt;É tudo muito claro, exposto, entregue, como se ela estivesse dizendo : “cuidado, é meu coração”...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Talvez isso, aliado à fragilidade que ela deixa passar com aqueles movimentos&lt;/strong&gt; ondulantes, seja o maior responsável por essa comunicação hipnótica que sabe muito bem estabelecer com sua platéia.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SRzsO7bwa-I/AAAAAAAAG64/2rGSYYZcJM0/s1600-h/amy+jovem=2.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268345405333072866" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 233px; CURSOR: hand; HEIGHT: 285px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SRzsO7bwa-I/AAAAAAAAG64/2rGSYYZcJM0/s400/amy+jovem%3D2.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Basta uma música, somente uma , para você ficar parado,&lt;/strong&gt; ouvindo, com os &lt;strong&gt;olhos grudados naquela figura absurda, com aquele cabelo indescritível, vendo o olhar perdido e emocionado quando ela canta “Love is a Losing Game”, belíssima e melancólica balada, que é a minha preferida... só esta música já vale o disco ou o dvd.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Somente um artista com muita sensibilidade&lt;/strong&gt; poderia cantar da maneira como ela canta, vivendo e sangrando cada nota de cada música apresentada. E como se não bastasse, Amy é dona de uma voz rica em nuances, com as cores que você quiser. E mais, ela passa total credibilidade naquilo que diz... e nos diz com a voz, com os olhos &lt;strong&gt;equilibrando uma lágrima que vai cair a qualquer momento e com o coração escancarado.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/strong&gt;&lt;p align="right"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SRzrQ5fX3bI/AAAAAAAAG6o/BvRQ2LuTxpQ/s1600-h/amy+winehouse+bonita2=2.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268344339659480498" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 214px; CURSOR: hand; HEIGHT: 288px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SRzrQ5fX3bI/AAAAAAAAG6o/BvRQ2LuTxpQ/s400/amy+winehouse+bonita2%3D2.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Quando o dvd terminou, subi as escadas rolantes e fui até a parte onde ficam &lt;/strong&gt;os livros importados e vi uma edição inglesa mostrando Amy em vários momentos da sua vida. &lt;strong&gt;Pequena, no colo dos pais, brincando com seu irmão, tomando sorvete&lt;/strong&gt; no jardim de uma casa típica de subúrbio inglês. Uma infância que não parecia antever nada do que viria depois. &lt;strong&gt;Nem de bom, nem de ruim.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Menina bonita, com uns olhos que a gente fica sem saber se são castanhos&lt;/strong&gt;, verdes ou cor de mel, &lt;strong&gt;aos 15 anos, tocando guitarra&lt;/strong&gt; com uma amiga, com quem formou a primeira “banda”.&lt;strong&gt; Depois, mulher cheia de peitos e curvas, sedutora, loira, loir&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SRzq9UNOVCI/AAAAAAAAG6g/Egj74785D_U/s1600-h/amy_winehouse.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268344003233731618" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 222px; CURSOR: hand; HEIGHT: 308px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SRzq9UNOVCI/AAAAAAAAG6g/Egj74785D_U/s400/amy_winehouse.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;íssima como se fosse uma musa do neo-realismo italiano.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Talvez por estas coisas todas, as pessoas fiquem encantadas com a música de Amy,&lt;/strong&gt; com esta mistura de jazz, de funk, de blues e de &lt;strong&gt;sei-lá-mais-o quê...&lt;/strong&gt; e fiquem atentas a todo e qualquer movimento dela ali na tela,&lt;strong&gt; nos closes que dão no seu rosto, nos closes dados em pequenos detalhes, como o brinco, a ponta do sapato ou a vontade de chorar, que ela minimiza apertando a ponta do nariz com o dedo flexionado.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Torço de verdade para que ela consiga manter as rédeas de sua vida,&lt;/strong&gt; e continue sua carreira até agora tão promissora e competente, e assim, chegar por aqui, um terceiro disco, &lt;strong&gt;com belas músicas, belos arranjos e uma Amy Winehouse mais feliz.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268341138303377954" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 63px; CURSOR: hand; HEIGHT: 63px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SRzoWjgmYiI/AAAAAAAAG6Y/fca5vtNBePQ/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-2972883576580907530?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/2972883576580907530/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=2972883576580907530&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/2972883576580907530'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/2972883576580907530'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/11/o-magnetismo-de-amy.html' title='[] O Magnetismo de Amy'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SRztitCIULI/AAAAAAAAG7Y/-1ydNNkd1EE/s72-c/amy_winehouse.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-7772027641728338362</id><published>2008-11-07T18:55:00.014-02:00</published><updated>2008-11-13T18:00:04.855-02:00</updated><title type='text'>[] Adriana: Ritmo, Melodia &amp; Poesia</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SRSw-Gu7w3I/AAAAAAAAGx4/PE0BpZLg9Y0/s1600-h/adriana+calcanhotto=el+pais=bernardo+perez.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266028445308797810" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 220px; CURSOR: hand; HEIGHT: 282px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SRSw-Gu7w3I/AAAAAAAAGx4/PE0BpZLg9Y0/s400/adriana+calcanhotto%3Del+pais%3Dbernardo+perez.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;As letras de seu mais recente disco, “Maré”,&lt;/strong&gt; são de poetas brasileiros como Antônio Cícero, irmão e parceiro de Marina Lima, Arnaldo Antunes, ex-Titãs, Waly Salomão, Augusto de Campos e Ferreira Gullar, &lt;strong&gt;que diz haver poesia porque a vida não basta.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;“Completamente de acordo. Também disse Eliot,[1] que o poeta escreve para livrar-se das emoções. Aí, o problema passa a ser do outro”, comenta a cantora, rindo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Adriana Cancanhotto gosta de Joan Brossa.[2]&lt;/strong&gt; “Existem muitos poemas sem poesia, e ele por sua vez, tem muita poesia em coisas que se chamam poemas visuais, só porque precisam ser chamados por um nome. Sua obra é violenta, ao mesmo tempo delicada e cheia de humor”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Terça-Feira inaugurou em Madri o Festival Únicas; ontem cantou no Tenerife, hoje se apresenta em Girona e amanhã, cantará no “Palau de La Musica” em Barcelona.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Maré”, co-produzido por Arto Lindsay,&lt;/strong&gt; obviamente está ligado ao mar. “Me fascina o mar, esse mar da literatura e das canções, o mar como &lt;strong&gt;metáfora da condição humana”, explica.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Quando gravou há dez anos atrás “Marítimo”, não pensava em termos de trilogia.&lt;/strong&gt; “Apenas gravei e ponto. Mas quando me dei conta de que as músicas que eu ia gostando pelo caminho continuavam sendo “marítimas”, decidi assumir a idéia &lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SRyGqBhfUYI/AAAAAAAAG4o/MIal4wyECTM/s1600-h/adriana+calcanhotto=el+pais=bernardo+perez=3.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268233720638165378" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 221px; CURSOR: hand; HEIGHT: 273px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SRyGqBhfUYI/AAAAAAAAG4o/MIal4wyECTM/s400/adriana+calcanhotto%3Del+pais%3Dbernardo+perez%3D3.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;da trilogia. &lt;strong&gt;Porém, não haverá um terceiro, necessariamente”.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Adriana busca a simplicidade. &lt;strong&gt;“Minha meta é chegar ao essencial, eliminando os excessos, refinando até ficar somente com o que é essencial. Leva tempo e dá muito trabalho, porém é divertido porque é um processos, e os processos sempre me interessam”.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Na música brasileira está havendo um trânsito livre entre estilos, e já não tem mais movimentos tão definidos como Bossa Nova ou Tropicalismo. &lt;strong&gt;“Gosto que seja assim com as etapas de produção e poder fazer o disco com o computador doméstico e as pessoas trabalhando mais isoladas”, disse.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;“Alguns anos atrás, recebia material de cantores e compositores, em que se via nitidamente a&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SRSwwN5cMgI/AAAAAAAAGxw/D_9WjLNvCjs/s1600-h/adriana+calcanhotto=el+pais=bernardo+perez=4.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266028206713745922" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 198px; CURSOR: hand; HEIGHT: 258px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SRSwwN5cMgI/AAAAAAAAGxw/D_9WjLNvCjs/s400/adriana+calcanhotto%3Del+pais%3Dbernardo+perez%3D4.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;s influências alheias... agora, já nem tanto, pois&lt;strong&gt; hoje os músicos jovens&lt;/strong&gt; querem ser eles mesmos, ter uma identidade própria. Creio que essa mudança tão rápida tenha a ver com a Internet. As pessoas agora escutam o que querem”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Acaba de publicar no Brasil “Saga Lusa”, um livro onde conta as desventuras&lt;/strong&gt; de uma “bad-trip” medicamentosa. &lt;strong&gt;“Estava excursionando em Portugal e no segundo concerto estava me sentindo muito mal e com muita febre”.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;“Um médico disse uma coisa, outro médico disse outra, tomei o que me receitaram e o resultado foi que passei cinco noites sem dormir, com alucinações e delírios”.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;“Fiquei escrevendo no notebook para sobreviver, e foi o que me salvou... estava com &lt;strong&gt;o violão do lado, mas nem cheguei perto dele”.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;“Compreendo alguém que nesta situação se desespere e se jogue pela janela, porque não po&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SRSwh_qaQXI/AAAAAAAAGxo/rdrXF1DXcUU/s1600-h/adriana+calcanhotto=el+pais=bernardo+perez=.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266027962374439282" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 205px; CURSOR: hand; HEIGHT: 286px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SRSwh_qaQXI/AAAAAAAAGxo/rdrXF1DXcUU/s400/adriana+calcanhotto%3Del+pais%3Dbernardo+perez%3D.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;demos controlar a mente”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Com o heterônimo de Adriana Partimpim, gravou em 2004&lt;/strong&gt; um disco bem interessante para crianças. &lt;strong&gt;Quando pequena, ainda em Porto Alegre&lt;/strong&gt;, escutava com seus pais Chet Baker, Miles Davis e Piazzolla e&lt;strong&gt; ficava horrorizada&lt;/strong&gt; com as canções infantis.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;“Não entendo porque tratam as crianças como se elas fossem idiotas e burras. As crianças são transparentes, dizem o que pensam. Não têm as coisas tão rígidas e estabelecidas”.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;“Tudo pode ser. E isso não é pouco”. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;span style="color:#339999;"&gt;[1] Thomas Sterns Eliot [1888=1965] poeta modernista, dramaturgo e crítico literário americano; ganhador do Prêmio Nobel de Literatura em 1948.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;[2] Joan Brossa [1919=1998] poeta, dramaturgo, artista plástico e artista gráfico catalão, nascido em Barcelona.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;@ fonte: “El País”, caderno de cultura, Carlos Galilea, 06/11/2008.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;@ foto de Adriana : Bernardo Perez&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="color:#339999;"&gt;@ artwork : roberto bezz&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266024522644545218" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 63px; CURSOR: hand; HEIGHT: 63px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SRStZxq5XsI/AAAAAAAAGxg/mOO1xjIGiAU/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-7772027641728338362?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/7772027641728338362/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=7772027641728338362&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/7772027641728338362'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/7772027641728338362'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/11/adriana-ritmo-melodia-poesia.html' title='[] Adriana: Ritmo, Melodia &amp; Poesia'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SRSw-Gu7w3I/AAAAAAAAGx4/PE0BpZLg9Y0/s72-c/adriana+calcanhotto%3Del+pais%3Dbernardo+perez.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-1266317156622935345</id><published>2008-11-03T18:03:00.000-02:00</published><updated>2008-11-03T18:03:30.002-02:00</updated><title type='text'>[] Nem Tão Bossa e Nem Tão Nova . . .</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQ9Urh7GAPI/AAAAAAAAGtQ/GXvV-ubzxAg/s1600-h/all~Old-Fashioned-Lady-in-Bathing-Suit-Posters.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264519596236734706" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 249px; CURSOR: hand; HEIGHT: 239px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQ9Urh7GAPI/AAAAAAAAGtQ/GXvV-ubzxAg/s400/all~Old-Fashioned-Lady-in-Bathing-Suit-Posters.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;De saída devo deixar claro o meu azedume com esta “entidade” meio abstrata&lt;/strong&gt; chamada “Indústria Fonográfica” simplesmente pela &lt;strong&gt;falta de respeito comigo, com&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;você e com todas as pessoas&lt;/strong&gt; que consomem o produto musical, seja lá em que suporte ou mídia ele chegue ao mercado.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Não tenho nada contra o lucro, em qualquer moeda,&lt;/strong&gt; nada contra o comércio, e se você pensa que vou aqui fazer um&lt;strong&gt; manifesto hippie&lt;/strong&gt; contra o &lt;strong&gt;“capitalismo selvagem” ou contra o “imperialismo&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;das multi nacionais”&lt;/strong&gt;, sinto muito, mas &lt;strong&gt;está enganado.&lt;/strong&gt; Se for este o caso, pode clicar e sair...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Sou contra, isto sim, quando essa indústria pensa&lt;/strong&gt; que todos os consumidores são burros, ignorantes, sem opinião própria e totalmente desinformados. E pior, quando tratam a todos nós como tal.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQ9UTAF95LI/AAAAAAAAGtI/FYwNL6p4j-s/s1600-h/all~Old-Fashioned-Ladies-at-Beach-with-Basket-Chair-Posters.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264519174838674610" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 229px; CURSOR: hand; HEIGHT: 351px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQ9UTAF95LI/AAAAAAAAGtI/FYwNL6p4j-s/s400/all~Old-Fashioned-Ladies-at-Beach-with-Basket-Chair-Posters.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Os exemplos desse descuidado e dessa falta&lt;/strong&gt; de consideração são muitos. Poucas são as gravadoras que informam no verso da embalagem do cd, quando se trata de uma compilação, qual música foi gravada &lt;strong&gt;ao vivo e qual o repertório de estúdio.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E como os discos são lacrados com plástico&lt;/strong&gt; ou celofane, e não temos onde ouvi-los pois nem todas as lojas dispõem de &lt;strong&gt;fones com leitura ótica&lt;/strong&gt;, só vamos constatar que fizemos uma compra que não queríamos, quando chegamos em casa. &lt;strong&gt;Mas aí, Inês é morta...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;O nível do volume das gravações varia muito de uma faixa para outra, e a qualidade técnica dessas coisas tipo &lt;strong&gt;“o Melhor de Fulano”&lt;/strong&gt; deixa muito a desejar, quase nunca informando o comprador, das épocas em que as diversas faixas foram gravadas. Geralmente &lt;strong&gt;nem sabemos se é uma regravação do próprio artista.&lt;/strong&gt; Coisa bastante comum um artista regravar um sucesso seu em épocas diferentes e com arranjos também diferentes.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Deveria ser obrigatório , por lei, ter todas estas informações na parte posterior&lt;/strong&gt; dos discos. &lt;strong&gt;E sempre me pergunto ainda, este “O Melhor de Fulano” é o&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;“melhor” na opinião de&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQ9T-Gw5lYI/AAAAAAAAGtA/pXQNZyEuqbQ/s1600-h/all~Old-Fashioned-Lady-in-Bathing-Suit-Posters4.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264518815852107138" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 131px; CURSOR: hand; HEIGHT: 132px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQ9T-Gw5lYI/AAAAAAAAGtA/pXQNZyEuqbQ/s400/all~Old-Fashioned-Lady-in-Bathing-Suit-Posters4.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt; quem? Do rapaz da gravadora? Da loira peituda da&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;mecanografia?&lt;/strong&gt; Qual será o critério usado na determinação do padrão qualitativo? E, pior, quando colocam duas ou três músicas mais tocadas, apenas para chamar a atenção e terminam a tal compilação com faixas inexpressivas, quase deconhecidas e de qualidade artística e técnica discutíveis.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Mas o meu desagrado de hoje, é contra este oportunismo burro,&lt;/strong&gt; cada vez mais explícito e descarado. Quando o artista morre então, nem se fala... a maioria das gravadoras desenterra verdadeiros lixos e sobras de estúdio registradas e rejeitadas pelo defunto quando vivo, cria uma capa chamativa e um texto pra lá de piegas e dão o nome de&lt;strong&gt; “ A definitiva obra de Fulano de Tal”,&lt;/strong&gt; ou &lt;strong&gt;“Beltrano para Sempre”, “ O Disco de Ouro de Sicrano”&lt;/strong&gt; e assim por diante, banalizando de maneira absurda, muitas vezes, décadas de uma carreira.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Com as comemo&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQ9TrE3ObVI/AAAAAAAAGs4/ZzGbEYlRd_k/s1600-h/all~Old-Fashioned-Ladies-at-Beach-with-Tombstones-Posters.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264518488924253522" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 229px; CURSOR: hand; HEIGHT: 355px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQ9TrE3ObVI/AAAAAAAAGs4/ZzGbEYlRd_k/s400/all~Old-Fashioned-Ladies-at-Beach-with-Tombstones-Posters.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;rações dos 50 anos da Bossa Nova encontra-se no mercado e nas tais “boas lojas do ramo”,&lt;/strong&gt; megas e nem tão megas assim, exemplos muito claros do que estou falando.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Saiu do limbo uma quantidade infinita de cantores&lt;/strong&gt;, orquestras e discos com a justificativa oficial do cinqüentenário do movimento-exaltação do “barquinho e da flor”. Tudo bem se houvesse mais critério nestes relançamentos. Maravilha..., mas não é.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Muitos artistas - alguns já mortos&lt;/strong&gt; – que cantavam no final dos anos ’50 acompanhados de violão e pandeiro alguma e qualquer composição obscura de Tom Jobim ou Vinicius de Moraes receberam uma &lt;strong&gt;vestimenta “cult” de “As origens do Movimento”.&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;É bom ter em mente que nem Tom nem Vinícius começaram sua produção artística com “Sabiá” nem com “Eu Sei que vou Te Amar”. Fica evidente a&lt;/strong&gt; tentativa da indústria fonográfica em querer que &lt;strong&gt;acreditemos &lt;/strong&gt;que aquele disco alí, reembalado e com uma etiqueta adesiva chamando a atenção, seja um disco de bossa nova, só porque foi gravado na mesma época em que o movimento nascia e se desenvolvia.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Ontem vi numa grande loja, em local de destaque um relançamento daquele disco duplo de Gal Costa, gravado ao vivo em ’98, cantando composições de Tom Jobim.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O disco na minha opinião é muito bom, comprei na época pois ali estão reunidos alguns dos clássicos eternos de Jobim, interpretados por uma Gal Gosta em excelente forma vocal, mas num momento delicado do ponto de vista mercadológico.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Acontece que sabidamente este disco vendeu muito menos do que se esperava&lt;/strong&gt;, tanto é que a maioria das lojas rapidinho o colou em liquidação a R$ 12,00... isto mesmo, doze reais ! e você encontrava &lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQ9Vk1Z5hAI/AAAAAAAAGtY/eo1wW4GTn_M/s1600-h/all~Old-Fashioned-Lady-in-Bathing-Suit-Posters3.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264520580718756866" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 130px; CURSOR: hand; HEIGHT: 139px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQ9Vk1Z5hAI/AAAAAAAAGtY/eo1wW4GTn_M/s400/all~Old-Fashioned-Lady-in-Bathing-Suit-Posters3.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;quantos quisesse e em qualquer loja. O comércio levou um bom tempo até se desfazer do encalhe musical-chique.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Mas o que me chamou a atenção foi o preço deste relançamento: R$ 45,00, com uma capa nova, em papelão&lt;/strong&gt;, mais robusta, mais sarada. Aí fiquei me perguntando o porquê desta ressurreição tão enfática, tão veemente, como se este disco tivesse sido algum best seller. Não, não foi, nem na época da primeira prensagem, pelo contrário, foi decepcionante no quesito comercial. &lt;strong&gt;Fica parecendo que qualquer disco que "lembre" bossa nova ou que tenha a participação de algum músico contemporâneo do movimento, tem de ser caro, e ser tratado com um status diferente...&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Aí, fiquei pensando em outros exemplos paralelos e semelhantes nas intenções&lt;/strong&gt;. &lt;strong&gt;O que tem de disco relançado de Maysa, é impressionante&lt;/strong&gt;. Alaíde Costa está presente em todos os escaninhos de letra “A” nas sessões de MPB de qualquer loja. O mesmo acontece com Johnny Alf, e Leny Andrade. &lt;strong&gt;Até Maria Creuza, as gravadoras foram bucar sabe-se lá onde, para comparecer nas prateleiras às homenagens aos 50 anos da Bossa Nova...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQ9TFT7yICI/AAAAAAAAGso/htLa1lnAbN0/s1600-h/all~Old-Fashioned-Ladies-Frolicking-at-Shore-Posters.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264517840134873122" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 229px; CURSOR: hand; HEIGHT: 354px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQ9TFT7yICI/AAAAAAAAGso/htLa1lnAbN0/s400/all~Old-Fashioned-Ladies-Frolicking-at-Shore-Posters.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Quando estas comemorações começaram&lt;/strong&gt;, as grandes lojas foram inundadas com relançamentos de discos raros e alguns gravados no exterior de Tom Jobim, quase a preços de disco importado e o que se vê agora, são vários deles com preços a menos da metade, quietinhos, paradinhos na prateleira sem ninguém levar... &lt;strong&gt;Além disso, acho que a maioria das lojas são de um otimismo exagerado quando projetam suas compras; até parece que as pessoas vão fazer filas e trocar tapas disputando um cd...foi-se o tempo...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Numa época em que o “download”&lt;/strong&gt; está acessível a qualquer adolescente e você adquire legalmente uma música na internet por menos de R$ 2,00, em casa, tranqüilamente tendo ouvido antes para ver se gosta, e fazer a sua seleção musical, as lojas tradicionais deveriam treinar melhor seus atendentes, pois o desconhecimento da maioria é constrangedor. &lt;strong&gt;Com raras e louváveis exceções.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Assim, forma-se um círculo vicioso:&lt;/strong&gt; as lojas compram uma quantidade enorme do que acham que vai ser vendido, e compram de menos o que realmente precisava. O gosto e o comportamento do consumidor está mudando rapidamente e muitas vezes de maneir&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQ9Ta2wf62I/AAAAAAAAGsw/-ofor8EzrDQ/s1600-h/all~Old-Fashioned-Lady-in-Bathing-Suit-Posters2.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264518210260036450" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 146px; CURSOR: hand; HEIGHT: 161px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQ9Ta2wf62I/AAAAAAAAGsw/-ofor8EzrDQ/s400/all~Old-Fashioned-Lady-in-Bathing-Suit-Posters2.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;a drástica. &lt;strong&gt;O mais recente cd de Maria Rita, ”Samba Meu” que foi lançado em setembro’2007 com estardalhaço e a mais de R$ 35,00, pode ser encontrado hoje por menos de R$ 15,00...&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Justamente por isso, acho que as lojas deveriam conhecer&lt;/strong&gt; melhor o que vendem, para assim poder seduzir mais facilmente o cliente, ter uma visão mais atual e moderna da cena musical, e um termômetro virtual, para vislumbrar mais a fundo o túnel para onde vai a música, medir a temperatura com maior freqüência e principalmente, saber como anda o gosto de quem a consome. Sei que a tarefa não é fácil, mas é necessária. &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;Quem me conhece, sabe muito bem que gosto de música&lt;/strong&gt;, &lt;strong&gt;sou admirador da Bossa Nova tanto do ponto de vista musical, quanto comportamental. Gosto de quase todo mundo que iniciou este movimento, e nem vou citar nomes pois sabidamente a lista é grande.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;Só não gosto do que a indústria do disco faz com eles, e conosco.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; &lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;Nós não somos o Jeca Tatú.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264516979940571042" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 63px; CURSOR: hand; HEIGHT: 63px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQ9STPdet6I/AAAAAAAAGsg/MYRPwcGduaQ/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;/p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-1266317156622935345?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/1266317156622935345/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=1266317156622935345&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/1266317156622935345'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/1266317156622935345'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/10/nem-to-bossa-e-nem-to-nova.html' title='[] Nem Tão Bossa e Nem Tão Nova . . .'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQ9Urh7GAPI/AAAAAAAAGtQ/GXvV-ubzxAg/s72-c/all~Old-Fashioned-Lady-in-Bathing-Suit-Posters.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-4935428785475943798</id><published>2008-10-29T21:33:00.013-02:00</published><updated>2008-10-31T01:14:42.796-02:00</updated><title type='text'>[] James Taylor de Ontem, de Hoje e de Sempre...</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQj1bSc4SpI/AAAAAAAAGpo/I7H5hxCOR_Q/s1600-h/james+taylor+at+christmas.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262726013740665490" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 263px; CURSOR: hand; HEIGHT: 366px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQj1bSc4SpI/AAAAAAAAGpo/I7H5hxCOR_Q/s400/james+taylor+at+christmas.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;Lá pelo início dos anos ’70, quando James Taylor&lt;/strong&gt; trouxe embaixo do braço o cover de &lt;strong&gt;“You’ve Got a Friend”, composto por Carole King,&lt;/strong&gt; sua amiga de adolescência e companheira de tantos devaneios, deu início a uma maneira muito própria de cantar, &lt;strong&gt;tanto coisas suas como coisas alheias.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Uma verdadeira &lt;strong&gt;marca registrada,&lt;/strong&gt; que a maioria do público ficava achando que tudo que ele cantava era composição sua, tamanha era a facilidade com que ele se “adonava” das composições de seus colegas, imprimindo aquele som inconfundível, com aqueles acordes acústicos que viraram um&lt;strong&gt; "jeitão registrado" e sublinharam tão bem os anos ’70...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQj1PE5LuYI/AAAAAAAAGpg/gZAK_550nDI/s1600-h/JT_James_Taylor_Song_Book_=2.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262725803942852994" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 222px; CURSOR: hand; HEIGHT: 318px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQj1PE5LuYI/AAAAAAAAGpg/gZAK_550nDI/s400/JT_James_Taylor_Song_Book_%3D2.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Agora, tantos anos passados, tantos caminhos e descaminhos depois, &lt;strong&gt;James Taylor decidiu gravar algumas canções alheias, de sua preferência.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Músicas que ele sempre cantou e tocou na intimidade do seu lar ou nos seus períodos de inferno químico... &lt;strong&gt;Nos dá um belo presente com “Wichita Lineman”, mundialmente famosa na voz de Glenn Campbell.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Como não podia deixar de ser, o disco ficou 100% a cara dele,&lt;/strong&gt; inclusive com aquelas atmosf&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQj0MBIrU5I/AAAAAAAAGpQ/wd0gEEjMPqg/s1600-h/James+Taylor+-+The+Best+of.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262724651882861458" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 249px; CURSOR: hand; HEIGHT: 329px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQj0MBIrU5I/AAAAAAAAGpQ/wd0gEEjMPqg/s400/James+Taylor+-+The+Best+of.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;eras count&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQj1APsdY4I/AAAAAAAAGpY/-ChL_4Np8qE/s1600-h/james-taylor.jpg"&gt;&lt;/a&gt;ry tão presentes em toda a sua obra. O gosto musical do cantor de &lt;strong&gt;“Fire &amp;amp; Rain” é tão eclético,&lt;/strong&gt; que ele foi buscar novamente no repertório da &lt;strong&gt;“Motown”,&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;gravadora de alma e música negras&lt;/strong&gt;, um sucesso do grupo “Temptations”, “It’s Growing”, que lhe caiu como um luva...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Outro clássico dos anos ’60, “On Broadway” &lt;lembram&gt;que eu&lt;/strong&gt; particularmente ouvi mais de um milhão de vezes com &lt;strong&gt;Nancy Sinatra,&lt;/strong&gt; ficou bem diferente da de George Benson, mas nem por isso menos interessante.&lt;strong&gt; Alguém lembra da versão instrumental de Percy Faith ? que maravilha...tocava antes de iniciar as sessões de cinema, numa época pré-FM...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;Interpretação mais tranqüila, mais introspectiva, quase melancólica, enfim, mais James Taylor mesmo...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Tendo o disco o nome de COVERS,&lt;/strong&gt; evidentemente não se podia esperar um cd com muitas surpresas; tudo soa a James Taylor, o de ontem, o de hoje e o de sempre, mesmo quando canta “Suzanne”, uma assinatura musical do cantor, compositor e poeta canadense&lt;a href="http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/01/leonard-cohen.html"&gt; Leonard Cohen.&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;COVERS tem as seguintes músicas:&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;[] it’s growing&lt;br /&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQp3E-WpHmI/AAAAAAAAGq4/Ey6MgIb7cV8/s1600-h/james+taylor+covers+capa+cd.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5263150041876995682" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 224px; CURSOR: hand; HEIGHT: 218px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQp3E-WpHmI/AAAAAAAAGq4/Ey6MgIb7cV8/s400/james+taylor+covers+capa+cd.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;[] I’m a road runner&lt;br /&gt;[] wichita lineman&lt;br /&gt;[] why baby why&lt;br /&gt;[] some days you gotta dance&lt;br /&gt;[] seminole Wind&lt;br /&gt;[] Suzanne&lt;br /&gt;[] hound dog&lt;br /&gt;[] sadie&lt;br /&gt;[] on Broadway&lt;br /&gt;[] summertimes blues&lt;br /&gt;[] not fade away&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;@ &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;fonte // jornal espanhol “El País”, caderno de cultura, matéria escrita por Carles Gámes, na edição de 26/10/2008.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262723928970418370" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 63px; CURSOR: hand; HEIGHT: 63px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQjzh8E62MI/AAAAAAAAGpI/XSI4xoOq4lc/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-4935428785475943798?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/4935428785475943798/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=4935428785475943798&amp;isPopup=true' title='4 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/4935428785475943798'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/4935428785475943798'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/10/james-taylor-de-ontem-de-hoje-e-de.html' title='[] James Taylor de Ontem, de Hoje e de Sempre...'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQj1bSc4SpI/AAAAAAAAGpo/I7H5hxCOR_Q/s72-c/james+taylor+at+christmas.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-5208351560548155060</id><published>2008-10-24T18:19:00.012-02:00</published><updated>2008-10-25T12:59:51.509-02:00</updated><title type='text'>[] Ornella Vanoni, Meio Século de Sucesso</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQIwdX8RpzI/AAAAAAAAGl0/eKQ-jJ4lOns/s1600-h/ornella+4+close.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260820595923330866" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 219px; CURSOR: hand; HEIGHT: 329px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQIwdX8RpzI/AAAAAAAAGl0/eKQ-jJ4lOns/s400/ornella+4+close.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;Como um dos eventos para comemorar os 50 anos de uma carreira bem sucedida&lt;/strong&gt;, Ornella Vanoni escolheu fazer um show na “Piazza Del Duomo”, bem no coração da sua &lt;strong&gt;querida Milão, lugar onde nasceu e viveu toda a sua&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;vida, há 74 anos.&lt;/strong&gt; O show aconteceu no sábado passado, dia 18, às 21 h. e com entrada grátis.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Porém o lançamento&lt;/strong&gt; mais esperado da temporada, com toda a certeza é “&lt;strong&gt;Più di Me”, seu mais recente cd,&lt;/strong&gt; escolhido para assinalar as comemorações desta metade de século de uma intensa atividade artística tanto no teatro – onde começou sem nem passar pela cabeça em se tornar uma cantora – como na música.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;“Più di Me” é um disco de duetos&lt;/strong&gt;, onde ela é acompanhada por colegas ilustres como &lt;strong&gt;Mina,&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Gianni Morandi, Gino Paoli, Lucio Dalla, Cláudio Baglioni, Eros Ramazzotti, Jovanotti e Fiorella Mannoia.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQIwQNdLr_I/AAAAAAAAGls/M8rPPU5VgIk/s1600-h/sanremo+ornellavanoni2.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260820369770262514" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 152px; CURSOR: hand; HEIGHT: 152px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQIwQNdLr_I/AAAAAAAAGls/M8rPPU5VgIk/s400/sanremo+ornellavanoni2.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Outro motivo para este disco ser tão esperado&lt;/strong&gt; e ter gerado tantos comentários no mundo artístico italiano, é a inesperada participação de&lt;strong&gt; Mina cantando com Ornella&lt;/strong&gt; uma composição de Andrea Mingardi, &lt;strong&gt;“Amiche Mai” [amigas nunca!]...&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Sem sombras de dúvidas, um título irônico e de duplo sentido,&lt;/strong&gt; tendo-se em conta, que a imprensa e o público em geral sempre consideraram as duas como &lt;strong&gt;ferrenhas rivais, e elas sabiamente ou por pura falta de interesse, nunca confirmaram nem desmentiram esta fama.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;É mais ou menos o que acontecia aqui no Brasil nos anos ’50, com Emilinha e&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Marlene.&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Na Itá&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQIv8GHJ-7I/AAAAAAAAGlk/499LzdSp89Y/s1600-h/ornella+1.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260820024201444274" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 243px; CURSOR: hand; HEIGHT: 380px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQIv8GHJ-7I/AAAAAAAAGlk/499LzdSp89Y/s400/ornella+1.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;lia, o público adulto divide-se basicamente&lt;/strong&gt; entre os que gostam de Mina e os que preferem Ornella e vai mais longe a coisa... &lt;strong&gt;parece que os discos de uma não podem conviver bem com os discos da outra na prateleira de alguém...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Talvez por serem dois nomes dos mais respeitados&lt;/strong&gt; e de carreiras mais regulares após tantas décadas de altos e baixos na indústria fonográfica, crises, modismos, movimentos artísticos e correntes musicais, Mina e Ornella, cada uma à sua maneira, traçaram sua trajetória e entraram para a história da música popular italiana de uma maneira definitiva.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Mesmo as pessoas que insistem na presumida&lt;/strong&gt; “inimizade” entre elas, esquecem que Ornella compareceu várias vezes ao programa em horário nobre que Mina conduzia na RAI, e onde era a estrela absoluta.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Outra coisa que ajudou muito a perpetuar esta “lenda urbana italiana”, é que são duas mulheres elegantes, refinadas, de talento indiscutível, personalidades fortes e de uma gra&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQIvmossvLI/AAAAAAAAGlc/8Mf989rnBwc/s1600-h/ornella+5.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;nde cultura em literatura e artes plásticas.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Ornella é bastante conhecida no Brasil&lt;/strong&gt;, onde já se apresentou anos atrás e fez uma aparição no &lt;strong&gt;“Fantástico”&lt;/strong&gt; num clipe excepcionalmente bonito &lt;strong&gt;“for export”,&lt;/strong&gt; velejando por Angra dos Reis, cantando &lt;strong&gt;“Stupidi”,&lt;/strong&gt; naquele cenário ensolarado que nos orgulhamos de ter.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQJru-DxXaI/AAAAAAAAGno/cy-PXMu_ASI/s1600-h/ornella+5.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260885769399131554" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 254px; CURSOR: hand; HEIGHT: 363px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQJru-DxXaI/AAAAAAAAGno/cy-PXMu_ASI/s400/ornella+5.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Além disso, há mais de trinta anos atrás, mais precisamente em 1976, ela gravou&lt;/strong&gt; aquele famoso disco com Toquinho e Vinicius de Moraes, &lt;strong&gt;"La Voglia, La Pazzia, L'Incoscienza e L'Allegria"&lt;/strong&gt; e que se tornou um clássico obrigatório em qualquer show que ela faça, seja lá em que parte do mundo ela esteja.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Mina, que vive em Lugano, na Suíça há quase 40 anos, gravou sua participação no dueto de lá e a música que cantam juntas, “Amiche Mai”, foi escolhida por ela ...&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Verdade ou mentira, exageros ou não,&lt;/strong&gt; o resultado será bom para os fãs tanto de uma como da outra, e segundo a imprensa italiana, o disco está disponível desde sexta-feira, dia 17 de outubro de 2008. Todos sairão ganhando.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Parabéns, Ornella, por estas cinco décadas de tanta música, tanta poesia, tantas histórias contadas, cantadas e vividas de grandes amores, imensas separações e de tantos sonhos e alegrias para todos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Complimenti !&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260818763368773442" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 63px; CURSOR: hand; HEIGHT: 63px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQIuytJON0I/AAAAAAAAGlU/hk1xhuRKMEk/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-5208351560548155060?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/5208351560548155060/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=5208351560548155060&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/5208351560548155060'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/5208351560548155060'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/10/ornella-meio-sculo-de-sucesso.html' title='[] Ornella Vanoni, Meio Século de Sucesso'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SQIwdX8RpzI/AAAAAAAAGl0/eKQ-jJ4lOns/s72-c/ornella+4+close.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-8988103692439223699</id><published>2008-10-18T19:15:00.000-02:00</published><updated>2008-10-18T20:14:35.016-02:00</updated><title type='text'>[] Enya, A Estela Invisível</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SPfa_WtE98I/AAAAAAAAE6A/BXxThVfvtsA/s1600-h/enya2+the+video.jpg"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257911871939606466" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SPfa_WtE98I/AAAAAAAAE6A/BXxThVfvtsA/s400/enya2+the+video.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;strong&gt;“Desta vez canto a beleza do inverno”&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;É chamada de “a cantora invisível”,&lt;/strong&gt; porque apesar de seus 20 anos de carreira e mais de 70 milhões de discos vendidos, Enya – irlandesa puro-sangue, cujo nome verdadeiro é &lt;strong&gt;Eithne Patricia Ní Bhraonáin,&lt;/strong&gt; nunca fez um show ou um concerto.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;O que é um luxo num setor em crise&lt;/strong&gt; a que poucos podem se permitir, assim como poucos podem lançar um disco em um evento num palácio “ottocentesco” às margens do rio Tamisa, com um ingresso custando 350 libras esterlinas [quase R$ 1.400,00] com uma infinidade de esculturas de gelo e neve artificial nos jardins.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Nunca se viu uma foto indiscreta dela nos jornais,&lt;/strong&gt; nem se tem notícia de algum ataque de estrelismo ou caprichos de celebridade...&lt;br /&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SPfaxNip3qI/AAAAAAAAE54/z1zzbS8i0o4/s1600-h/Enya02+big+close.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257911628961799842" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SPfaxNip3qI/AAAAAAAAE54/z1zzbS8i0o4/s400/Enya02+big+close.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Estreou no mundo musical através de uma trilha sonora, e mais tarde &lt;strong&gt;recusou-se a fazer as músicas para&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;“Titanic”,&lt;/strong&gt; pois seria uma parceria e &lt;strong&gt;“em parceria você nunca tem o controle total do produto musical final”.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Recusou o convite para fazer um dueto com Pavarotti, além de diversos outros duetos com colegas famosos... &lt;strong&gt;“mas o que tem a ver Enya e Pavarotti juntos?”&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Ela &lt;strong&gt;gasta 250 mil euros anuais para manter&lt;/strong&gt; sua privacidade, &lt;strong&gt;no castelo de Manderlay, no Condado de&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Dublin.&lt;/strong&gt; Para Enya, sucesso e fama são duas coisas distintas. Ao contrário de tantos outros, para ter sucesso ela nunca precisou de fama. &lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SPfai5TRDPI/AAAAAAAAE5w/pvCM8bFVTZg/s1600-h/Enya02+big+close+2.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257911383010381042" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SPfai5TRDPI/AAAAAAAAE5w/pvCM8bFVTZg/s400/Enya02+big+close+2.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;“Sou uma pessoa de sorte”,&lt;/strong&gt; declarou ontem durante o lançamento de “And Winter Came...” (E Chegou o Inverno...) que deverá estar no comércio no dia 7 de novembro. &lt;strong&gt;“Sou música, e prefiro me comunicar através dela”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“O inverno é minha estação preferida. A natureza se torna mágica, existe um silêncio surreal, é o período em que trabalho melhor. No inverno consigo me concentrar... o inverno me inspira”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Seu nome de batismo Eithne, é a versão feminina de&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Aidan,&lt;/strong&gt; que significa “fogo”, e pronuncia-se &lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SPfaXz3sBxI/AAAAAAAAE5o/QaGEKTP3t7c/s1600-h/enya+peb+grande+!!.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257911192573970194" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SPfaXz3sBxI/AAAAAAAAE5o/QaGEKTP3t7c/s400/enya+peb+grande+!!.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;“Ê-nia”.&lt;/strong&gt; Escolheu usar esta ortografia &lt;strong&gt;“pseudo-fonética”&lt;/strong&gt; na carreira artística de modo que pudesse ser reconhecida pelo seu próprio nome, mas evitando os erros de fonética.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Nasceu em 17/05/61 no povoado de Dobar,&lt;/strong&gt; na &lt;strong&gt;Região de Gweedore, Condado de Donegal, à&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;noroeste da República da Irlanda.&lt;/strong&gt; Seus pais participaram de um grupo de danças típicas e seu pai Leo, hoje em dia é dono de um “pub” “Taverna do Leo”. Sua mãe, Baba, sempre foi professora de música na escola local.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Enya é a sexta filha numa família de 9 irmãos,&lt;/strong&gt; onde os mais velhos formaram um grupo musical chamado &lt;strong&gt;“Clannad”,&lt;/strong&gt; de música celta e com um som nostálgico, sombrio e etéreo como se fosse um pouco o rascunho da futura new-age, e que começou a ser conhecido aqui no Brasil no final dos anos ’70, onde ela ingressa tocando teclados e fazendo vocais de apoio.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SPfaGqCTZWI/AAAAAAAAE5g/oGzj2v2AXz8/s1600-h/ENYA2008.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257910897876362594" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SPfaGqCTZWI/AAAAAAAAE5g/oGzj2v2AXz8/s400/ENYA2008.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 1982, sai do “Clannad”, muda-se para Dublin&lt;/strong&gt; e inicia carreira solo nos moldes que conhecemos... Agora que o novo disco está pronto, Enya está em busca de novas aventuras. Talvez uma trilha sonora, se aparecer um projeto adequado e também não exclui a possibilidade de um show.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;“É preciso apenas encontrar a fórmula certa... quanto mais o tempo passa, mais as pessoas ficam exigentes e esperam por milagres... não queremos desiludi-las...”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;span style="color:#ff6666;"&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;Fonte // matéria de autoria de Paola de Carolis, no caderno “Spettacoli” do jornal italiano “Corriere Della Sera", na sua edição de 16/10/2008.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257906473626404050" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SPfWFIa6hNI/AAAAAAAAE5Y/PittKjqYE3Q/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-8988103692439223699?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/8988103692439223699/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=8988103692439223699&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/8988103692439223699'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/8988103692439223699'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/10/enya-estela-invisvel.html' title='[] Enya, A Estela Invisível'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SPfa_WtE98I/AAAAAAAAE6A/BXxThVfvtsA/s72-c/enya2+the+video.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-1682879589849145733</id><published>2008-10-14T02:09:00.011-02:00</published><updated>2008-10-19T00:24:15.662-02:00</updated><title type='text'>[] Ça C'est Paris ! !</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SPQhnUy5JtI/AAAAAAAAE5Q/qkJPZsH_86Q/s1600-h/1=paris~Eiffel-Tower-and-Seine-Paris-.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256863624528996050" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SPQhnUy5JtI/AAAAAAAAE5Q/qkJPZsH_86Q/s400/1%3Dparis~Eiffel-Tower-and-Seine-Paris-.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;Pois é, meus amigos Odilon e Otávio voltaram de umas feriazinhas mixurucas&lt;/strong&gt; passadas entre o Vale do Loire e Paris... Com certeza um tédio, né?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E como sempre acontece, me trouxeram de presente o que eles sabem&lt;/strong&gt; que eu mais gosto: discos, discos e discos. Cd’s excelentes e até bastante raros, principalmente aqui no Brasil, &lt;strong&gt;mesmo em megastores&lt;/strong&gt; que vendem discos importadas...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;“Dalida – Sus Mas Grandes Éxitos em Español”...&lt;/strong&gt;apesar de ter nascido no Cairo, Egito, e ter sido uma artista do mundo inteiro, Dalida foi morar em Paris desde a metade dos anos ’50, e &lt;strong&gt;até hoje é um símbolo musical desta cidade&lt;/strong&gt; que parece acolher tão bem todas as manifestações culturais, &lt;strong&gt;principalmente a musical.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Neste disco, como o nome diz, ela canta alguns de seus maiores sucessos&lt;/strong&gt; em espanhol, o que além de ser uma curiosidade, mostra a competência e o talento desta artista &lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SPQhZkCfg7I/AAAAAAAAE5I/3PgYcnbutXQ/s1600-h/1=paris~Paris-1930-chad+barrett.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256863388102788018" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SPQhZkCfg7I/AAAAAAAAE5I/3PgYcnbutXQ/s400/1%3Dparis~Paris-1930-chad+barrett.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;tão apaixonada pelo amor, e uma mulher tão contraditória que &lt;strong&gt;justamente por causa do amor, decidiu acabar com a própria vida em 1978&lt;/strong&gt;... O cd tem uma produção cuidadosa, com uma belíssima fotografia na capa, um encarte com várias fotos dela ao lado de artistas e personalidades da França, como &lt;strong&gt;Charles Aznavour, Brigitte Bardot, Nana Mouskouri, Maurice Chevalier, Ives Montand...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;São fotografias que documentam apresentações e jantares dela, ao lado de colegas ilustres como Edith Piaf, Alain Delon, Jacques Brel, Marlene Dietrich e Josephine Baker. Ou seja, décadas de uma vida dedicada à arte e ao ofício de emocionar as pessoas.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Outro disco muito gostoso&lt;/strong&gt; para mim, é o &lt;strong&gt;“Parentèses”,de Françoise Hardy&lt;/strong&gt;, disco recente, de 2006, onde ela canta cada faixa com um colega muito especial, como Alain Delon, Julio Iglesias, Henri Salvador, seu marido Jacques Dutronc, e o genro de Catherine Deneuve, Benjamin Biolay, que é casado com Chiara Matroiani, filha de Catherine e Marcello Matroiani.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SPQhMSTS6FI/AAAAAAAAE5A/1ZDwXErzzs8/s1600-h/1=paris~Fabulous-Paris-fabrice+de+villeneuve.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256863160003127378" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SPQhMSTS6FI/AAAAAAAAE5A/1ZDwXErzzs8/s400/1%3Dparis~Fabulous-Paris-fabrice+de+villeneuve.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Um outro cd duplo, traz no cd 1 Dalida cantando coisas antigas e eternas&lt;/strong&gt;, como &lt;strong&gt;“La Violetera”, “Barco Negro”,&lt;/strong&gt; e uma deliciosa versão em francês de uma das minhas músicas preferidas, de todos os tempos...daquelas que eu levaria com certeza se tivesse que ir para Marte, Júpiter, ou qualquer lugar absurdo... a música é “&lt;strong&gt;Hey There”, originalmente feita para a Broadway, trilha da peça “The Pijama Game”, de 1954.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Hey There” ficou conhecida mundialmente em disco graças à interpretação de Rosemary Clooney,&lt;/strong&gt; e depois, às gravações de Sammy Davis Jr. e Frankie Laine... mais recentemente outros intérpretes gravaram “Hey There” em homenagem a Rosemary Clooney, como&lt;strong&gt; Bette Midler e a cantora e compositora canadense Anne&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Murray,&lt;/strong&gt; que escreve uma dedicatória emocionada, à lembrança dos seus ídolos de juventude, entre eles Rosemary Clooney com “Hey There”, além de ter sido uma das maiores inspirações para ter se tornado uma cantora..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;O cd 2 tem Gloria Lasso, cantando em francês verdadeiras curiosidades raras, como “Stran&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SPQg7fLRgXI/AAAAAAAAE44/Dhy0kapXU1w/s1600-h/1=paris~Voiture-France-clay+davidson.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256862871401365874" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SPQg7fLRgXI/AAAAAAAAE44/Dhy0kapXU1w/s400/1%3Dparis~Voiture-France-clay+davidson.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;gers in Paradise” e “Ave Maria No Morro”... sim, aquela composta por Herivelto Martins e que se tornou a cara de Dalva de Oliveira.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Como se não bastasse tudo isto,&lt;/strong&gt; ainda ganhei um box com 4 cd’s, que no título já dá a atmosfera dos discos:&lt;strong&gt; “Les Plus Belles Chansons D’Amour Retro”...&lt;/strong&gt; São &lt;strong&gt;100 músicas&lt;/strong&gt;, verdadeiros clássicos da história musical francesa, interpretados por gente como &lt;strong&gt;Charles Trenet, Juliette Greco, Charles Aznavour, Henri Salvador, Edith Piaf, Yves Montand, Georges Brassens, Jacqueline Françoise...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;Estes 4 cd’s vem num box guarnecido por uma capa com uma bela fotografia em tons de sépia, &lt;strong&gt;mostrando um casal passeando tranqüilamente num barco a remo, numa atmosfera anos ’40. Merci beaucoup, mesmo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Paris c’est une blonde!&lt;br /&gt;Ça c’est Paris!&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256862516629599298" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SPQgm1jF9EI/AAAAAAAAE4w/nF7tFkDY4Qw/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-1682879589849145733?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/1682879589849145733/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=1682879589849145733&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/1682879589849145733'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/1682879589849145733'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/10/cest-paris.html' title='[] Ça C&apos;est Paris ! !'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SPQhnUy5JtI/AAAAAAAAE5Q/qkJPZsH_86Q/s72-c/1%3Dparis~Eiffel-Tower-and-Seine-Paris-.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-650935402824296375</id><published>2008-10-06T17:19:00.009-02:00</published><updated>2008-10-08T11:56:02.339-02:00</updated><title type='text'>[] Maria Vai Com As Outras</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SOpoXgOFRtI/AAAAAAAAE4Q/1Wbs3JprZnE/s1600-h/all~I-and-the-Village-c-1911-marc+chagall.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5254126668276385490" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SOpoXgOFRtI/AAAAAAAAE4Q/1Wbs3JprZnE/s400/all~I-and-the-Village-c-1911-marc+chagall.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;De cara devo dizer que nunca tive muita simpatia por críticas&lt;/strong&gt; escritas em jornais, sobre cultura em geral, especialmente música e as chamadas artes visuais.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Explico. Os tais críticos fazem verdadeiras viagens no texto que escrevem&lt;/strong&gt; sobre um &lt;strong&gt;lançamento em cinema ou DVD, sobre o mais recente disco de Fulano de&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Tal,&lt;/strong&gt; ou ainda, sobre uma &lt;strong&gt;mostra de pinturas, gravuras ou esculturas&lt;/strong&gt; ou até mesmo das &lt;strong&gt;“instalações” de Beltrano.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Já ouvi muito, muita gente comentar com um certo ar de desdém&lt;/strong&gt; que o filme tal era até bem interessante, mas somente até a metade, pois a partir daí, o diretor &lt;span style="color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;“se perdeu”.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; Por acaso esta pessoa que comentou é amiga do diretor e sabia das intenções dele para com o filme? Não passa pela cabeça , que talvez a direção e o resultado desejado fossem &lt;strong&gt;exatamente estes? Acho uma boa pergunta, sim. O público gostar ou não, é uma outra história, mas dizer que o diretor "se perdeu" é sempre, no mínimo, pretensioso.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em relação às artes visuais, o delírio aumenta&lt;/strong&gt;. Começam a traçando perfis psicológicos do autor e da obra, na maioria das vezes, usando expressões batidas e surradas de livros que parecem ser do primeiro semestre de algum curso superior de qualidade duvidosa. E geralmente o resultado final fica parecendo com um laudo psicotécnico &lt;strong&gt;elaborado por algum psicólogo de arrabalde.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;No campo musical, some-se a isto os modismos...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;“Em seu último trabalho, Fulano &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;“revisita”&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; a obra de Cartola, &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;“resgatando pérolas”&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; esquecidas do compositor... com novos arranjos, que &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;“remetem ” ...”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;“No show, que acontece no Teatro Musical, ali no &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;"entorno"&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; do Parque das Acácias, Sicrano está bem à vontade e entre uma música e outra,&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;&lt;strong&gt; &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;“interage”&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; com o publico”...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Os termos grifados estão no vocabulário atual do pessoal que fala e escreve no jornal, revista e televisão... Virou uma verdadeira praga a falta de imaginação. Lembram da época do &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;“lúdico”,&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; quando todo mundo procurava ansioso o &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;“aspecto&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;lúdico”&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; das coisas? Em qualquer entrevista, os atores falavam da importância do &lt;strong&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;“aspecto lúdico”&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt; da peça que estavam ensaiando...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;É claro que eu sei que a linguagem tanto escrita como falada&lt;/strong&gt;, é itinerante, mutável e vai se deslocando com o tempo, &lt;strong&gt;mas o que acho curioso&lt;/strong&gt;, é que parece existir uma comissão de &lt;strong&gt;técnicos em lingüística,&lt;/strong&gt; que determina quais os termos do vocabulário que serão moda no próximo verão, assim como perfumes, comprimento das saias, largura das gravatas, cor de esmalte e assim por diante.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Aí, não posso deixar de achar sem graça e um tanto desinteressante&lt;/strong&gt;, o fato de todo mundo falar igual, escrever igual, suspirar igual e ter a opinião igual ao colunista da hora e da &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;"tribo"&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; da vez. &lt;strong&gt;Tem-se a impressão, muitas vezes&lt;/strong&gt;, de que os diversos textos, artigos ou coisas que os valham, até foram escritos pela mesma pessoa ou pela mesma equipe, &lt;strong&gt;sob a supervisão severa de alguém da moda...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Onde foram parar o estilo pessoal, próprio, facilmente reconhecível por qualquer leitor de memória razoável?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mas esta é apenas minha opinião&lt;/strong&gt;, como leitor e observador de algumas coisas. Não sou jornalista nem colunista de nada. Apenas faço parte desta ciranda moderna, que tem um nome bem da moda:&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt; BLO-GOS-FE-RA&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; !... que tal ?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Apenas uma pessoa que lê, ouve e sente falta do tempo&lt;/strong&gt; em que os tais &lt;strong&gt;“manuais de redação e estilo”&lt;/strong&gt; dos meios de comunicação não pasteurizavam tanto as matérias escritas ou faladas e deixavam seus autores terem mais personalidade e &lt;strong&gt;liberdade de expressão. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;[ilustração // "I and the village", Marc Chagall]&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5254123399980201250" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SOplZQ3jNSI/AAAAAAAAE4I/VLztL0--uZU/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-650935402824296375?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/650935402824296375/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=650935402824296375&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/650935402824296375'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/650935402824296375'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/10/maria-vai-com-as-outras.html' title='[] Maria Vai Com As Outras'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SOpoXgOFRtI/AAAAAAAAE4Q/1Wbs3JprZnE/s72-c/all~I-and-the-Village-c-1911-marc+chagall.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-4503329746683783123</id><published>2008-09-29T22:30:00.009-02:00</published><updated>2008-09-29T22:52:10.414-02:00</updated><title type='text'>[] Natalie Cole, Still Unforgettable ! !</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SOF2ZcgPhhI/AAAAAAAAE4A/-7F6L4URH1s/s1600-h/NatalieCole+stillunfor.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5251608820010944018" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SOF2ZcgPhhI/AAAAAAAAE4A/-7F6L4URH1s/s400/NatalieCole+stillunfor.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;Felizmente não é apenas mais uma continuação&lt;/strong&gt; oportunista, como já é comum no mundo artístico, principalmente no mundo musical, ou seja,&lt;strong&gt; um artista&lt;/strong&gt; lança um disco que faz sucesso, e &lt;strong&gt;menos de um ano depois, lança um segundo volume, um terceiro, um quarto, X,Y e Z...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Menos mal, quando esta seqüência&lt;/strong&gt; de lançamentos é bem feita, honesta, assumidamente comercial....sim, é justo, pois afinal a industria do disco deveria viver de vendas, puras e simples.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Mas infelizmente o que se vê na maioria dos casos, são trabalhos lançados em série, descuidados, quase pobres,&lt;/strong&gt; só mesmo para pegar o ouvinte do disco anterior ainda pretensamente embevecido e satisfeito, para lançar um outro, com as sobras de estúdio, pedaços e restos de músicas que não passaram na primeira seleção...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Em outras palavras, &lt;strong&gt;um refugo requentado&lt;/strong&gt;, com uma capa alegrinha e um texto – quando tem- exaltando o “enorme sucesso” do disco anterior, e que a gravadora “se viu obrigada” a nã&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SOF2EbWDrNI/AAAAAAAAE34/VoTyGSxdzXk/s1600-h/natalie+cole+close.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5251608458922536146" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SOF2EbWDrNI/AAAAAAAAE34/VoTyGSxdzXk/s400/natalie+cole+close.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;o “privar” o público deste artista de “enorme talento”, e blábláblá...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;É chato? É, quase horrível, mas acontece...that’s life, baby...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;STILL UNFORGETTABLE, o mais recente disco de Natalie Cole, poderia ser arquivado neste escaninho acima, não fosse uma série de pontos que merecem uma ponderação:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ela esperou 17 anos para lançar um outro disco&lt;/strong&gt; com a atmosfera daquele longínquo &lt;strong&gt;UNGORGETTABLE, de 1991&lt;/strong&gt;, onde ela cantava exclusivamente o repertório do pai, &lt;strong&gt;Nat King Cole,&lt;/strong&gt; que morreu quando Natalie tinha apenas 15 anos.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SOF10LjrcDI/AAAAAAAAE3w/grpdC77o1EY/s1600-h/nataliecole.gif"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5251608179806793778" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SOF10LjrcDI/AAAAAAAAE3w/grpdC77o1EY/s400/nataliecole.gif" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Mesmo usando praticamente a mesma fórmula, e não há mal nisso&lt;/strong&gt;, pois tem até um outro dueto com o pai, tecnicamente impecável, numa demonstração de que se pode fazer coisa boa sim. &lt;strong&gt;É só se cercar de gente competente e com sensibilidade.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Neste novo disco, Natalie não canta somente os hits&lt;/strong&gt; do pai, mas sim, clássicos do songbook americano, músicas que estão na memória e nos corações daqueles que gostam do gênero. E eu sou um desses. Portanto, só posso dizer que fiquei muito animado com a produção deste disco e com o conteúdo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;01= walkin’ my baby back home [dueto com nat king cole]&lt;br /&gt;02= come rain or come shine&lt;br /&gt;03= coffee time&lt;br /&gt;04= somewhere along the way&lt;br /&gt;05= you go to my head&lt;br /&gt;06= Nice ‘n’ easy&lt;br /&gt;07= why don’t you do right ?&lt;br /&gt;08= here’s thar rainy day&lt;br /&gt;09= but beautiful&lt;br /&gt;10= lollipops and roses&lt;br /&gt;11= the best is yet to come&lt;br /&gt;12= something’s got to give&lt;br /&gt;13= until the real thing comes along&lt;br /&gt;14= it’s all right with me&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Como deu para notar, são canções de grandes autores,&lt;/strong&gt; como Cole Porter, Johnny Mercer, Jimmy Van Heusen, Harold Arlen e imortalizadas por gente como Billie Holiday, Bing Crosby, Carmen McRae, Frank Sinatra, Tony Bennett e Johnny Ray.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SOF1mfERW3I/AAAAAAAAE3o/r2G3eW7TqvI/s1600-h/natalie+cole+listrada.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5251607944525601650" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SOF1mfERW3I/AAAAAAAAE3o/r2G3eW7TqvI/s400/natalie+cole+listrada.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Com uma voz como a de Natalie, impressionantemente&lt;/strong&gt; cristalina e clara, compositores como os que citei acima e intérpretes como estes grandes nomes, seria quase impossível um disco como este não ser no mínimo excelente. &lt;strong&gt;Destaque para músicos, arranjadores e para a produção da própria Natalie.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Procure ouvir, pois com certeza você vai gostar!&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5251606017441814098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SOFz2UHsVlI/AAAAAAAAE3g/L4_0eiaaS9k/s400/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-4503329746683783123?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/4503329746683783123/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=4503329746683783123&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/4503329746683783123'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/4503329746683783123'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/09/natalie-cole-still-unforgettable.html' title='[] Natalie Cole, Still Unforgettable ! !'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SOF2ZcgPhhI/AAAAAAAAE4A/-7F6L4URH1s/s72-c/NatalieCole+stillunfor.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-8096458294560947069</id><published>2008-09-23T21:06:00.009-02:00</published><updated>2008-09-23T21:51:41.148-02:00</updated><title type='text'>[] Experimente !</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SNmAvtBrzzI/AAAAAAAAE3A/EHefKscv8bM/s1600-h/all~The-Philadelphia-Heart-Posters.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5249368397705891634" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SNmAvtBrzzI/AAAAAAAAE3A/EHefKscv8bM/s400/all~The-Philadelphia-Heart-Posters.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#333333;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;Acontece com todos nós e não tem como fugir.&lt;/strong&gt; Você pode até jurar que não, dizer que não liga pra isso, que não está nem aí. Mas o fato é que ao longo de nossa vida – e não importa a idade que tenhamos - &lt;strong&gt;todos nós temos uma trilha sonora...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Sim, pode ser até contra a vontade, sem nos darmos conta que os anos foram passando e algumas músicas ficaram. E, mais que isso, insistem em aparecer nos momentos mais inesperados.&lt;strong&gt; Seja no trânsito, no supermercado em frente da prateleira de extrato de tomate, ou escolhendo um prosaico peito de frango.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;Quando você se dá conta, está cantarolando um trecho ou uma simples frase daquela música &lt;strong&gt;que foi sucesso na sua época de colégio&lt;/strong&gt;... sim, aquela que você e seus colegas ouviam nos churrascos e acampamentos da turma; &lt;strong&gt;aquela que o cara que era bom em geometria descritiva sabia tocar no violão.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Às vezes, nem sabemos que temos arquivado na memória um acervo&lt;/strong&gt; musical de fazer inveja a todos os MP3 ou 4 ou sei lá mais que número...&lt;br /&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SNl9O_XemnI/AAAAAAAAE2w/-SUVsBSKAKg/s1600-h/LOGO+CD+NOTINHA.png"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5249364537158572658" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SNl9O_XemnI/AAAAAAAAE2w/-SUVsBSKAKg/s320/LOGO+CD+NOTINHA.png" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Quando vo&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;cê era criança fatalmente registrou algumas músicas que ouvidas&lt;/strong&gt; na sua casa; ou no rádio, ou na aparelhagem de som da família; nem que seja um simples jingle, você obrigatoriamente tem seus primeiros registros musicais. E à medida que a vida ia desenrolando os caminhos para serem percorridos, novos sons &lt;strong&gt;com novas cores foram se instalando na sua mente e no seu coração.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;As festinhas, os bailes do colégio, do clube, os aniversários da tia&lt;/strong&gt; e aquela dança especial, com o coração batendo mais forte por alguém? Ela estava lá sim. &lt;strong&gt;Tinha uma música no ar, que era de todos e para todos, mas naquele momento era só sua. Sua e de quem você escolheu para compartilhar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Você viajou para algum lugar e quando chegou&lt;/strong&gt; na recepção do hotel ou da pousada ou do camping, estava tocando alguma coisa saída de alguma barraca estampada e roupas penduradas no varal...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E os filmes que você viu no cinema ou em casa,&lt;/strong&gt; no frio, numa sessão da tarde chuvosa, todos eles com uma trilha sonora elaborada de propósito pra te pegar de surpresa e fazer você chorar. &lt;strong&gt;Ou dar risada, ou sentir revolta, ou sentir vontade&lt;/strong&gt; de sair voando espaço a fora e visitar outras galáxias. Mas a música estava lá, firme e forte.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Com toda certeza você já demitiu alguém da sua vida, e provavelmente já recebeu o bilhete azul de alguém. &lt;strong&gt;O fato é que todos nós temos músicas que fizeram parte dess&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SNl8wGUvbxI/AAAAAAAAE2o/RScRpiRrmzw/s1600-h/LOGO+CD+NOTINHA.png"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5249364006450196242" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SNl8wGUvbxI/AAAAAAAAE2o/RScRpiRrmzw/s320/LOGO+CD+NOTINHA.png" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;as atividades do coração....&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Já experimentou fazer uma seleção das músicas mais marcantes&lt;/strong&gt; de sua vida? É um ótimo exercício que obrigatoriamente vai levar você para uma viagem especial. Seja seletivo, rigoroso mesmo, e liste somente aquelas que estiveram presentes em momentos decisivos e importantes. Alegres, felizes ou tristes e dramáticos, não imp&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SNl70IvbOPI/AAAAAAAAE2g/beYMKKkB4MY/s1600-h/NOTINHA+PRETA+WIKI.png"&gt;&lt;/a&gt;orta. &lt;strong&gt;O único critério é o da importância em sua vida.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Feito isso, faça uma excursão até sua prateleira de discos&lt;/strong&gt; e fitas e vá mexendo, vá olhando um por um e vá escolhendo o que importa... depois produza uma fita, um cd ou qualquer outra coisa parecida. E se for o caso, presenteie alguém, amigos, amores do presente, do passado ou do futuro, por que não ?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;O resultado é sempre surpreendente; você vai fazer uma viagem muito especial&lt;/strong&gt; e voltar a tempos já vividos, vai vestir novamente algumas emoções que talvez já nem caibam tão bem assim no seu mundo de hoje.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SNl7X7T6dtI/AAAAAAAAE2Y/zN7IbHyKH1o/s1600-h/NOTINHA+PRETA+WIKI.png"&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Mas esta é parte da sua história, e você não pode fingir que não existiu&lt;/strong&gt;. Pode até arrancar páginas e páginas deste caderno, mas o que foi escrito ali, vai permanecer para sempre.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E isto, você não pode mudar.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5249358128896971714" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SNl3Z-u2k8I/AAAAAAAAE2Q/KTZKL0Tp3gA/s320/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-8096458294560947069?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/8096458294560947069/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=8096458294560947069&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/8096458294560947069'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/8096458294560947069'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/09/experimente.html' title='[] Experimente !'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SNmAvtBrzzI/AAAAAAAAE3A/EHefKscv8bM/s72-c/all~The-Philadelphia-Heart-Posters.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-3783105975758534253</id><published>2008-09-19T23:09:00.000-02:00</published><updated>2008-09-20T00:07:37.978-02:00</updated><title type='text'>[] Paula Morelenbaum, Cheia de Bossa.</title><content type='html'>&lt;div align="left"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SNL_tOW6WPI/AAAAAAAAE1s/jFKWfb-Mp5Y/s1600-h/paula+mor+capa+telecoteco.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5247537668253440242" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" height="255" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SNL_tOW6WPI/AAAAAAAAE1s/jFKWfb-Mp5Y/s320/paula+mor+capa+telecoteco.jpg" width="249" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;Já está nas lojas faz alguns dias o mais recente disco de Paula Morelenbaum&lt;/strong&gt;, “Te-lecoteco Um Sambinha Cheio de Bossa...”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Na minha opinião de simples apreciador de música&lt;/strong&gt;, sem compromisso com gravadoras ou veículos de comunicação, a não ser este blog, o disco é muito gostoso de ouvir. &lt;strong&gt;Todo ele, do início ao fim.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;É um disco pra cima, despretensioso&lt;/strong&gt;, leve sem ser fútil ou inconsistente, sério na medida certa, a cara do trabalho de um artista brasileiro, mais exatamente, uma cantora carioca. &lt;strong&gt;Com tudo o que “ser carioca” possa significar.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Para quem não sabe ou não lembra, Paula é casada com o músico&lt;/strong&gt; Jacques Morelenbaum e com ele, trabalhou com Tom Jobim durante dez anos, até a morte do nosso compositor, em 1994.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Fazia parte do Quarteto Jobim Morelenbaum, viajando com Tom &lt;/strong&gt;por este mundo a fora e fazendo parte das gravações dos discos de Jobim, juntamente com o filho dele, Paulo Jobim, e do neto, Daniel Jobim.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Paula já se apresentou fora do Brasil várias vezes, tanto nos Estados Unidos como na Europa, sempre tendo recebido críticas bastante simpáticas da imprensa internacional.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SNL_WSZLeAI/AAAAAAAAE1k/pIELPFRSDqQ/s1600-h/paula+mor+estadao+2.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5247537274199701506" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SNL_WSZLeAI/AAAAAAAAE1k/pIELPFRSDqQ/s320/paula+mor+estadao+2.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Além de ter no seu currículo os dez anos de trabalho ao lado de Tom Jobim,&lt;/strong&gt; teve a oportunidade que poucos artistas tiveram, que foi gravar&lt;strong&gt; um disco no estúdio&lt;/strong&gt; da casa do próprio Tom, &lt;strong&gt;local privilegiado&lt;/strong&gt;, cercado de verde por todos os lados, com a natureza exuberante – como sabe ser exuberante a natureza brasileira – e no ar, o canto dos pássaros, coisa que Tom era completamente apaixonado...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Este &lt;strong&gt;“Telecoteco”,&lt;/strong&gt; muito bem produzido, teve o projeto, a pesquisa e a direção artística de Paula, que tem como convidados nomes conhecidos internacionalmente, como o pianista e compositor japonês Ryuichi Sakamoto, o nosso João Donato, Marcos Valle, o grupo de tango novo argentino “Bajofondo”, Léo Gandelman, Chico Pinheiro e, claro, Jacques Morelenbaum.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Numa primeira olhada, as músicas aparentemente&lt;/strong&gt; não têm nada a ver uma com a outra, mas são a cara do Brasil das décadas de ’30, ’40, ’50 e ’60. E Paula, sabiamente fez constar desta seleção um clássico do songbook americano , “Love is Here To Stay”, dos irmãos George e Ira Gershwin.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Vejam &lt;/strong&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SNL_InOob0I/AAAAAAAAE1c/lkDTloj1BIo/s1600-h/paula+mor+flick.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5247537039274438466" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SNL_InOob0I/AAAAAAAAE1c/lkDTloj1BIo/s320/paula+mor+flick.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;só o que tem em “Telecoteco”:&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;01 = &lt;strong&gt;Manhã de Carnaval // 1959&lt;/strong&gt; = Luiz Bonfá + Antônio Maria.&lt;br /&gt;02 = &lt;strong&gt;Não Me Diga Adeus // 1947&lt;/strong&gt; = Luiz Soberano + Paquito + João Correa da Silva.&lt;br /&gt;03 =&lt;strong&gt; O Samba e o Tango // 1937&lt;/strong&gt; = Amado Régis&lt;br /&gt;04 = &lt;strong&gt;Love is Here to Stay // 1938&lt;/strong&gt; = George + Ira Gershwin.&lt;br /&gt;05 = &lt;strong&gt;Um Cantinho e Você // 1948&lt;/strong&gt; = José Maria de Abreu + Jair Amorim.&lt;br /&gt;06 =&lt;strong&gt; Ilu&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SNL-4aVYztI/AAAAAAAAE1U/1HJO9cqyIK8/s1600-h/paula+more+berimb.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;são à Toa // 1961&lt;/strong&gt; = Johnny Alf.&lt;br /&gt;07 = &lt;strong&gt;Teleco-Teco // 1942&lt;/strong&gt; = Murilo Caldas + Marino Pinto.&lt;br /&gt;08 = &lt;strong&gt;Sei Lá Se Tá // 1940&lt;/strong&gt; = Alcyr Pires Vermelho + Walfrido Silva.&lt;br /&gt;09 = &lt;strong&gt;O Que Vier Eu Traço // 1945&lt;/strong&gt; = Alvaiade + Zé Maria.&lt;br /&gt;10 = &lt;strong&gt;Você Não Sabe Amar // 1950&lt;/strong&gt; = Dorival Caymmi + Carlos Guinle + Hugo Lima.&lt;br /&gt;11 = &lt;strong&gt;Ternura Antiga // 1960&lt;/strong&gt; = J.Ribamar + Dolores Duran.&lt;br /&gt;12 =&lt;strong&gt; Luar E Batucada // 1957&lt;/strong&gt; = Tom Jobim + Newton Mendonça.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Como já escrevi antes, é um disco gostoso de ouvir, tem um clima moderno, arranjos bem atuais, contrastando com a atmosfera de décadas passadas, resultando em elegância, inventividade sem perder um milímetro das coisas do Brasil.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Um belo encarte, com todas as letras mais detalhes técnicos completos, e belas fotografias de um Rio de Janeiro “daqueles tempos”...&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;[@] &lt;/span&gt;Veja Paula &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=_G1Dgc0i3NM"&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;clicando aqui [] !!&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; &lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5247536169720231714" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SNL-V_4wNyI/AAAAAAAAE1M/Dg85cTYqSac/s320/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-3783105975758534253?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/3783105975758534253/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=3783105975758534253&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/3783105975758534253'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/3783105975758534253'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/09/paula-morelenbaum-cheia-de-bossa.html' title='[] Paula Morelenbaum, Cheia de Bossa.'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SNL_tOW6WPI/AAAAAAAAE1s/jFKWfb-Mp5Y/s72-c/paula+mor+capa+telecoteco.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-3134256161310500194</id><published>2008-09-12T03:39:00.011-02:00</published><updated>2008-09-13T02:56:26.913-02:00</updated><title type='text'>[] "O Tango Nasceu Graças Também à Itália"</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SMoEtTT_O0I/AAAAAAAAEuw/V63D7o1PEhQ/s1600-h/tango~Silence-with-a-Musical-Sentence+juarez+machado.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245009892351097666" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SMoEtTT_O0I/AAAAAAAAEuw/V63D7o1PEhQ/s320/tango~Silence-with-a-Musical-Sentence+juarez+machado.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;Esta afirmação é de Carlos Villalba, diretor artístico de um festival itinerante&lt;/strong&gt; de Tango que está acontecendo no &lt;strong&gt;“Auditorium” em Roma&lt;/strong&gt;. Acabei de ler o artigo &lt;strong&gt;da jornalista Manuela Pelati&lt;/strong&gt;, publicado no jornal italiano &lt;strong&gt;“Corriere Della Sera”,&lt;/strong&gt; edição do dia 11/09/2008.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E como achei particularmente interessante, transcrevo trechos da matéria:&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Carlos Villalba trouxe Buenos Aires para Roma, para apresentar a cultura do tango à cidade eterna e teve uma forte sensação de fazer parte da atmosfera italiana.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;“Às vezes, caminhando pelas ruas de Roma, me parecia estar ouvindo&lt;/strong&gt; o castelhano de Buenos Aires”, diz Villalba, embevecido com a similaridade dos dois povos espalhada no ar...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O festival, que iniciou dia 05/09 e vai até 18/09, tem a oferecer &lt;strong&gt;uma série de concertos, lições de tango grátis para quem quiser, além de exposições &lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SMoFu7i5b-I/AAAAAAAAEu4/H5fgwGLLudM/s1600-h/tango~Tango-Red-Tie-juarez+machado.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245011019842547682" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SMoFu7i5b-I/AAAAAAAAEu4/H5fgwGLLudM/s320/tango~Tango-Red-Tie-juarez+machado.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;fotográficas e um salão de baile a céu aberto.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;As músicas que a &lt;strong&gt;cantora Adriana Varela mostrou no palco da sala “Sinopoli”,&lt;/strong&gt; esquentou o coração de todos os presentes, a ponto de voltar à cena várias vezes para “bis”, sob fortes aplausos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Adriana Varela tem uma avó italiana e chegar até aqui, é como viver aquele desejo&lt;/strong&gt; guardado por gerações, de voltar para casa... &lt;strong&gt;O sentimento de nostalgia e&lt;/strong&gt; melancolia tão forte no tango está ligado a história da imigração, pois quem chegava numa nova terra, pensava em ficar só por um tempo, para depois voltar para casa...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Mais de um milhão de italianos foram para Buenos Aires no início do século XX, e muitos deles contribuíram para a invenção do tango.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“A metade do peso cultural do tango, é italiana&lt;/strong&gt;. E isto, é muita coisa. Basta citar o nome dos maiores compositores musicais dos primeiros anos de 1900, até a idade de o&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SMoEbNJo-GI/AAAAAAAAEuo/1F8Bg-CZHlo/s1600-h/tango~Tango-in-a-Box-Posters.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245009581459437666" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SMoEbNJo-GI/AAAAAAAAEuo/1F8Bg-CZHlo/s320/tango~Tango-in-a-Box-Posters.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;uro, nos anos ’30 e ’40: Annibal Troilo, Juan D’Arienzo, Osvaldo Pugliesi, Francisco De Caro – apenas para citar alguns – são todos filhos de italianos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;O próprio Astor Piazzolla, tinha seu pai nascido na região da Toscana...”&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;“Primeiramente, se tocava com flauta, violão e violino, mas depois&lt;/strong&gt;, a certa altura, apareceu o &lt;strong&gt;bandoneon, inventado por um alemão chamado Heinrich Band.&lt;/strong&gt; Este instrumento é o que mais caracteriza a identidade do tango argentino e foi levado para lá com a imigração alemã”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“&lt;strong&gt;É um instrumento muito difícil de ser tocado, pois o músico tem de dividir o cérebro&lt;/strong&gt; em quatro partes, já que precisa raciocinar em quatro escalas diferentes... por isso é que se diz que o músico que toca bandoneon, é um pouco maluco”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;“Com o bandoneon, está formada a “orquestra de tango”,&lt;/strong&gt; e uma das maiores contribuições quem deu foi Francisco De Caro, filho de um compositor do Conservatório de Milão... &lt;strong&gt;Eram os anos ’20 e De Caro renova o tango&lt;/strong&gt;, apagando todas as conotações com casas fechadas, duvidosas e de sub mundo, e levando-o aos salões elegantes e refinados da época”.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SMoEKHTI1rI/AAAAAAAAEug/mVCJDv_nprw/s1600-h/tango~Tango-a-Robe-Rouge-juarez+machado.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245009287830886066" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SMoEKHTI1rI/AAAAAAAAEug/mVCJDv_nprw/s320/tango~Tango-a-Robe-Rouge-juarez+machado.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;“Naquele tempo, o tango não era uma dança profissional&lt;/strong&gt;, tinha o caráter apenas social. Ninguém dançava bem... depois, nos anos ’20, graças também aos salões de Paris, o tango tomou novas dimensões e passou a ser visto e sentido de outra maneira”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“&lt;strong&gt;Neste festival de Roma, recriei tanto a atmosfera social da época, quanto a atmosfera de&lt;/strong&gt; hoje... &lt;strong&gt;Na “milonga”, que é o local onde se dança&lt;/strong&gt;, as pessoas vão também para beber e conversar, mas sem jamais esquecer que “fazer festa” significa principalmente, “dançar”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;“Em Buenos Aires o sentimento mágico da milonga transforma as pessoas... por exemplo, um homem mais velho é sempre uma pessoa importante no salão, porque geralmente tem experiência e portanto, estilo e elegância”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;“É um local onde os valores mudam... &lt;strong&gt;uma pessoa gorda pode ser um exímio&lt;/strong&gt; dançarino, e uma mulher bonita pode preferi-lo a um homem simplesmente mais jovem e bonito...&lt;strong&gt; são outros os códigos”.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SMoDjphxS_I/AAAAAAAAEuQ/PYYzZtM012Q/s1600-h/sem+tÃ&amp;shy;tulo.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245008627004165106" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SMoDjphxS_I/AAAAAAAAEuQ/PYYzZtM012Q/s320/sem+t%C3%ADtulo.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;“Aqui no “Auditorium” se pode “viver” o tango;&lt;/strong&gt; assistir aos espetáculos, ter lições de dança, ver um filme, beber qualquer coisa no bar e falar com os amigos... não sei se isto ajuda a entender a cultura, pois depende de cada pessoa, do quanto &lt;strong&gt;ela está aberta&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;às coisas e do quanto ela é culta”.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;“Roma e Buenos Aires têm a mesma mistura de coisas positivas e negativas&lt;/strong&gt;. Além disso, Roma é uma cidade símbolo de passado, de cultura e de toda a história da humanidade... &lt;strong&gt;este é um dos motivos pelos quais o romano se sente um pouco orgulhoso e superior”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“O mesmo acontece com os argentinos.&lt;/strong&gt; Sentindo-se europeus e respaldados por um passado cultural, têm o ego muito forte. Além disso, aqui em Roma existe esta maneira de se levar o dia a dia com mil pequenas dificuldades, do mesmo modo que os argentinos superam os obstáculos”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;“Mas no fundo, é justamente isto que nos ajuda a todos – italianos e argentinos – a sermos alegres a cada dia...”.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;[todas as ilustrações são de Juarez Machado]&lt;/p&gt;&lt;div&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245007973443190226" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SMoC9m0sPdI/AAAAAAAAEuI/SW2bSRxUoAw/s320/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-3134256161310500194?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/3134256161310500194/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=3134256161310500194&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/3134256161310500194'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/3134256161310500194'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/09/o-tango-nasceu-graas-tambm-itlia.html' title='[] &quot;O Tango Nasceu Graças Também à Itália&quot;'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SMoEtTT_O0I/AAAAAAAAEuw/V63D7o1PEhQ/s72-c/tango~Silence-with-a-Musical-Sentence+juarez+machado.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-8407032583133165839</id><published>2008-09-06T20:07:00.011-02:00</published><updated>2008-09-06T20:40:19.414-02:00</updated><title type='text'>[] Gal  "For Export"</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SMMCjFV933I/AAAAAAAAErc/mSXSK7mFPKg/s1600-h/gal+live+shadow+!!.bmp"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243037192942378866" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SMMCjFV933I/AAAAAAAAErc/mSXSK7mFPKg/s320/gal+live+shadow+!!.bmp" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;Este disco ao vivo, do show no Blue Note&lt;/strong&gt; de Nova York em maio de 2006, foi recebido aqui no Brasil muito discretamente. Talvez até demais. Passou quase batido, com exceção das informações básicas dadas pelos principais jornais, nas colunas de lançamentos musicais.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Só que “Gal Costa Live At The Blue Note”&lt;/strong&gt; não é apenas mais um lançamento da cantora. É um excelente disco, que nos mostra uma Gal diferente daquela que ficou cristalizada no imaginário da maioria dos brasileiros, que ainda insistem em achar que Gal é “Balancê” e “Festa do Interior”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Gal Costa já deu mostras de sobra, ao longo de sua carreira, que é uma excelente&lt;/strong&gt; intérprete de bossa nova, cantando lindamente Tom Jobim e assemelhados. Além disso, uma cantora romântica da maior competência. É uma pena que muitos de nós ainda achem que Gal tem de ser gaiata a vida inteira, rodando a baiana entre &lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SMMCa1SUeTI/AAAAAAAAErU/BW_lxyLD1Nc/s1600-h/gal+desenho.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243037051193162034" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SMMCa1SUeTI/AAAAAAAAErU/BW_lxyLD1Nc/s320/gal+desenho.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;acarajés e vatapá, com os longos cabelos cheirando a azeite de dendê...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;“Gal Costa Live At The Blue Note” é um disco intimista&lt;/strong&gt; e despretensioso. É um disco simples, que deixa espaço para as performances tanto dela como do seu pequeno grupo de instrumentistas. &lt;strong&gt;Adriano Giffoni no baixo, Jurim Moreira na percussão, Zé Canuto nas flautas e saxofones e Marcus Teixeira no violão acústico.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;É uma Gal amadurecida, de voz e postura, conversando&lt;/strong&gt; e brincando em inglês com a platéia de maneira simpática e pra lá de desenvolta, e em certo momento, diz que é como se estivesse cantando na sala da casa dela...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Se o repertório em si não apresenta muitas&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;novidades,&lt;/strong&gt; Gal &lt;strong&gt;inovou nos arranjos e na maneira de cantar as músicas escolhidas,&lt;/strong&gt; que já ganharam o mundo e são conhecidas pelo público americano faz um tempão. &lt;strong&gt;Conhecidas e esperadas por ele, pois são músicas obrigatórias&lt;/strong&gt; em recitais de qualquer proporção e em qualquer lugar do planeta.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E ela, experiente que é, com a quilometragem que tem, escolheu uma lista de canções pra ninguém botar defeito:&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SMMAyY9v9KI/AAAAAAAAEq8/TKBfY7nnd14/s1600-h/gal+desenho.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243035256884294818" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SMMAyY9v9KI/AAAAAAAAEq8/TKBfY7nnd14/s320/gal+desenho.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;01= Fotografia&lt;/strong&gt; // Tom Jobim&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;02= Desafinado&lt;/strong&gt; // Tom Jobim + Newton Mendonça&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;03= Chega de Saudade&lt;/strong&gt; // Tom Jobim + Vinicius de Moraes&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;04= Camisa Amarela&lt;/strong&gt; // Ary Barroso&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;05= Pra Machucar Meu Coração&lt;/strong&gt; // Ary Barroso&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;06= Ave-Maria no Morro&lt;/strong&gt; // Herivelto Martins&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;07= Nada Além &lt;/strong&gt;// Mario Lago + Custódio Mesquita&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;08= I Fall in Love Too Easily&lt;/strong&gt; // Sammy Cahn + J.Styne&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;09= Corcovado&lt;/strong&gt; // Tom Jobim&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;10= Triste&lt;/strong&gt; // Tom Jobim&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;11= Wave&lt;/strong&gt; // Tom Jobim&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;12= Medley: Coisa Mais Linda&lt;/strong&gt; // Carlos Lyra, &lt;strong&gt;As Time Goes&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;By&lt;/strong&gt; // H.Hupfled&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;13= Samba do Avião&lt;/strong&gt; // Tom Jobim&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;14= Medley: Sábado em Copacabana&lt;/strong&gt; // Dorival Caymmi + Carlos Guinle,&lt;strong&gt; Copacabana&lt;/strong&gt; // João de Barro + Alberto Ribeiro&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;15= Garota de Ipanema&lt;/strong&gt; // Tom Jobim + Vinicius de Moraes&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;16= A Felicidade&lt;/strong&gt; // Vinicius de Moraes + Tom Jobim&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;17= Aquarela do Brasil&lt;/strong&gt; // Ary Barroso&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;É muito bom ouvir Gal cantando mais simplesmente, com menos instrumentos&lt;/strong&gt;, num for&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SMMAh6OuBHI/AAAAAAAAEq0/etkpKXjAQd8/s1600-h/gal+desenho.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243034973756064882" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SMMAh6OuBHI/AAAAAAAAEq0/etkpKXjAQd8/s320/gal+desenho.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;mato mais próximo, assim ressalta melhor sua voz que o tempo acrescentou alguns graves mais expressivos, enriquecendo ainda mais sua extensão e o brilho de seus agudos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Quero destacar a moderna interpretação de Nada Além, em dueto com o baixo e seu estalar de dedos marcando o rítimo, como fazem os grandes cantores de jazz e que acabou virando marca registrada de Peggy Lee.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Uma quase-surpresa, ela cantar dois clássicos do repertório de Chet Baker, I Fall in Love Too Easily e As time Goes By...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Mas para mim, público e apenas mais um amante de música&lt;/strong&gt; o mais importante deste disco, é sentir a reação de agrado e contentamento do público assim que descobrem aos primeiros acordes o que Gal vai cantar; é conseguir sentir através da excelente qualidade técnica do disco, a atmosfera de intimidade e cumplicidade proposta pelo artista, e compartilhada por todos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Somente os verdadeiros artistas conseguem esta proeza...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;[Dá orgulho sim de ser brasileiro...]&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243034010387685010" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SML_p1ZzHpI/AAAAAAAAEqk/jTRjAp3aiqM/s320/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-8407032583133165839?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/8407032583133165839/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=8407032583133165839&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/8407032583133165839'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/8407032583133165839'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/09/gal-for-export.html' title='[] Gal  &quot;For Export&quot;'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SMMCjFV933I/AAAAAAAAErc/mSXSK7mFPKg/s72-c/gal+live+shadow+!!.bmp' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-3926668215843234254</id><published>2008-09-01T19:24:00.000-02:00</published><updated>2008-09-01T20:25:47.962-02:00</updated><title type='text'>[] Perché San Remo È San Remo ! !</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLltFSphaTI/AAAAAAAAEpE/-Wi-su_V4HY/s1600-h/1=sanremo+casino+san+remo.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240339579095050546" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLltFSphaTI/AAAAAAAAEpE/-Wi-su_V4HY/s320/1%3Dsanremo+casino+san+remo.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000000;"&gt;&lt;strong&gt;O administrador do Cassino Municipal de San Remo&lt;/strong&gt; andava preocupado com o pouco movimento durante o inverno, e procurava fazer alguma modificação nesta época do ano &lt;strong&gt;para atrair mais público e apostadores para o cassino.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Foi então que trocando idéias com um empresário,&lt;/strong&gt; pensaram em organizar um festival de música... &lt;strong&gt;Sim, claro, por que não? &lt;/strong&gt;A Itália tem uma tradição tão musical, &lt;strong&gt;San Remo está localizada na província de Imperia&lt;/strong&gt;, Região da &lt;strong&gt;Ligúria,&lt;/strong&gt; além &lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLls1cqL0gI/AAAAAAAAEo8/7Er3-LsCsk8/s1600-h/1=sanremo+riviera.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240339306904277506" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLls1cqL0gI/AAAAAAAAEo8/7Er3-LsCsk8/s320/1%3Dsanremo+riviera.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;de ser &lt;strong&gt;conhecida como a Cidade das Flores...&lt;/strong&gt; cenário mais sedutor quase impossível.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Balneário sofisticado&lt;/strong&gt;, San Remo tem ao norte as regiões de Piemonte e Emília Romagna; ao sul, o Mar Lígure, a leste, a região da Toscana e a oeste, a França bem na região da Provence, dos Alpes e da Côte d’Azur.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;San Remo tem &lt;strong&gt;50.524 habitantes, 54 km2 e menos de mil habitantes por km2...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Conta a lend&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLjEX9AmRFI/AAAAAAAAEoY/r414X4TcO0w/s1600-h/MINA+JOVEM.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240154082238678098" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLjEX9AmRFI/AAAAAAAAEoY/r414X4TcO0w/s320/MINA+JOVEM.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;a,&lt;/strong&gt; que no início seu nome era Matuzia, em homenagem a um &lt;strong&gt;nobre excêntrico e rico que lá construiu sua casa, Caio Matuzio;&lt;/strong&gt; mas a voz do povo afirma com veemência que o nome da cidade &lt;strong&gt;era um louvor à deusa Matuzia, deusa dos mares e da&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;aurora,&lt;/strong&gt; quando era apenas mais uma das inúmeras aldeias de pescadores e nem sonhava em se tornar este pólo turístico e comercial, &lt;strong&gt;bem ao lado de Gênova, capital da Ligúria.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Foi então que, acertadas as bases e algumas poucas regras&lt;/strong&gt; , resolveram fazer uma experiência e no &lt;strong&gt;final de janeiro de 1951, auge do inverno, aconteceu no Cassino de San Remo,&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;que foi construído em 1905, o “Primeiro Festival da Canção Italiana”, que o tempo se encarregou de rebatiza-lo de “Festival de San Remo”.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLjDtCki6aI/AAAAAAAAEoQ/gg_i9kSLrA0/s1600-h/all~California-Poppy-Posters.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240153344997255586" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLjDtCki6aI/AAAAAAAAEoQ/gg_i9kSLrA0/s320/all~California-Poppy-Posters.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Era um festival um tanto ingênuo&lt;/strong&gt;, com poucos participantes; tanto é que cada participante poderia concorrer com mais de uma música, já que estavam começando e o interesse pelo evento ainda era incipiente. &lt;strong&gt;Mas serviu de imediato aos objetivos&lt;/strong&gt; do cassino, que era movimentar as noites de inverno, com &lt;strong&gt;algo mais que roletas, jantares e bebidas&lt;/strong&gt;.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Queriam mais sofisticação, mais roupas de gala, mais jóias, peles e perfumes. E estavam conseguindo...&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Até 195&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLjDJq5lN0I/AAAAAAAAEoI/OCkiM0m7plY/s1600-h/sanremo+ornella+van.bmp"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240152737347614530" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLjDJq5lN0I/AAAAAAAAEoI/OCkiM0m7plY/s320/sanremo+ornella+van.bmp" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;5 o fes&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;tival era transmitido somente pelo rádio, pois a televisão ainda não&lt;/strong&gt; tinha chegado na Itália. Neste ano de estréia do festival, a &lt;strong&gt;vencedora foi Nilla Pizzi, com a música “Grazie dei Fiori”.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;p align="right"&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Ano seguinte, ela novamente ganha com “Vola&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Colomba”,&lt;/strong&gt; música que alguns anos mais tarde seria gravada por uma cantora brasileira chamada Silvana... &lt;strong&gt;“Voa, pombinha, voa...” Alguém lembra?&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Nilla Pizzi foi a desbravadora do festival&lt;/strong&gt;, e na época era uma can&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLjC7Qo_KoI/AAAAAAAAEoA/dqKBdvXcHkA/s1600-h/sanremo+carla+boni.gif"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240152489780521602" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLjC7Qo_KoI/AAAAAAAAEoA/dqKBdvXcHkA/s320/sanremo+carla+boni.gif" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;tora italiana bastante querida e popular. &lt;strong&gt;Para se ter uma idéia de como a coisa era, houve um ano em que Nilla ganhou o primeiro, o segundo e o&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;terceiro lugar&lt;/strong&gt;, já que os artistas inscritos eram em número menor que as músicas selecionadas para concorrer...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Com todos os altos e baixos, mudanças de regras,&lt;/strong&gt; brigas entre apresentadores e patrocinadores, o festival continua firme e forte, é um evento aguardado por compositores, músicos e intérpretes.&lt;strong&gt;E pelo público, que adora votar&lt;/strong&gt; na sua música favorita, diretamente pelo celular, de casa ou de onde estiver, &lt;strong&gt;até da cantina ou pizzaria com a &lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;família ou amigos...&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;O Festival de San Remo atingiu aquele patamar &lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLjCnhgoO8I/AAAAAAAAEn4/4_Nu3WqorPQ/s1600-h/nillapizzi_modugno_dorelli.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240152150711483330" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLjCnhgoO8I/AAAAAAAAEn4/4_Nu3WqorPQ/s320/nillapizzi_modugno_dorelli.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;acima do&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;bem e do mal, como acontece com a festa do Oscar.&lt;/strong&gt; Quase todo mundo fala mal, chama de brega, de cafona, de superado, mas quase todo mundo assiste, opina, concorda e discorda. Até faz apostas...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Tanto é&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt; assi&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLjCXG5_hFI/AAAAAAAAEnw/FPpcCGm3Kls/s1600-h/nilla.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240151868692202578" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLjCXG5_hFI/AAAAAAAAEnw/FPpcCGm3Kls/s320/nilla.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;m, que ele se repete anualmente,&lt;/strong&gt; sem interrupções desde aquele longínquo janeiro de 1951. Para os intérpretes isto é muito bom, pois é uma grande e bela vitrine.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Houve um tempo em que artistas estrangeiros podiam concorrer&lt;/strong&gt; em dupla com o intérprete italiano, como aconteceu com &lt;strong&gt;nosso Roberto Carlos e o italiano Sérgio Endrigo, autor da música, quando defenderam e ganharam, em 1968, “Canzone Per Te”.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;San Remo já recebeu concorrentes e intérpretes famosos&lt;/strong&gt; co&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLjCDKIqwFI/AAAAAAAAEno/GXZFkpG7AGY/s1600-h/sanremo+modugnopiano.bmp"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240151525961678930" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLjCDKIqwFI/AAAAAAAAEno/GXZFkpG7AGY/s320/sanremo+modugnopiano.bmp" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;mo Dionne Warwick, Gene Pitney, Steve Wonder, Louis Armstrong, Shirley Bassey, Eartha Kitt, Paul Anka e Sacha Distel, apenas para citar alguns.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Além do mais, foi lá que foram lançadas para o mundo&lt;/strong&gt; algumas músicas italianas eternas, como o grande sucesso de Domenico Modugno &lt;strong&gt;“Nel Blu Dipinto di Blu”, que venceu&lt;/strong&gt; em 1958,e que o mundo se encarregou de chamar &lt;strong&gt;simplesmente de “Volare”.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ano seguinte, o mesmo &lt;strong&gt;Modugno ganha o festival com &lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLjBuHkqgAI/AAAAAAAAEng/wdJUueSfNWw/s1600-h/ivazanicchi.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240151164496543746" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLjBuHkqgAI/AAAAAAAAEng/wdJUueSfNWw/s320/ivazanicchi.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;“Piove” ou “Ciao, Ciao, Bambina”, como preferirmos.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;O mesmo aconteceu com “Se Piangi, Se Ridi”,&lt;/strong&gt; “Uma Casa In Cima Al Mondo”, “Zingara”, Non Pensare a Me” . E Modugno novamente dá de presente ao mundo &lt;strong&gt;talvez uma das mais populares canções românticas italianas até hoje: “Dio Come Ti Amo”, em 1966, defendida por ele e por Gigliola Cinquetti, que na época ainda não tinha feito 20 anos.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000000;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLjBYr6t8UI/AAAAAAAAEnY/0k2__KRMpiQ/s1600-h/nilla+pizzi....jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240150796295598402" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLjBYr6t8UI/AAAAAAAAEnY/0k2__KRMpiQ/s320/nilla+pizzi....jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Não podemos esquecer que este festival apresentou &lt;strong&gt;Andrea Bocelli,&lt;/strong&gt; hoje nome conhecido e famoso em qualquer cantinho do mundo. &lt;strong&gt;Eros Ramazzotti&lt;/strong&gt; também começou em San Remo, assim como&lt;strong&gt; Laura Pusini,&lt;/strong&gt; apenas para citar uma leva de cantores mais moderninhos...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Os eternos italianos eram &lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLjBBmmQSFI/AAAAAAAAEnQ/SwE1U_6_EXQ/s1600-h/sanremo+volare.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240150399730600018" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLjBBmmQSFI/AAAAAAAAEnQ/SwE1U_6_EXQ/s320/sanremo+volare.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;freqüentadores de San Remo, como&lt;strong&gt; Iva Zanicchi, Ornella Vanoni, Bobby Solo, Sergio Endrigo, Pepino di Capri, Claudio Villa, Patty Pravo, Milva, Adria&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;no Celentano, Tony Renys, Teddy Reno, marido de Rita Pavone há 40 anos, e Gino Paoli.&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Até mesmo Mina, idiscutivelmente um dos maiores nomes da música italiana, também se apresentou no festival, em 1960, com apenas 20 anos...&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000000;"&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Como não podia deixar de ser, San Remo conheceu páginas&lt;/strong&gt; dramáticas da sua história,&lt;strong&gt; quando em 1967, Luigi&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Tenco se matou com um tiro na cabeça&lt;/strong&gt;, no &lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLjAqub1QcI/AAAAAAAAEnI/or1gz6xh6j8/s1600-h/sanremo+modugno....jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240150006697378242" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLjAqub1QcI/AAAAAAAAEnI/or1gz6xh6j8/s320/sanremo+modugno....jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;quarto do hotel, para onde foi no final da segunda noite de apresentações.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Ele havia cantado com Dalida “Ciao, Amore, Ciao”&lt;/strong&gt; e estava bastante confiante de uma boa classificação; terminada a noite e sua música tendo sido rejeitada pelos jurados, ele muito deprimido saiu do cassino sem nem ao menos falar com &lt;strong&gt;Dalida, sua namorada na época e foi para o hotel fazer o que fez.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Aqui no Brasil o Festival de San Remo&lt;/strong&gt; não mobiliza mais o público como em décadas atrás, assim como os concursos de &lt;strong&gt;Miss Brasil também não.&lt;/strong&gt; E nossos festivais, o que dizer? Por que não acontecem mais? Será preguiça, falta de criatividade, senso empreendedor, ou simplesmente a velha e já sem graça briga entre gravadoras e meios de comunicações? Continuo achando que com isto, quem perde somos nós, público, e o artista. Então tá...&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLjASJgrnSI/AAAAAAAAEnA/qgcwQtFNT00/s1600-h/sanremo+gigliola.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240149584468745506" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLjASJgrnSI/AAAAAAAAEnA/qgcwQtFNT00/s320/sanremo+gigliola.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Mas até alguns anos antes, os discos&lt;/strong&gt; com as vencedoras do festival eram aguardados com ansiedade por todo mundo que gostava de música. E você encontrava em qualquer loja de discos Colecionava-se, trocava-se e aprendia-se as letras das canções. &lt;strong&gt;Com ou sem sotaque, &lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;todos nós cantávamos de Pino Donaggio, “Io Che Non Vivo Senza Te”...&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Este festival, apesar&lt;/strong&gt; da crise mundial de discos, dawnloads, pirataria e outras baixarias menores, resiste bravamente e já faz parte da cultura italiana.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLi_bw0xgEI/AAAAAAAAEm4/uaZvTbW6Y2A/s1600-h/all~California-Poppy-Posters.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240148650129195074" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLi_bw0xgEI/AAAAAAAAEm4/uaZvTbW6Y2A/s320/all~California-Poppy-Posters.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;E por osmose, da européia também...perché San Remo è San Remo !&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;[@] veja San Remo parte 1, &lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=uSenpfU7zEY"&gt;clicando aqui [] !!&lt;/a&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;span style="color:#009900;"&gt;&lt;strong&gt;[@] veja San Remo parte 2, &lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=1yGPHbLUwTY&amp;amp;feature=related"&gt;clicando aqui [] !!&lt;/a&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;[@] de cima para baixo,quando não identificados: Mina, Carla Boni, Modugno+Nilla+Johnny Dorelli, Modugno, Modugno, Gigliola Cinquetti...e as flores de San Remo.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240147204231926258" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLi-HmcAEfI/AAAAAAAAEmw/jjLng0k-TDY/s320/ESTRELA+FIM+D+TEXTO+BLOG+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-3926668215843234254?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/3926668215843234254/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=3926668215843234254&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/3926668215843234254'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/3926668215843234254'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/08/perch-san-remo-san-remo.html' title='[] Perché San Remo È San Remo ! !'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLltFSphaTI/AAAAAAAAEpE/-Wi-su_V4HY/s72-c/1%3Dsanremo+casino+san+remo.bmp' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-9212228273163697430</id><published>2008-08-28T16:17:00.021-02:00</published><updated>2008-08-28T19:27:20.886-02:00</updated><title type='text'>[] Patrick Bruel, Le Garçon d'Algérie [1959]</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLcMvPlmpBI/AAAAAAAAEmQ/DUMyXb4qjZs/s1600-h/patrick%20bruel.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5239670697246499858" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLcMvPlmpBI/AAAAAAAAEmQ/DUMyXb4qjZs/s320/patrick%2520bruel.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;A França já deu a&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLcK10Qq7GI/AAAAAAAAEl4/lGxCeziwfNE/s1600-h/patrick%20bruel.jpg"&gt;&lt;/a&gt;o mundo intérpretes e compositores os mais talentosos&lt;/strong&gt;. Não é por acaso que nomes como &lt;a href="http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/03/piaf-19151963.html"&gt;Edith Piaf&lt;/a&gt;, Charles Aznavour e Gilbert Bécaud continuam referências até hoje, quando o assunto é música francesa.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Adamo e sua “F... comme femme”&lt;/strong&gt; desde que fizeram parte da trilha sonora da novela &lt;strong&gt;“Beto Rockfeller”, em 1969&lt;/strong&gt;, com Luis Gustavo, Débora Duarte, Maria Della Costa, Plínio Marcos e Beth Mendes, são obrigatórios em qualquer FM de qualidade e seleções de clássicos da música européia.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;a href="http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/04/mireille-mathieu-1946.html"&gt;Mireille Mathieu &lt;/a&gt;também é – indiscutivelmente – a cara da França...&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;E, que dizer de &lt;strong&gt;Jacques Brel,&lt;/strong&gt; compositor da &lt;strong&gt;eternamente jovem e atual “Ne Me Quitte Pas”? foi gravada nas mais diversas versões, tanto em francês como em inglês, com o nome de “If You Go Away”. Maysa gravou, Sinatra gravou, Nina Simone, Brenda Lee,Cauby Peixoto...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Charles Trenet e sua “La Mer”&lt;/strong&gt; correm o mundo até hoje como exemplo de magia da música francesa de qualidade. Além disso, &lt;strong&gt;&lt;a href="http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/02/julitte-grco-bon-anniversaire-1927.html"&gt;Juliette Greco&lt;/a&gt;, &lt;a href="http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/02/patachou-cest-une-blonde-1918.html"&gt;Patachou &lt;/a&gt;&lt;/strong&gt;e &lt;strong&gt;Jacqueline Françoise&lt;/strong&gt; são intérpretes que obrigatoriamente, contam a história musical da França, &lt;strong&gt;as&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLcMBBaP18I/AAAAAAAAEmI/udVdFLJQR8s/s1600-h/patrick+bruel+live+color+!!!.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5239669903166789570" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLcMBBaP18I/AAAAAAAAEmI/udVdFLJQR8s/s320/patrick+bruel+live+color+!!!.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;sim como &lt;a href="http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/02/franoise-hardy-melancolia-chic-1944.html"&gt;Françoise Hardy&lt;/a&gt;, Sylvie Vartan e &lt;a href="http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/01/dalida.html"&gt;Dalida.&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Da geração mais recente temos Patrick Bruel,&lt;/strong&gt; que quando nasceu foi batizado com o nome de &lt;strong&gt;Maurice Benguigui.&lt;/strong&gt; Assim como um sem número de franceses, &lt;strong&gt;Patrick nasceu em Tlemcen, na Argélia, em 14/05/59, que na época ainda era uma colônia da França.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Seus pais, ambos professores, se separaram em 1960 e dois anos após a &lt;strong&gt;independência da Argélia em 1962, Patrick e sua mãe deixaram o país e foram para a França morar em Argenteuil, na periferia de Paris.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Com 5 anos de idade, descobre Jacques Brel, Georges Brassens&lt;/strong&gt; e &lt;strong&gt;Serge Gainsbourg.&lt;/strong&gt; Foi&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLcKmVgOyWI/AAAAAAAAElw/l5yfqxQBxRE/s1600-h/patrick+bruel+poster.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5239668345192499554" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLcKmVgOyWI/AAAAAAAAElw/l5yfqxQBxRE/s320/patrick+bruel+poster.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; paixão à primeira ouvida; o garoto Patrick passava os dias escutando as músicas desses artistas; ou nos discos de sua mãe, ou procurando pelo rádio. &lt;strong&gt;Nasce aqui seu amor pela música.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;O tempo passa e adolescente,&lt;strong&gt; Patrick forma um pequeno conjunto musical&lt;/strong&gt; com alguns amiguinhos do bairro e ficam tardes inteiras de sábados tocando o repertório de seus ídolos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Apesar da proibição da mãe, com apenas 14 anos vai até Bruxelas, na Bélgica, assistir a um concerto dos Rolling Stones. Fica maravilhado com a força do rock, e começa a cultuar as grandes bandas da época, como Deep Purple e Led Zeppelin.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Além da mú&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLcKSCFV-3I/AAAAAAAAElo/T2UrIubtx0s/s1600-h/patrick+bruel+mÃ£o+no+queixo.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5239667996382067570" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLcKSCFV-3I/AAAAAAAAElo/T2UrIubtx0s/s320/patrick+bruel+m%C3%A3o+no+queixo.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;sica, Patrick tinha um sonho talvez mais antigo até&lt;/strong&gt;, que era o de se tornar jogador de futebol, pois além de sonhar, tinha um talento concreto para o esporte, tanto é, que foi convidado por um clube esportivo para fazer um curso especializado na formação futebolística.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Mas foi em 1975, aos 16 anos, que resolveu que seria um cantor&lt;/strong&gt;; isso foi quando assistiu no &lt;strong&gt;Olympia um show de Michel Sardou,&lt;/strong&gt; um dos grandes ídolos franceses da época.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Aluno bastante razoável, estudou no tradicional “Lycée Henri-IV”,&lt;/strong&gt; onde deixou a imagem de estudante inteligente e excessivamente inquieto, o que não impediu que se formasse em Ciências Econômicas, com louvor.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLcJ4AqsC8I/AAAAAAAAElg/lVFkqR7eeow/s1600-h/patrick+bruel+microfone.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5239667549325233090" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLcJ4AqsC8I/AAAAAAAAElg/lVFkqR7eeow/s320/patrick+bruel+microfone.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;À procura de um trabalho interessante e prazeroso, acaba sendo contratado pelo Club Mediterranée, como animador para as conhecidas atividades esportivas e sociais do clube.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Decidiu ir para Nova York, encontrar uma amiga brasileira bem relacionada&lt;/strong&gt; com o mundo da música. Acaba ficando por lá mais de um ano, conhecendo compositores, músicos, cantando aqui e ali.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 1986, grava seu primeiro disco, “Deux Faces”.&lt;/strong&gt; Apesar do sucesso apenas discreto desta estréia, valeu pela &lt;strong&gt;possibilidade de cantar no “Olympia”;&lt;/strong&gt; e junto com a música, Patrick atua em alguns filmes, o que ajudou em muito a se tornar popular.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLcJpdaMGlI/AAAAAAAAElY/cOby02dn4sM/s1600-h/patrick+bruel+live+!!!.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5239667299342621266" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLcJpdaMGlI/AAAAAAAAElY/cOby02dn4sM/s320/patrick+bruel+live+!!!.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Mas em 1989, com o lançamento do segundo disco, “Allors Regarde”&lt;/strong&gt; a coisa já muda de figura. Patrick começa a experimentar um sucesso cada vez maior e &lt;strong&gt;mal começam os anos ’90, já pode se considerar um verdadeiro fenômeno de mídia.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;É adorado pelo público, especialmente o feminino, e tem início a “bruelmania”,&lt;/strong&gt; com shows em pequenos teatros e grandes estádios, partcipações em filmes, comerciais, programas de tv e capas de todas as revistas. Celebridade nacional, com as conotações positivas e negativas do termo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 1991 se ind&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLcJUBDO-ZI/AAAAAAAAElQ/teEtydV6O-k/s1600-h/patrick-bruel-2498173_1341.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5239666930952894866" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLcJUBDO-ZI/AAAAAAAAElQ/teEtydV6O-k/s320/patrick-bruel-2498173_1341.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;ispõe frontalmente com o partido político “Front National” e com seu líder Jean-Marie Le Pen.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Reaparece em ’94 com um novo disco gravado em Nova York e Toulouse&lt;/strong&gt; e resolve dar um tempo na carreira de cantor. Fica deliberadamente isolado de noitadas, e &lt;strong&gt;dedica seu tempo aos amigos, cinema e viagens.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Participa do filme “Sabrina” ao lado de Harrison Ford em ’95, no papel do fotógrafo de modas que fai fazer o editorial para a “Maison” onde Sabrina vai trabalhar como auxiliar de produção de editorias de moda &amp;amp; estilo.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLcJDotXzhI/AAAAAAAAElI/gDyEDll3neQ/s1600-h/patrick+bruel+rindo.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5239666649540840978" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLcJDotXzhI/AAAAAAAAElI/gDyEDll3neQ/s320/patrick+bruel+rindo.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Apaixonado pelo pôquer, participa regularmente de campeonatos&lt;/strong&gt; e torna-se um dos maiores craques franceses da modalidade. Depois de ganhar muito dinheiro, campeonatos e notoriedade com as cartas, &lt;strong&gt;lança um DVD, “Poker Coach”,&lt;/strong&gt; onde ensina as manhas e estratégias para o jogador de talento. &lt;strong&gt;Além disso, é&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;comentarista&lt;/strong&gt; do&lt;strong&gt; “Canal Plus”&lt;/strong&gt; para os campeonatos mundiais do “World Poker Tour”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 2001 lança um &lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLcIdtsmjTI/AAAAAAAAElA/Z8lSVd6Gt9U/s1600-h/patrick+bruel+flick.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5239665998044761394" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLcIdtsmjTI/AAAAAAAAElA/Z8lSVd6Gt9U/s320/patrick+bruel+flick.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;cd que acho particularmente muito interessante, com uma estética toda “retro”, a começar pelas fotos da capa e do encarte, em tons de sépia, privilegiando os clássicos da música francesa das décadas de ’20 e ’30. O disco chama-se “Entre-Deux” e tem como atração a mais, o fato de dividir a maioria das faixas com colegas famosos de todas as épocas, como Charles Aznavour e Johnny Halliday.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;Este disco levou Patrick novamente a uma série de apresentações no “Olympia” e “Opera de Paris”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Dedicado a causas sociais e humanitárias, em 2005 grava com mais 60 colegas&lt;/strong&gt; franceses uma espécie de “we are the world”, com o nome de “Et Puis La Terre”, single que se destinou a angariar fundos para ajuda das vítimas do tsunami no final de dezembro de 2004.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLcIMRyxlYI/AAAAAAAAEk4/smM3ypI0WlM/s1600-h/patrick_bruel+close+peb+!!!.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5239665698496681346" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLcIMRyxlYI/AAAAAAAAEk4/smM3ypI0WlM/s320/patrick_bruel+close+peb+!!!.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Ano anterior já havia feito a mesma coisa, com o objetivo de combater a AIDS,&lt;/strong&gt; gravando um disco que atingiu em cheio uma população bem jovem e de vida sexual bastante ativa.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Com 15 discos gravados e participações em 30 filmes,&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Patrick é um nome conhecido em qualquer cantinho da França. Não só conhecido, ele é respeitado e querido por todos. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;p align="right"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;[@]&lt;/span&gt; Veja Patrick Bruel &lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=xxLYg2ClPsM"&gt;clicando aqui [] !!!&lt;/a&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=xxLYg2ClPsM"&gt; &lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5239662509470787122" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLcFSpvwJjI/AAAAAAAAEkw/aipk0dv3kyU/s320/estrela+fim+d+texto.gif" border="0" /&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-9212228273163697430?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/9212228273163697430/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=9212228273163697430&amp;isPopup=true' title='7 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/9212228273163697430'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/9212228273163697430'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/08/patrick-bruel-1959.html' title='[] Patrick Bruel, Le Garçon d&apos;Algérie [1959]'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SLcMvPlmpBI/AAAAAAAAEmQ/DUMyXb4qjZs/s72-c/patrick%2520bruel.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>7</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-5207702452628096259</id><published>2008-08-23T00:01:00.002-02:00</published><updated>2008-08-28T22:28:58.217-02:00</updated><title type='text'>[] "El Morocho" Afinal, Nasceu Onde ?</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SK9no1et2XI/AAAAAAAAEe0/pRtrmEulPoA/s1600-h/carlos+gardel+peb+com+grife.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5237518842903517554" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SK9no1et2XI/AAAAAAAAEe0/pRtrmEulPoA/s320/carlos+gardel+peb+com+grife.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Ele tinha tudo para se transformar num mito&lt;/strong&gt;, a começar pela sua verdadeira origem e nacionalidade, motivo de acirradas discussões e troca de documentação farta entre &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;França, Uruguai e Argentina.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Os uruguaios juram de pés juntos que ele nasceu&lt;/strong&gt; em Tacuarembò, cidadezinha distante 400 km de Montevidéu, que tem na entrada um grande busto de Gardel, com uma placa dizendo &lt;strong&gt;“Não é Argentina A Voz do Tango”.&lt;/strong&gt; O principal hotel da cidade e vários edifícios públicos têm também o seu nome.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;De outro lado, os argentinos rebatem dizendo que até&lt;/strong&gt; admitem que talvez Gardel tenha realmente nascido na França, em Toulouse e tenha ido pequeno para Buenos Aires, como reza a outra versão de sua origem; &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;mas nascer no Uruguai, jamais!&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Conta a lenda também, que Gardel seria fruto de um relacionamento fortuito&lt;/strong&gt; de seu pai, um coro&lt;/span&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SK9ndhkkh7I/AAAAAAAAEes/Wb_B1NxKwmY/s1600-h/carlos+gardel+colorizada.jpg"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5237518648580802482" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SK9ndhkkh7I/AAAAAAAAEes/Wb_B1NxKwmY/s320/carlos+gardel+colorizada.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;nel do Exército, Carlos Escoloya, com a irmã mais moça de sua mulher, &lt;strong&gt;que tinha apenas 13 anos,&lt;/strong&gt; e tão logo a criança nasceu, teria sido dada para ser criada por uma mulher que foi para a França, que tinha o nome de Berthe &lt;strong&gt;Gardès e quando chega em Buenos Aires, dá uma espanholada no nome, virando Berta Gardel...&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;O próprio Carlos Gardel em entrevistas, disse mais de uma&lt;/strong&gt; vez que seu coração era argentino, mas sua alma era uruguaia, pois aqui teria nascido... Mas como ele costumava despistar público e imprensa com declarações contraditórias, &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;tudo isto, também vai para a pasta de probabilidades...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sua vida amorosa – pelo menos a pública – era conturbada&lt;/strong&gt;, cheia de mulheres, festas, jóias, peles, jantares e teatros . Rompimentos e reconciliações eram públicos e alimentava a &lt;strong&gt;imprensa e o diz-que-diz da época.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Nunca casou com nenhuma de suas grandes paixões&lt;/strong&gt;, das quais a mais conhecida delas, era&lt;strong&gt; Isabel Martinez Del Valle, com quem parecia ter&lt;/strong&gt; uma sólida ligação; mas após romper com ela, amigos próximos do casal teriam dito que Gardel estava bastante &lt;strong&gt;aborrecido e sentia-se explorado pela família de &lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SK9m4ua679I/AAAAAAAAEek/CSRsmkeBTJg/s1600-h/carlos+gardel+box+azul.bmp"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5237518016374829010" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SK9m4ua679I/AAAAAAAAEek/CSRsmkeBTJg/s320/carlos+gardel+box+azul.bmp" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;Isabel.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Também a data exata de nascimento, ninguém pode afirmar;&lt;/strong&gt; apenas para fins didáticos e biográficos, a maioria das fontes informam o ano de 1887 como sendo o correto.&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt; Mas o fato é que Gardel e alguns de seus músicos morreu com certeza, no dia 24/06/1935, num acidente aéreo na cidade de Medelín, na Colômbia, durante uma turnê.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Sabe-se também que ele cresceu em Abasto, um bairro de Buenos Aires&lt;/strong&gt; onde ficava o &lt;strong&gt;Mercado Central de Frutas e Verduras&lt;/strong&gt;, uma bela construção art-decó, hoje restaurada e que abriga um centro&lt;strong&gt; comercial tradicional e elegante, como tantas construções de Buenos Aires..&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SK9mY-cuEGI/AAAAAAAAEec/KCaNah0x80E/s1600-h/CarlosGardel+poster.jpg"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5237517470921527394" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SK9mY-cuEGI/AAAAAAAAEec/KCaNah0x80E/s320/CarlosGardel+poster.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Desde cedo, Gardel ficou conhecido como “El Morocho&lt;/strong&gt;” de Abasto, estudou no Colégio Salesiano e demonstrava um grande talento para música e interpretação. Em 1902, era empregado do “Teatro La Victoria”, tendo como função operar aquelas engrenagens que trocam os cenários nos grandes teatros.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Esta atividade permitiu que ele tomasse contato com uma infinidade de intérpretes,&lt;/strong&gt; técnicos, músicos e dançarinos, principalmente os cantores de “zarzuelas” e muitos ensaios e apresentações de óperas.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Gardel inicia sua vida de cantor&lt;/strong&gt; formando uma dupla com José Razzano, e assim ficou por vários anos cantando em Buenos Aires, em teatros sem muita expressão, mas se &lt;strong&gt;tornando popular por onde&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SK9mFC3ieEI/AAAAAAAAEeU/Kdn4tBKtl-I/s1600-h/carlos+gardel+amarela.bmp"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5237517128510371906" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SK9mFC3ieEI/AAAAAAAAEeU/Kdn4tBKtl-I/s320/carlos+gardel+amarela.bmp" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt; passava a dupla, por sua bela voz, sua elegância e cuidado nas roupas, e o cabelo impecavelmente penteado&lt;/strong&gt;.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 1915, leva um tiro durante uma confusão à saída do “Palais de Glace”, na época conhecido salão de baile no bairro da Recoleta. Cantaria até o final de seus dias com esta tal bala alojada no seu pulmão esquerdo.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Sucesso aumentando, faz uma turnê pelo Uruguai, Brasil e Espanha&lt;/strong&gt; em 1923 e dois anos depois, já em carreira solo, viaja pela Espanha e França, quando começa a atuar em filmes da Paramount.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Na França seu sucesso é respeitável, e lota por várias noites o “Cabaret Florida”.&lt;/strong&gt; Ainda em P&lt;/span&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SK9ltJXb2xI/AAAAAAAAEeM/1IyH4roHQ4A/s1600-h/carlos+gardel+ocre.jpg"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5237516717937908498" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SK9ltJXb2xI/AAAAAAAAEeM/1IyH4roHQ4A/s320/carlos+gardel+ocre.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;aris grava vários discos antes de viajar para a Itália. Volta à França para uma série de apresentações na “Opera de Paris”, com retumbante sucesso.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Depois desta temporada européia, volta a Argentina&lt;/strong&gt; e Uruguai, fazendo uma interminável turnê entre os dois paises, e se apresentando nos piores e melhores lugares das cidadezinhas por onde passava.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SK9lIvX83uI/AAAAAAAAEd8/R26UjFiKcKY/s1600-h/carlos+gardel+peb.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;Seus discos fazem cada vez mais sucesso, assim como seus &lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;filmes. Gardel é sem dúvida uma celebridade&lt;/strong&gt; nacional, e assim, o mito vem sendo construído, com dramas, romances desfeitos, origem obscura, família misteriosa e declarações reticentes e contraditórias.&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;No início&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SK9lc_o8NZI/AAAAAAAAEeE/DWzoxzGEGRw/s1600-h/carlos+gardel+box+vermelho.bmp"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5237516440449070482" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SK9lc_o8NZI/AAAAAAAAEeE/DWzoxzGEGRw/s320/carlos+gardel+box+vermelho.bmp" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt; dos anos ’30, volta para uma Europa, já totalmente apaixonada pelo tango, pelo seu canto e pela sua figura. Na Itália, faz uma série de noitadas na Costa Azzurra e de lá vai para Londres, Berlin, Paris, Viena e Barcelona&lt;/strong&gt;.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SK9kz9jSDdI/AAAAAAAAEd0/HIQeDl3XsUg/s1600-h/Carlos_Gardel+color.jpg"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5237515735513828818" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SK9kz9jSDdI/AAAAAAAAEd0/HIQeDl3XsUg/s320/Carlos_Gardel+color.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;De 1933 a 1935&lt;/strong&gt;, ficou se dividindo entre Europa e Estados Unidos, onde se apresentava na NBC de Nova York e gravava mais e mais discos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Filmou “El Dia Que Me Quieras” em 1935 e deu&lt;/strong&gt; início àquela que será sua última turnê: Porto Rico, Venezuela, Aruba, Curaçao, Colômbia, Panamá, Cuba e México.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Carlos Gardel, que tem uma estação com seu nome no metrô de Buenos Aires, deixou além do mito e de uma infinidade de conjecturas, mais de 700 músicas, e não somente tangos.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SK9khe65N9I/AAAAAAAAEds/TOfQ6k_U5n4/s1600-h/carlos+gardel+prima+voce.bmp"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5237515418053720018" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" height="275" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SK9khe65N9I/AAAAAAAAEds/TOfQ6k_U5n4/s320/carlos+gardel+prima+voce.bmp" width="223" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;br /&gt;Gravou alguns fox-trots, tangos em inglês e espanhol, músicas tradicionais, folclóricas, milongas e até um &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;strong&gt;tango em guarani...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Sua voz desde setembro de 2003&lt;/strong&gt; foi declarada &lt;strong&gt;“patrimônio da humanidade” pela UNESCO&lt;/strong&gt; e seus restos mortais estão enterrados em Buenos Aires, &lt;strong&gt;no cemitério da “Chacarita”.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;p align="right"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;[@] Viaje pelo mundo de Gardel &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=ee79ZmClwzA&amp;amp;feature=related"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;clicando aqui [] !!&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5237514676046227474" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SK9j2SuhaBI/AAAAAAAAEdk/00sc4LnxoTM/s320/notinha+amarela%3Dvermelha+!!!.bmp" border="0" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-5207702452628096259?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/5207702452628096259/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=5207702452628096259&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/5207702452628096259'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/5207702452628096259'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/08/el-morocho-ainal-nasceu-onde.html' title='[] &quot;El Morocho&quot; Afinal, Nasceu Onde ?'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SK9no1et2XI/AAAAAAAAEe0/pRtrmEulPoA/s72-c/carlos+gardel+peb+com+grife.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-6370263224437855816</id><published>2008-08-19T03:43:00.027-02:00</published><updated>2008-08-19T23:54:21.519-02:00</updated><title type='text'>[] Buena Vista Social Club</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKsxcw7cvxI/AAAAAAAAEY8/gFxnL6u3hHY/s1600-h/BVSC+capa+dvd.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236333361988681490" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKsxcw7cvxI/AAAAAAAAEY8/gFxnL6u3hHY/s320/BVSC+capa+dvd.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;Muito antes das mudanças radicais ocorridas em Cuba em 1959,&lt;/strong&gt; existiam em Havana clubes e agremiações de diferentes etnias, principalmente a negra, a espanhola e a chinesa; &lt;strong&gt;todas bem diferenciadas, com seus usos e costumes e manifestações culturais definidas.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Em Havana, existe um bairro chinês, &lt;strong&gt;“el barrio chino”, ou "chinatown",&lt;/strong&gt; com uma predominância quase total de habitantes e cultura orientais, mas hoje os costumes já estão bem mais mesclados, sendo comum você chegar num restaurante chinês, &lt;strong&gt;pedir uma pizza e ninguém olhar atravessado...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Destes clubes para negros, os mais importantes e maiores&lt;/strong&gt;, em número de associados, eram o “Unión Fraternal”, “Las Aquilas”, “Atenas”, “Antillas” e o &lt;strong&gt;“Clube&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Social Boa Vista”,&lt;/strong&gt; fundado em &lt;strong&gt;1932, no bairro de nome Boa Vista...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKsxNszuHxI/AAAAAAAAEY0/Ma3HLK9XblM/s1600-h/BVSC+pintura.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236333103184486162" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKsxNszuHxI/AAAAAAAAEY0/Ma3HLK9XblM/s320/BVSC+pintura.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;A sede era num casarão arborizado, com um grande pátio repleto de plantas,&lt;/strong&gt; onde também&lt;strong&gt; se podia dançar ao ar livre&lt;/strong&gt; entre as barracas das &lt;strong&gt;cervejas “Polar” e&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;“Tropical”.&lt;/strong&gt; Nas noites de final de semana, a calçada em frente ao clube ficava cheia de gente conversando, bebendo e fumando.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;A orquestra ficava dentro da casa, na sala principal repleta de casais vestidos segundo as normas do clube.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;É bom que se diga, que mesmo sendo um clube popular&lt;/strong&gt;, para uma classe média de trabalhadores e operários, &lt;strong&gt;existia uma norma de conduta, seguida à risca&lt;/strong&gt; pelos sócios, que pagavam uma mensalidade para desfrutar do que o clube oferecia. &lt;strong&gt;Um dos membros da diretoria tinha a função de circular pelo clube,&lt;/strong&gt; por fora e por dentro, para se certificar do bom comportamento das pessoas.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Durante&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKsw4DGTILI/AAAAAAAAEYs/uUu56nLea7Y/s1600-h/BVSC+flores.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236332731210866866" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKsw4DGTILI/AAAAAAAAEYs/uUu56nLea7Y/s320/BVSC+flores.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; o dia, havia um ringue de boxe&lt;/strong&gt;, para puro entretenimento, cursos de corte e costura e outras&lt;strong&gt; prendas domésticas&lt;/strong&gt; para as moças, mesas para se jogar dominó e baralho.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Mas à noite, tudo se modificava&lt;/strong&gt;, o traje obrigatório para os homens era o terno &lt;strong&gt;completo com gravata e sapatos bicolor&lt;/strong&gt;. Era permitido o uso da &lt;strong&gt;“guayabera”,&lt;/strong&gt; que era uma espécie de &lt;strong&gt;camisa de gala, feita geralmente em algodão, linho ou seda,&lt;/strong&gt; para ocasiões festivas e formais. Peça do vestuário masculino considerada sofisticada e sempre elegante.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Tinha alguns detalhes especiais, como pregas, nervuras e bordados&lt;/strong&gt; com linhas de excelente qualidade. A &lt;strong&gt;“guayabera” tinha ainda bolsos desenhados&lt;/strong&gt; especialmente para se carregar fumo picado e os&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKsv0bKQ8NI/AAAAAAAAEYk/PPEuLCXcULA/s1600-h/BVSC+BuenaVistaSocialClub.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236331569438847186" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKsv0bKQ8NI/AAAAAAAAEYk/PPEuLCXcULA/s320/BVSC+BuenaVistaSocialClub.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; papéis para se preparar elegantemente os cigarros, como mandava a etiqueta da época.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;As mulheres tinham de estar impecáveis, bem penteadas, pintadas e vestidas&lt;/strong&gt; com seus melhores trajes, estampas sedosas, brilhos, turbantes coloridos e flores nos cabelos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;É quase possível sentir o perfume destas noites, cheias de loções, brilhantinas, rum e charutos...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;No “Buena Vista” tocavam as orquestras e conjuntos mais simples, mais populares,&lt;/strong&gt; de acordo com o gosto musical dos seus freqüentadores e por ali passaram ou começaram grandes nomes do mundo musical de Cuba; cantores, homens e mulheres, conjuntos vocais, trios, duplas e &lt;strong&gt;to&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKsvVEEtk-I/AAAAAAAAEYc/Y5koN-tXjCI/s1600-h/BVSC+selo.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236331030665597922" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKsvVEEtk-I/AAAAAAAAEYc/Y5koN-tXjCI/s320/BVSC+selo.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;das as formações musicais possíveis.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Aí, em 1995 Juan de Marcos González&lt;/strong&gt; diretor de uma orquestra chamada “Sierra Maestra” viaja para Londres para promover o disco “Dundunbanza”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E numa conversa co&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKsut7yA3BI/AAAAAAAAEYU/ffoUhoIHJKs/s1600-h/BVSC+outra+pintura!.jpg"&gt;&lt;/a&gt;m Nick Gold, diretor da gravadora “World Music”,&lt;/strong&gt; falou de seu plano de fazer um disco com alguns dos maiores nomes de Cuba, &lt;strong&gt;aqueles que&lt;/strong&gt; fizeram tanto sucesso algumas décadas atrás e que agora estavam esquecidos pela velha geração e &lt;strong&gt;totalmente desconhecidos da juventude.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Mas Gonzáles não queria fazer um disco simplesmente juntando velhos cantores e vel&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKsuabEznXI/AAAAAAAAEYM/FBCPfmA9OtI/s1600-h/BVSC+selo+charuto.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236330023227727218" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKsuabEznXI/AAAAAAAAEYM/FBCPfmA9OtI/s320/BVSC+selo+charuto.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;hos músicos e pronto... não, ele queria reeditar o som genuíno das grandes orquestras dançantes de jazz afrolatinos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;Recriar o “desenho” e a &lt;strong&gt;atmosfera de décadas passadas&lt;/strong&gt;, usando para isto o talento e a moderna tecnologia.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;De volta a Havana, rapidamente organiza uma nova orquestra, a “Afro Cuban All Stars”. &lt;strong&gt;Entre tanta gente competente de anos atrás&lt;/strong&gt;, estavam Compay Segundo, Rubén Gonzáles, Ibrahim Ferrer e Orlando Lopez.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKsuFwZxsHI/AAAAAAAAEYE/IXbBYZnQePs/s1600-h/BVSC+ibrahim+ferrer.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236329668175573106" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKsuFwZxsHI/AAAAAAAAEYE/IXbBYZnQePs/s320/BVSC+ibrahim+ferrer.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 1996 gravam três discos, um deles chamado apropriadamente de “Buena Vista Social Club”, que surpreendentemente ganhou um Grammy em 1998.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;Neste ponto, &lt;strong&gt;começa a nascer uma lenda,&lt;/strong&gt; pois a curiosidade do mundo musical se voltou para Cuba. &lt;strong&gt;Tem início as turnês pela Europa&lt;/strong&gt; e quando estavam se &lt;strong&gt;apresentando na Holanda, o cineasta alemão Wim Wenders, [Paris Texas, Asas do Desejo] documentou a apresentação dos músicos, mescladas com entrevistas e "making of". Sucesso imediato.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKst0wqGaQI/AAAAAAAAEX8/kuZkO-68WMw/s1600-h/BVSC+flores.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236329376186263810" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKst0wqGaQI/AAAAAAAAEX8/kuZkO-68WMw/s320/BVSC+flores.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Os discos entraram nos Estados Unidos e &lt;strong&gt;chegaram às paradas da Billboard.&lt;/strong&gt; São contratados então para apresentações nos melhores teatros e salões do mundo inteiro.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Viajaram pelos cinco continentes, &lt;strong&gt;cantaram em Jerusalém, China, Austrália e Patagônia...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Então, quase que inexplicavelmente, &lt;strong&gt;os olhos da cultura musical do mundo se fixam&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;em Havana&lt;/strong&gt;. Há uma espécie de &lt;strong&gt;Renascimento da música de raízes cubanas,&lt;/strong&gt; misturado com uma curiosidade de fotógrafos, cineastas, roteiristas, musicólogos e jornalistas de diversas &lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKstk7_MSNI/AAAAAAAAEX0/3BkvGbKE_PU/s1600-h/BVSC+omara+portuondo.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236329104349612242" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKstk7_MSNI/AAAAAAAAEX0/3BkvGbKE_PU/s320/BVSC+omara+portuondo.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;partes do mundo, querendo conhecer de perto o lugar de origem desta música.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Como vivem as pessoas, como vivem os músicos, que atmosfera é essa, que inspira esse tipo de trabalho?&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E assim, Cuba voltou a ocupar seu lugar no Mapa Mundi musical, onde brilhou tão desenvolta nos anos ’30 até o início dos ’60...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;Feliz reunião de artistas e técnicos, o disco&lt;strong&gt; &lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKstRrsv0tI/AAAAAAAAEXs/RIUT2SSZ54s/s1600-h/BVSC+mesa+homens+jogando.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236328773559767762" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKstRrsv0tI/AAAAAAAAEXs/RIUT2SSZ54s/s320/BVSC+mesa+homens+jogando.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;“Buena Vista Social Club”&lt;/strong&gt; teve a direção musical e produção de &lt;strong&gt;Ry Cooder,&lt;/strong&gt; competente guitarrista americano da escola do “blues”, &lt;strong&gt;já conhecido do mundo pela sua estranha guitarra e jeito estranho de tocar, além da trilha de “Paris Texas”, cultuada até hoje pelos apreciadores do gênero.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;Um dos componentes mais conhecidos e talvez o mais popular deles, seja &lt;strong&gt;Compay Segundo,&lt;/strong&gt; que concedeu no Brasil entrevistas muito simpáticas e bem humoradas, mas que apesar da extrema vitalidade,&lt;strong&gt; &lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKss7fuFNOI/AAAAAAAAEXk/3xUpU0WTYK0/s1600-h/BVSC+capa+compay.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236328392387015906" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKss7fuFNOI/AAAAAAAAEXk/3xUpU0WTYK0/s320/BVSC+capa+compay.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;morreu em 2003, aos 95 anos.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Ibrahim Ferrer, que morreu aos 78 anos em 2005,&lt;/strong&gt; disse numa entrevista ao jornal espanhol “El País”, que estava muito feliz de finalmente ter realizado aos 70 anos um sonha de juventude,&lt;strong&gt; que era o de ver seu nome na capa de um disco...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;O competente pianista Rubén Gonzáles, &lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKsslo_mayI/AAAAAAAAEXc/VWWpNYJEf_8/s1600-h/BVSC+carro+velho.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236328016919292706" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKsslo_mayI/AAAAAAAAEXc/VWWpNYJEf_8/s320/BVSC+carro+velho.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;morreu em 2003 aos 84 anos.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Omara Portuondo, única mulher do “Buena Vista”&lt;/strong&gt; ainda está bem viva e viajando sempre, em plena atividade. &lt;strong&gt;Recentemente gravou pela “Biscoito Fino” um&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;cd com Maria Bethânia.&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;&lt;a href="http://roberto-musikal.blogspot.com/2007/12/omara-portuondo.html"&gt;Omara já teve um post do Musikal inteirinho dedicado a ela... &lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Abaixo, reproduzo o texto escrito por Ry Cooder em 1996&lt;/strong&gt;, no encarte do cd “Buena Vista Social Club”:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#cc6600;"&gt;&lt;strong&gt;“Os músicos e cantores do “son” cubano criaram esta música refinada e dançante, numa atmosfera isolada do mundo atual, hiper-estruturado e barulhento. Num período de cerca de cento e cinqüenta anos, eles &lt;/strong&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKsr8wsyFWI/AAAAAAAAEXU/zWL6nBqf9oE/s1600-h/BVSC+charutos+robainag.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236327314613212514" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKsr8wsyFWI/AAAAAAAAEXU/zWL6nBqf9oE/s320/BVSC+charutos+robainag.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;desenvolveram um estilo e uma forma de interpretação que funcionam maravilhosamente.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKsq9Hu2EpI/AAAAAAAAEXE/Q35-zaX_u5Y/s1600-h/BVSC+fidel+castro.bmp"&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Este álbum foi abençoado pela presença de alguns dos melhores músicos cubanos da atualidade. Sua noção de conjunto e dedicação à música são, em minha experiência, absolutamente únicos. Trabalhar neste projeto foi uma alegria e um grande privilégio.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKsrfJx3MqI/AAAAAAAAEXM/KahHshbH8Eg/s1600-h/BVSC+flores.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236326805949330082" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKsrfJx3MqI/AAAAAAAAEXM/KahHshbH8Eg/s320/BVSC+flores.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;Esta é uma música que está viva em Cuba, não um resquício que encontramos num museu. Sinto que passei a vida toda me preparando para isto, no entanto, fazer esta gravação não foi o que eu esperava em plenos anos ’90. Música é como uma caça ao tesouro. A gente cava... cava e, às vezes, encontra algo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Em Cuba, a música flui como um rio. Ela te acolhe e te vira do avesso.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Meus mais profundos agradecimentos a todos que participaram desta gravação”. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;"&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;[@] Veja “Buena Vista”&lt;/strong&gt; &lt;/span&gt;&lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=THtQ_OLUwws"&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;clicando aqui [] !!&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236323745071754562" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKsos_Hx7UI/AAAAAAAAEW0/CTRpBf7aVmc/s320/estrela+fim+d+texto.gif" border="0" /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-6370263224437855816?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/6370263224437855816/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=6370263224437855816&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/6370263224437855816'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/6370263224437855816'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/08/buena-vista-social-club.html' title='[] Buena Vista Social Club'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKsxcw7cvxI/AAAAAAAAEY8/gFxnL6u3hHY/s72-c/BVSC+capa+dvd.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-8304818328327373145</id><published>2008-08-15T19:15:00.001-02:00</published><updated>2008-08-15T20:24:08.742-02:00</updated><title type='text'>[] Bravo, Bocelli ! !  [1958]</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKO_Xdkr_PI/AAAAAAAAEV8/1ZEbfk_T2-Q/s1600-h/andrea+bocelli+close+color+top.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5234237601731050738" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKO_Xdkr_PI/AAAAAAAAEV8/1ZEbfk_T2-Q/s320/andrea+bocelli+close+color+top.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;A Toscana é uma das maiores regiões italianas,&lt;/strong&gt; tanto em número de habitantes [3 milhões e 600 mil] quanto em extensão territorial [23.ooo km2].&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tem 320 km de costa, banhada pelo Mar Lígure ou Mar da Ligúria e o Mar Tirreno, administra as ilhas do Arquipélago Toscano, onde a mais importante e famosa por sua história, é a Ilha de Elba.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Região exuberante, de cores vivas, terra fértil, céu de um azul especial&lt;/strong&gt;, infinitos tons de ocre nas terras preparadas para o plantio, que vão do enxofre ao chocolate amargo...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Seus vinhedos viçosos, em longas extensões&lt;/strong&gt;, são coloridos com um sem número de tonalidades de verde... &lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKO-6GtQ40I/AAAAAAAAEV0/Sb28GEyCBLI/s1600-h/ANDREA+BOCELLI+UVAS+ESTILIZADAS1.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5234237097376801602" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKO-6GtQ40I/AAAAAAAAEV0/Sb28GEyCBLI/s320/ANDREA+BOCELLI+UVAS+ESTILIZADAS1.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;muito verde, muito azul e muito ocre.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Neste cenário, nasceu &lt;strong&gt;Andréa Bocelli&lt;/strong&gt; em 22/09/58, e como quase todo bom italiano, numa família católica, na comuna de Lajalico, que fica na &lt;strong&gt;província de Pisa.&lt;/strong&gt; Sim, a da torre inclinada.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Para entendermos melhor, é bom termos em mente que a Itália é dividida em regiões, que se dividem em províncias e estas em comunas. Assim fica mais fácil de entendermos a origem de coisas e pessoas.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Todos os domingos, Andrea ia à missa com sua avó&lt;/strong&gt; numa igreja pertinho de sua casa, onde chegou a tocar órgão por algum tempo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;E como a maioria das crianças daquela época que gostavam de música, Andrea tinha como ídolos os teno&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKO-k4WZuMI/AAAAAAAAEVs/P36PoytEegI/s1600-h/AndreaBocellisuper+close.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5234236732745562306" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKO-k4WZuMI/AAAAAAAAEVs/P36PoytEegI/s320/AndreaBocellisuper+close.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;res &lt;strong&gt;Mario Del Mônaco, Beniamino Gigli Franco Corelli.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Quando tinha 12 anos&lt;/strong&gt;, venceu seu primeiro concurso musical, quando interpretou “&lt;strong&gt;’O Sole Mio”&lt;/strong&gt; numa competição em &lt;strong&gt;Viareggio,&lt;/strong&gt; ganhando assim o prêmio &lt;strong&gt;“Margherita d’Oro” .&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Andrea era portador de glaucoma congênito&lt;/strong&gt;, o que comprometia sua visão progressivamente, e nesta época,&lt;strong&gt; durante um jogo de futebol com os amigos do&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;bairro,&lt;/strong&gt; sofreu uma &lt;strong&gt;pancada séria na cabeça,&lt;/strong&gt; teve uma &lt;strong&gt;hemorragia cerebral&lt;/strong&gt; e perde totalmente a capacidade de enxergar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E agora, o que fazer com todos os sonhos, todos os planos&lt;/strong&gt; e uma vida inteirinha pela frente? Andrea teve o apoio e ajuda emocional da família, dos amigos e professores e após a constatação de que nada mais era possível fazer para reverter o irreversível, não se deixou abalar e resolveu que queria viver uma vida normal. &lt;strong&gt;Ou pelo menos, alguma coisa o mais parecido possível&lt;/strong&gt; ... &lt;strong&gt;Escolheu não&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;ser &lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKO-IZgYUhI/AAAAAAAAEVk/7Pdvn1chYTk/s1600-h/ANDREA+BOCELLI+UVAS+ESTILIZADAS2.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5234236243429577234" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKO-IZgYUhI/AAAAAAAAEVk/7Pdvn1chYTk/s320/ANDREA+BOCELLI+UVAS+ESTILIZADAS2.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;infeliz.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Continuou com seus estudos formais, ingressou na Universidade e obteve um doutorado em Direito, pela Universidade de Pisa&lt;/strong&gt; e foi trabalhar por um bom período como advogado. O curso de Direito Andrea fez mais para tranqüilizar seus pais, que por motivos óbvios, ficavam apreensivos com seu futuro, mas ele, pessoalmente, não era tão apaixonado assim pela carreira.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Tanto não era, que continuou com suas aulas de canto, que pouco a pouco foram tomando seu tempo mais e mais até que estava envolvido com isto exclusivamente.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Em 1992, o pop star do rock italiano Zucchero Fornacciari&lt;/strong&gt; estava procurando um tenor para gravar com ele um dueto numa fita demo, que seria mostrada a Luciano Pavarotti, que já havia prometido gravar com Zucchero a música “Miserere”.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKX8wcG5X0I/AAAAAAAAEWM/X2bqIkV3frY/s1600-h/1=bocelli+vinho+2.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5234868050997108546" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKX8wcG5X0I/AAAAAAAAEWM/X2bqIkV3frY/s320/1%3Dbocelli+vinho+2.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Quando Pavarotti ouviu a parte de Bocelli, insistiu com Zucchero&lt;/strong&gt;, autor da música, que com Bocelli estava perfeito... A gravação acabou sendo com Zucchero e Pavarotti, mas a excursão européia, foi com Bocelli.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 1994, Bocelli vence o “Festival de San Remo”, na categoria “Novas Propostas”. O festival, que é uma tradicional disputa musical Italiana, acontece há várias décadas e mobiliza toda a Itália. Assisti esta vitória em casa pela TV. Ninguém me contou...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;A música que ele defendeu foi “Il Mare Calmo Della Sera”,&lt;/strong&gt; e foi um sucesso absoluto, tanto de execução como de vendas, o que rendeu a ele vários prêmios, como disco de ouro, e de platina.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Ano seguinte, novamente participa do San Remo com uma música chamada “Con&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Te Partiró&lt;/strong&gt;”, de autoria de Francesco Sartori e Lucio Quarantotto. &lt;strong&gt;Na época, fez um sucesso discreto. Belíssima música, interpretação impecável, mas só...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Mas e&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKX7DCB4NjI/AAAAAAAAEWE/LmAcjhavBks/s1600-h/andrea+bocelli+vitral+!!!.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5234866171390998066" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKX7DCB4NjI/AAAAAAAAEWE/LmAcjhavBks/s320/andrea+bocelli+vitral+!!!.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;m ’96 resolveu gravar uma versão metade em italiano e metade em inglês, com a soprano inglesa Sarah Brightman. Assim, “Com Te Partiró” virou “Time To Say Goodbye” e correu mundo.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;O sucesso que veio a seguir surpreendeu a todos envolvidos com a produção deste single. &lt;strong&gt;Na França, ficou na parada de sucessos em primeiro lugar&lt;/strong&gt; por várias semanas e a gravadora tendo que atender às pressas pedidos extras de todas as lojas de discos...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Na Alemanha, ficou em primeiro lugar durante 14 semanas consecutivas&lt;/strong&gt; e vendeu mais de 3 milhões de cópias, tornando-se o &lt;strong&gt;single mais vendido em todos&lt;/strong&gt; os tempos no país.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Foi literalmente um sucesso mundial&lt;/strong&gt;. Aqui no Brasil pudemos ver durante um bom tempo a extensão deste sucesso, que virou repertório indispensável em qualquer programa de calouros, desfiles e uma infinidade de eventos. Música gravada no mundo por vários intérpretes, de diversos segmentos, teve até uma ver&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKO94n2foHI/AAAAAAAAEVc/LfIGPoHungo/s1600-h/andrea+bocelli+perfil.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5234235972402520178" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKO94n2foHI/AAAAAAAAEVc/LfIGPoHungo/s320/andrea+bocelli+perfil.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;são “dance-light”, pela ex-rainha “disco” &lt;strong&gt;Donna Summer, com o nome de “I will go with you”, que ficou até bastante interessante...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 1996 grava seu primeiro cd, “Romanza”, que ganha todos os prêmios que um disco pode ganhar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Bocelli então, já é uma celebridade italiana&lt;/strong&gt;, se tornando aos poucos uma celebrida&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKO8x0UPa5I/AAAAAAAAEVM/T1IapANxGeg/s1600-h/andrea_bocelli+cantando+fones.jpg"&gt;&lt;/a&gt;de mundial. Em ’97 inicia uma série de turnês por Paris, Barcelona, Bologna e Vaticano, &lt;strong&gt;cantando para o Papa João Paulo II no Natal.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;Pai de Amos, nascido em 1995 e de Matteo em 1997&lt;/strong&gt;, tem 4 óperas completas gravadas: &lt;strong&gt;"La Bohème"&lt;/strong&gt; de Puccini, &lt;strong&gt;"Il Trovatore"&lt;/strong&gt; de Giuseppe Verdi, &lt;strong&gt;"Werther"&lt;/strong&gt; de Jules Massenet e &lt;strong&gt;"Tosca",&lt;/strong&gt; também de Puccini.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Continua gravando e conquista o território americano através de um concerto no “&lt;strong&gt;John F.Kennedy Center For The Performing Arts”&lt;/strong&gt; e numa apresentação em grande estilo na Casa Branca.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKO9d94JM3I/AAAAAAAAEVU/w-noIeSvpyA/s1600-h/andrea+bocelli+uvas.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5234235514458551154" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKO9d94JM3I/AAAAAAAAEVU/w-noIeSvpyA/s320/andrea+bocelli+uvas.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;A seguir, turnês pela América do Norte e América do Sul. Participa também da primeira ópera &lt;strong&gt;transmitida totalmente ao vivo pela Internet,&lt;/strong&gt; evento que aconteceu no &lt;strong&gt;“Detroit Opera House”.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;As turnês seguem-se em ritmo frenético, bem como suas participações em eventos esportivos, como os &lt;strong&gt;Jogos Olímpicos de Invernos de Turim, Itália, em 2006.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Bocelli está sempre envolvido com eventos de caridade, shows beneficentes&lt;/strong&gt; e toda e qualquer manifestação artística que arrecade fundos para boas causas, como cantar no local dos destroços do &lt;strong&gt;World Trade Center em outubro de 2001.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Promove e participa de concertos em prol de Fundações de Pesquisas Científicas e Fundos de Ajuda Humanitária, como aconteceu na época da Tsunami.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Em 1999 publicou sua autobriografia com o título de “La &lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKO8TVsFnXI/AAAAAAAAEVE/GI_YBsJRJIU/s1600-h/ANDREA+BOCELLI+UVAS+ESTILIZADAS1.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5234234232360246642" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKO8TVsFnXI/AAAAAAAAEVE/GI_YBsJRJIU/s320/ANDREA+BOCELLI+UVAS+ESTILIZADAS1.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Musica Del Silenzio”,&lt;/strong&gt; que ano seguinte recebeu uma versão em inglês com o nome de “Andrea Bocelli, The Autobiography”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Com uma discografia de quase 20 cd’s e alguns dvd’s, o mais recente trabalho de Bocelli é&lt;strong&gt; “Amore”,&lt;/strong&gt; com um repertório pra ninguém botar defeito:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Amapola // Besame Mucho // Les Feuilles Mortes // Mi Manchi // Somos Novios // Canzoni Stonate // Solamente Uma Vez // Jurame // Te Extraño // Momentos // L’Appuntamento [nosso “Sentado à Beira do Caminho”] // Quando Me enamoro // Estate // Can’t Help Falling in Love [conhecida mundialmente com Elvis Presley] // Because We Believe.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Ao contrário de algumas pessoas,&lt;/strong&gt; acho muito bom que a chamada música erudita tenha se permitido uma popularizada de alguns anos para cá. Assim, tira um pouco aquele ranço de música elitista, &lt;strong&gt;para somente uns poucos escolhidos.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKO8D3OV39I/AAAAAAAAEU8/JEWkY9gNXQQ/s1600-h/AndreaBocelli+close+rindo.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5234233966484381650" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKO8D3OV39I/AAAAAAAAEU8/JEWkY9gNXQQ/s320/AndreaBocelli+close+rindo.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Graças a este ecumenismo&lt;/strong&gt;, muitos de nós até nos referimos com mais naturalidade a termos como tenor, barítono e baixo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Contralto não é mais um bicho papão, sopranos e mezzo-sopranos, a gente tira de letra, e a cultura geral sai ganhando.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Quando me informo de vidas como a de Bocelli &lt;/strong&gt;e de vários artistas como &lt;strong&gt;Ray Charles, Steve Wonder, Jose Feliciano&lt;/strong&gt;, e tantos cantadores e violeiros anônimos das feiras do nordeste, não posso deixar de lembrar dos versos da música &lt;strong&gt;“Assum&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Preto”&lt;/strong&gt; de &lt;strong&gt;autoria de Humberto Teixeira&lt;/strong&gt; [+]&lt;br /&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKO6iOi3myI/AAAAAAAAEU0/1vIFmsPYBhQ/s1600-h/andrea+bocelli+assum+preto.gif"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5234232289117313826" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKO6iOi3myI/AAAAAAAAEU0/1vIFmsPYBhQ/s320/andrea+bocelli+assum+preto.gif" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#cc9933;"&gt;&lt;strong&gt;“Tudo em vorta é só beleza, sol de abril e a mata em frô...mas assum preto, cego dos óio, não vendo a luz, ai...canta de dor...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tarvez por ignorança, ou mardade das pió, furaro os óio do assum preto pra ele assim, ai...cantá mió...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Assum &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKO59hqUrCI/AAAAAAAAEUs/OCnGl6_jfiM/s1600-h/ANDREA+BOCELLI+UVAS+ESTILIZADAS2.bmp"&gt;&lt;span style="color:#cc9933;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5234231658593692706" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKO59hqUrCI/AAAAAAAAEUs/OCnGl6_jfiM/s320/ANDREA+BOCELLI+UVAS+ESTILIZADAS2.bmp" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#cc9933;"&gt;&lt;strong&gt;preto veve sorto, mas num pode avuar, mil vez a sina, ai....de uma gaiola, ai... desde que o céu, ai... pudesse oiá...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Assum preto, meu cantar é tão triste como o teu, também robaram o meu amor, ai... que era a luz ai... dos óio meu...”&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#666600;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;span style="font-size:100%;"&gt;&lt;strong&gt;[+] Humberto Teixeira [1915=1979], poeta, compositor, advogado e deputado federal, foi o presidente e fundador da Associação Brasileira de Música Popular, defensor abnegado dos direitos autorais, tendo viajado para o exterior representando o Brasil na defesa dos interesses de compositores musicais. É também o autor de clássicos da nossa música, como “Kalú”, “Asa Branca”, “Qui Nem Jiló”, “Juazeiro”. Também é pai da atriz de Tv e cinema Denise Dumont.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;[@]&lt;/span&gt; Assista Bocelli &lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=gPRESlT4Ccg"&gt;clicando aqui [] !! &lt;/a&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5234227638590001330" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKO2Th-wULI/AAAAAAAAEUk/SXAjMkEfS8M/s320/estrela+fim+d+texto.gif" border="0" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-8304818328327373145?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/8304818328327373145/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=8304818328327373145&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/8304818328327373145'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/8304818328327373145'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/08/bravo-bocelli-1958.html' title='[] Bravo, Bocelli ! !  [1958]'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKO_Xdkr_PI/AAAAAAAAEV8/1ZEbfk_T2-Q/s72-c/andrea+bocelli+close+color+top.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-8279586767010747958</id><published>2008-08-12T00:49:00.003-02:00</published><updated>2008-08-13T19:49:15.031-02:00</updated><title type='text'>[] Pat Boone, Padrão Americano [1934]</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKEDQs6ReTI/AAAAAAAAEUM/MjMU8IoUm5A/s1600-h/PAT+BOONE1.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5233467827449592114" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKEDQs6ReTI/AAAAAAAAEUM/MjMU8IoUm5A/s320/PAT+BOONE1.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;strong&gt;No final dos anos ’50 e durante toda a década de ’60,&lt;/strong&gt; existiam dois grandes ídolos jovens americanos : De um lado, &lt;strong&gt;Elvis Presley,&lt;/strong&gt; com todo o ar de renovação e rebeldia que era proposto na maneira de cantar, de vestir e na simples atitude do dia a dia.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;De outro, um modelo de bom moço&lt;/strong&gt; que os americanos adoram até hoje. &lt;strong&gt;Cara de bom rapaz, bom filho, bom irmão, bom aluno, bom vizinho e bom tudo&lt;/strong&gt;. Em outras palavras,&lt;strong&gt; quase um chato.&lt;/strong&gt; O equivalente da época aos politicamente corretos em excesso dos dias de hoje, o &lt;strong&gt;“bonzinho – vaselina”.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Sempre em cima do muro, querendo agradar todo mundo, e fingindo virtudes que na maioria das vezes, nem têm e mal conhecem o significado dos adjetivos pelos livros...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKECsXf_xNI/AAAAAAAAEUE/hSWzhFs_6U8/s1600-h/pat+boone+top+!!!.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5233467203226944722" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKECsXf_xNI/AAAAAAAAEUE/hSWzhFs_6U8/s320/pat+boone+top+!!!.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Se Elvis revolucionou a maneira de se dar ao público, e veio ao encontro de novas necessidades juvenis, precisadas de um sangue novo, e de uma rebeldia mais atualizada, &lt;strong&gt;Pat Boone perpetuou o clichê americano, solidificando cada vez&lt;/strong&gt; mais a imagem do moço de cara limpa, vestido com apuro, barba sempre bem feita, cabelos penteados e um boletim escolar impecável.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Cada um com sua contribuição musical e comportamental. Graças à Deus sempre houve público para tudo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Nasceu Charles Eugene Patrick Boone em 01/06/34 em Jacksonville, Florida,&lt;/strong&gt; e garante ser um descendente direto do famoso pioneiro americano Daniel Boone, personagem bastante popular de uma série de TV durante os anos ’60.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKECdN8vLAI/AAAAAAAAET8/T6d88OGDgPg/s1600-h/pat+boone+peb.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5233466942965099522" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKECdN8vLAI/AAAAAAAAET8/T6d88OGDgPg/s320/pat+boone+peb.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Graduado “Magna Cum Lauda” em 1958 pela Universidade de Columbia.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Quando Pat Boone gravou seu primeiro disco&lt;/strong&gt;, em &lt;strong&gt;1954,&lt;/strong&gt; ele já era casado, mas a imprensa e os meios de comunicação da época não faziam muito alarde deste detalhe pessoal,&lt;strong&gt; pois comercialmente, era muito mais interessante que ele continuasse sendo um personagem bom partido e que povoasse os sonhos&lt;/strong&gt; e desejos das mocinhas virgens, casadoiras virtuosas que sonhavam com uma casinha ajardinada e cercas brancas, num subúrbio tranqüilo, perdido em qualquer lugar do território americano. &lt;strong&gt;De preferência que fossem exímias fazedoras de geléia de amoras.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Alguma coisa parecida aconteceu também com Brenda Lee,&lt;/strong&gt; que mal completou 18 anos e se caso&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKECNj4bCeI/AAAAAAAAET0/Jvi9NS2FzBQ/s1600-h/pat+boone+country.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5233466673974675938" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKECNj4bCeI/AAAAAAAAET0/Jvi9NS2FzBQ/s320/pat+boone+country.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;u com seu namoradinho de adolescência....e muita gente não sabe que ela já é avó de dois netos e mãe de duas filhas de &lt;strong&gt;mais de 40 anos e que os tempos de garotinha cantando “Jambalaya” já vão longe...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;No final dos anos ’50, Pat vivia com a família numa modesta casa em New Jersey, apesar de faturar anualmente [em valores da época], 750 mil dólares.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Tinha como marca registrada, um par de tênis&lt;/strong&gt; sempre branco que usava para compor seu visual bem educado, com suéteres de decote “V”, camisas listradas e um ar de &lt;strong&gt;quem só se alimentava de iogurte com sucrilhos.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Seu primeiro filme, em 1957, foi “April Love&lt;/strong&gt;”, ao lado deShirley Jones e deu ao mundo inteiro uma canção de mesmo nome, que ficou em primeiro lugar nas paradas de sucesso por quase 2 meses. &lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKEB0tXdwfI/AAAAAAAAETs/lp6E73g0Evg/s1600-h/PatBooneAprilLove+poster.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5233466247024067058" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKEB0tXdwfI/AAAAAAAAETs/lp6E73g0Evg/s320/PatBooneAprilLove+poster.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Até hoje as boas emissoras de FM, ainda executam &lt;strong&gt;“Love Letters in the Sand”, “Friendly Persuation&lt;/strong&gt;”, &lt;strong&gt;“Moody River” e Bernardine&lt;/strong&gt;. Romântico, sem “babação” e uma bela voz associada a um carisma natural, foi o ídolo do americano conservador padrão.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Pat foi criado na igreja “Chuch of Christ”,&lt;/strong&gt; que é o nome original da “Primeira Igreja dos Santos dos Últimos Dias”, ou &lt;strong&gt;“Igreja Mórmon”,&lt;/strong&gt; à escolha do freguês, denominação fundada em 1830 por Joseph Smith. Mas nos final dos anos ’60, Pat e família mudam de igreja e tornam-se pentencostais.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Por conta de seus princípios religiosos&lt;/strong&gt;, recusava músicas e filmes que não estivessem de acordo com as normas da igrej&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKEBbH2oQjI/AAAAAAAAETk/wnARzbOP0Cc/s1600-h/pat+boone+amazon.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5233465807457501746" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKEBbH2oQjI/AAAAAAAAETk/wnARzbOP0Cc/s320/pat+boone+amazon.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;a, ou que pudessem arranhar a imagem de rapaz puro e de boa família.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Este comportamento causava um certo mal estar nos estúdios musicais e cinematográficos, pois volta e meia criava atritos com produtores e colegas.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Uma vez, Pat se recusou a aceitar um papel para atuar ao lado do então sonho escondido da maioria dos americanos: a louríssima Marilyn Monroe...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Quando filmou “April Love”, não quis beijar a atriz&lt;/strong&gt; Shirley Jones como o roteiro pedia, pois tanto ele como ela, eram casad&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKEBHvKiNsI/AAAAAAAAETc/CIs4JiQIIYU/s1600-h/pat+boone+dedicatoria.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5233465474412590786" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" height="320" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKEBHvKiNsI/AAAAAAAAETc/CIs4JiQIIYU/s320/pat+boone+dedicatoria.jpg" width="217" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;os na vida real com seus respectivos cônjuges, e na cabeça dele, isto não ficava bem.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Este comportamento “sabonete”&lt;/strong&gt; foi contestado pela &lt;strong&gt;“Hustler Magazine”, na sua edição de janeiro de 1984, quando afirma ser absolutamente verdadeira uma foto em nu frontal de Pat mais jovem , posando para um “sex-card”... Não se tem notícia de nenhuma ação do artista contra a revista.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Pat teve programas na televisão e no final dos ’60 começa a escrever livros de auto ajuda dirigidos aos adolescentes. Quando ele casou, em 1953, tinha apenas 19 anos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;A mulher era Shirley Lee Foley, filha de uma lenda da &lt;/strong&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKEA2d2U6kI/AAAAAAAAETU/Sg3VglX1kgY/s1600-h/pat+boone+compacto.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5233465177706654274" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKEA2d2U6kI/AAAAAAAAETU/Sg3VglX1kgY/s320/pat+boone+compacto.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;música country, Red Foley.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Desde o final dos anos ’50 e durante a década seguinte, Pat foi &lt;strong&gt;“garoto propaganda”&lt;/strong&gt; da Chevrolet, substituindo a atriz e cantora Dinah Shore, patrimônio americano.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Dizia slogans como “Veja os Estados Unidos de dentro de seu Chevrolet” ou “Dirija seu Chevrolet através dos Estados Unidos e descubra a maior nação de todas as Américas”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tiveram 4 f&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKEAlqUOx-I/AAAAAAAAETM/pOoNBmeYYcQ/s1600-h/pat+boone+today+1.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5233464888995530722" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKEAlqUOx-I/AAAAAAAAETM/pOoNBmeYYcQ/s320/pat+boone+today+1.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;ilhas, entre elas, &lt;strong&gt;Debby Boone, que também é cantora e nora da grande Rosemary Clooney...&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em ’97, Pat Boone dá uma derrapada na sua carreira e arranhou sua imagem de uma forma ridícula,&lt;/strong&gt; totalmente desnecessária e quase bizarra. Lançou um infeliz cd com o título “In a Metal Mood- No More Mr. Nice Guy” que em português seria qualquer coisa como “Num Clima Metaleiro-Não Mais Sr .Bom Moço”, numa alusão evidente a uma virada que pretendia dar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;O disco era todo de música de "metaleiro", e para divulgar este infeliz lançamento,&lt;/strong&gt; comparecia aos lugares, vestido com um &lt;strong&gt;colete de couro sem camisa&lt;/strong&gt; por baixo, óculos escuros e uma atitude “metálica”, querendo mostrar uma juventude que evidentemente não existia há muito...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Só que nest&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKEAShc2PiI/AAAAAAAAETE/UFw8Tlz4SyQ/s1600-h/pat+boone+amazon+red.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5233464560198237730" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKEAShc2PiI/AAAAAAAAETE/UFw8Tlz4SyQ/s320/pat+boone+amazon+red.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;a época, ele já estava com quase 65 anos e quando compareceu com esse visual ao “American Music Awards”, decepcionou fãs e admiradores mais conservadores.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Foi excluído do “Gospel América”,&lt;/strong&gt; programa de música religiosa transmitido pela “Trinity Broadcasting Network”. Um ano depois deste lamentável episódio, os ânimos de patrocinadores e dirigentes televisivos já estavam mais aquietados e Pat foi readmitido.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Volta às suas raízes religiosas e em 2003 a “Gospel Music Association” de Nashville reconhece seu trabalho disco&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKD_-5rObLI/AAAAAAAAES8/E21cxAVLYBQ/s1600-h/pat+boone+-aprillove.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5233464223103610034" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKD_-5rObLI/AAAAAAAAES8/E21cxAVLYBQ/s320/pat+boone+-aprillove.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;gráfico gospel e o introduz no almejado “Gospel Music Hall of Fame”.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Novas polêmicas em 2006,&lt;/strong&gt; quando escreve um artigo para o “World Net Daily” dizendo que tanto os Democratas quanto todos aqueles que fossem contra a Guerra do Iraque, não poderiam ser considerados verdadeiramente patriotas...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Foi entrevistado para a “Fox News”, onde expressou sua total desaprovação a todos aqueles que fossem contra George W.Bush&lt;/strong&gt;.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Atualmente &lt;/strong&gt;Pat continua com suas atividades de dirigente de clubes de basquete, outra grande paixão sua, dá palestras de caráter motivacional pelo país e é comentarista político na televisão.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKD_mKX_1FI/AAAAAAAAES0/2X9v99ZvSF8/s1600-h/pat+boone+today.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5233463798089634898" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKD_mKX_1FI/AAAAAAAAES0/2X9v99ZvSF8/s320/pat+boone+today.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E como se não bastasse, em 2007 escreve um artigo&lt;/strong&gt; dizendo que achava a teoria da Evolução da Espécie um verdadeiro absurdo, completamente sem sentido e responsável por uma falsa religião...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Não satisfeito, continuou delirando&lt;/strong&gt; e escreveu um artigo no formato de &lt;strong&gt;conto de fadas onde conta que um Príncipe Encantado foi seduzido por um anão, contrai AIDS e morre de overdose.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Que tal ?&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;[@] "Love Letters in The Sand"&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; &lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=wjaneTY1CVM&amp;amp;feature=related"&gt;clique aqui [] !!&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;[@] "Bernardine"&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; &lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=q3rwVZIZA8k&amp;amp;feature=related"&gt;clique aqui [] !!&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#333333;"&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;[@] "Tenderly"&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; &lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=0h-h-n2g3a4"&gt;clique aqui [] !!&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5233803833499769906" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKI020_U3DI/AAAAAAAAEUc/cjMvwhPOsJA/s320/pat+boone+estrela.gif" border="0" /&gt; &lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-8279586767010747958?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/8279586767010747958/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=8279586767010747958&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/8279586767010747958'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/8279586767010747958'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/08/pat-boone-padro-americano-1934.html' title='[] Pat Boone, Padrão Americano [1934]'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SKEDQs6ReTI/AAAAAAAAEUM/MjMU8IoUm5A/s72-c/PAT+BOONE1.bmp' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-1429171769718200983</id><published>2008-08-09T00:31:00.001-02:00</published><updated>2008-08-09T01:42:29.789-02:00</updated><title type='text'>[] Marlene, A Favorita da Aeronáutica... ! [1924]</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0IbA6-nQI/AAAAAAAAERY/5GvUNgwoWEQ/s1600-h/marlene+sÃ©pia+posteriz+top+!!.jpg"&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5232347602271247618" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0IbA6-nQI/AAAAAAAAERY/5GvUNgwoWEQ/s320/marlene+s%C3%A9pia+posteriz+top+!!.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;strong&gt;O post anterior foi dedicado a Emilinha Borba.&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Mas como falar em Emilinha, sem&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;falar em Marlene?&lt;/strong&gt; Estes dois nomes andam juntos há mais de meio século, o que não é pouco...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Apesar de toda a rivalidade artística,&lt;/strong&gt; incentivada pela imprensa e saboreada pelos fãs de ambas, eram amigas&lt;strong&gt; na vida real, fora dos palcos e dos estúdios. &lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Quando Emilinha morreu, em 2005,&lt;/strong&gt; Marlene passou a noite inteira debruçada sobre o caixão da amiga, chorando e consternada com a morte repentina daquela estrela de décadas e décadas da época de ouro do nosso rádio.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;Marlene é paulistana e nasceu aqui pertinho de casa, no bairro de Bela Vista, assim como o Bixiga, conhecido reduto de famílias ítalo-brasileiras.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0HyhKGDpI/AAAAAAAAERI/UWuO7HKr17g/s1600-h/1=microfone-1+color.jpg"&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5232346906549948050" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0HyhKGDpI/AAAAAAAAERI/UWuO7HKr17g/s320/1%3Dmicrofone-1+color.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Não chegou a conhecer seu pai,&lt;/strong&gt; que morreu exatamente sete dias após seu nascimento, em 22/11/24. Recebeu o nome de &lt;strong&gt;Victória Bonaiutti de Martino&lt;/strong&gt; e foi a caçula de três irmãs.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sua mãe &lt;strong&gt;não casou&lt;/strong&gt; novamente e como a família vivia com o orçamento apertado, foi procurar um bom colégio para Victória, para que  a menina tivesse uma educação formal descente e se preparasse para um futuro que não parecia acenar com nada de tão promissor assim.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0Ha881OkI/AAAAAAAAERA/WNXZgBD8Xts/s1600-h/Marlene19anos.jpg"&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5232346501693651522" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0Ha881OkI/AAAAAAAAERA/WNXZgBD8Xts/s320/Marlene19anos.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;strong&gt;Como freqüentava assiduamente a Igreja Batista, conseguiu internar Victória no “Colégio Batista de São Paulo”, pagando apenas uma pequena taxa onde a menina ficou dos 4 aos 15 anos.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Sua mãe ganhava a vida como &lt;/span&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;strong&gt;costureira e ainda achava tempo para trabalhar como alfabetizadora voluntária no Instituto de Surdos Mudos de São Paulo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;Em troca do internato, Victória &lt;strong&gt;ajudava &lt;/strong&gt;o Colégio nas tarefas do dia a dia, como arrumar as camas, &lt;/span&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;strong&gt;recolher a louça e levar para a cozinha e limpar o quadro negro com apagador depois das aulas.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Era uma alu&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0HIoU9t1I/AAAAAAAAEQ4/TeD5i5BrcJE/s1600-h/MARLENE1.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5232346186920081234" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0HIoU9t1I/AAAAAAAAEQ4/TeD5i5BrcJE/s320/MARLENE1.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;na de rendimento satisfatório&lt;/strong&gt;, mas onde se destacava mesmo era no esporte, em diversas modalidades. Tanto é, que era sempre ela a representar o Colégio Batista nos campeonatos entre os colégios.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;strong&gt;Desde cedo, demonstrava um temperamento inquieto e se comportava de maneira exuberante.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;Depois destes anos todos de internato,&lt;strong&gt; decidiu que iria ser contadora&lt;/strong&gt; e para isso, &lt;strong&gt;matriculou-se na “Faculdade do Comércio” que ficava ali na Praça da Sé,&lt;/strong&gt; bem no centro de São Paulo, e &lt;/span&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;durante o dia, trabalhava num escritório comercial também pertinho, na Rua Direita.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0G46cb1gI/AAAAAAAAEQw/2VWyoYBBIkY/s1600-h/marlene+em+casa+sÃ©pia.jpg"&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5232345916905346562" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0G46cb1gI/AAAAAAAAEQw/2VWyoYBBIkY/s320/marlene+em+casa+s%C3%A9pia.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;Meteu-se na Associações de Alunos, organizava debates culturais e artísticos e juntamente com mais alguns amigos e colegas conseguiram um espaço na&lt;strong&gt; Radio&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Bandeirantes,&lt;/strong&gt; no programa “A Hora do Estudante”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;strong&gt;Foi lá que deixou de ser Victória e tornou-se Marlene, em confessa homenagem a Marlene Dietrich, diva alemã, que estava em pleno apogeu no imaginário de toda e qualquer garota que sonhava com vida artística.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;Exercia suas atividades de cantora sempre às escondidas, pois sua mãe não permitiria &lt;strong&gt;nem em sonhos que alguma de suas filhas descambasse&lt;/strong&gt; pelos caminhos da arte...&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0GrxLxPtI/AAAAAAAAEQo/YXj42JqEWg8/s1600-h/MARLENE4.jpg"&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5232345691081227986" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0GrxLxPtI/AAAAAAAAEQo/YXj42JqEWg8/s320/MARLENE4.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;br /&gt;Começou a faltar às aulas, sua mãe descobriu, fez o maior escândalo, botou Marlene de castigo, &lt;strong&gt;mas claro que não adiantou, pois em 1940 ela estréia profissionalmente&lt;/strong&gt; na Rádio Tupi, também de São Paulo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Pouco depois, decidida a se tornar uma “artista”, muda-se para o Rio de Janeiro&lt;/strong&gt; em 1943, sob os protesto familiares e fatalmente vai parar no Cassino da Urca, Rádio Globo, Rádio Mayrink Veiga e Cassino Icaraí, de Niterói.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0GbLCGQdI/AAAAAAAAEQg/TeOq0wR9tLw/s1600-h/marlene+emilinha.jpg"&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5232345405962207698" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0GbLCGQdI/AAAAAAAAEQg/TeOq0wR9tLw/s320/marlene+emilinha.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;br /&gt;Faz também uma longa temporada como &lt;strong&gt;crooner do Golden Room&lt;/strong&gt; do Hotel Copacabana Palace. Marlene agradou tanto, que depois de pouco tempo acabou se tornando a estrela principal de lá. Sempre elogiada pela crítica e pelos freqüentadores.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;Gravou seu primeiro disco em 1946, que era para a Odeon&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt; acompanhada pelo conjunto &lt;strong&gt;“Brazilian Serenaders”,&lt;/strong&gt; e neste mesmo ano começa a gravar músicas para o carnaval, com &lt;/span&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0GLV6M0oI/AAAAAAAAEQY/ukDcLa_aaYw/s1600-h/marlenefoto14.jpg"&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5232345134003966594" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0GLV6M0oI/AAAAAAAAEQY/ukDcLa_aaYw/s320/marlenefoto14.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;acompanhamentos dos &lt;/span&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;strong&gt;“Vocalistas Tropicais”.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Ano seguinte faz uma bem sucedida temporada na &lt;strong&gt;boate “Casablanca”,&lt;/strong&gt; tendo o grande pianista Bené Nunes como músico. Neste mesmo ano, seria a primeira cantora &lt;/span&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;strong&gt;a gravar para o recém criado selo “Star”, que seria a futura gravadora “Copacabana”...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Quando foi contratada pela Rádio Nacional, sua carreira deslanchou&lt;/strong&gt;, pois além de estar na emissora que era sonho dourado de qualquer artista, coube a ela estreiar no “Programa César de Alencar”, quando então &lt;/span&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;strong&gt;recebe dele o slogan que ficou famoso: “Ela, que canta e samba diferente...!!”&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;1949 foi um&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0F8Txcc1I/AAAAAAAAEQQ/cam-YOwKxQw/s1600-h/marleneecolor.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5232344875732333394" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0F8Txcc1I/AAAAAAAAEQQ/cam-YOwKxQw/s320/marleneecolor.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; ano importante para Marlene&lt;/strong&gt;, pois além de gravar um dueto com Emilinha Borba, acompanhadas pela “Orquestra Tabajara”, de quebra ainda é eleita a Rainha do Rádio, concurso que era promovido pela Associação Brasileira de Rádio.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;Com o prestígio do título, ganha um programa só seu&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt; na Rádio Nacional, de nome “Duas Majestades”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Neste ano, gravou um baião de Luiz Gonzaga e Humberto Teixeira, que ficou&lt;/strong&gt; famoso: &lt;strong&gt;“Qui Nem Jiló”, assim mesmo com q,u,i.&lt;/strong&gt; Esta gravação teve o acompanhamento do maestro Severino Araújo e da &lt;/span&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;strong&gt;“Orquestra Tabajara”.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;A disputa entre ela e Emilinha está acirrada&lt;/strong&gt;.&lt;/span&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0Fr0bi1hI/AAAAAAAAEQI/hRT8h8zmesc/s1600-h/MARLENEblog.jpg"&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5232344592441071122" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0Fr0bi1hI/AAAAAAAAEQI/hRT8h8zmesc/s320/MARLENEblog.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;..Marlene torna-se cantora exclusiva do programa de Manuel Barcelos, enquanto Emilinha era exclusividade do programa de César de Alencar.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;Nesta época, Marlene além de cantora,&lt;strong&gt; começa a atuar também como atriz,&lt;/strong&gt; alternando-se entre revistas musicais e peças teatrais de maior complexidade dramática.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0FVuRPtbI/AAAAAAAAEQA/nW6i-hnZoO4/s1600-h/marlene+casaco+de+pele.jpg"&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5232344212830139826" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0FVuRPtbI/AAAAAAAAEQA/nW6i-hnZoO4/s320/marlene+casaco+de+pele.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;strong&gt;Em 1952 grava “Lata D’Água”, música até hoje associada a seu nome.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Estréia no Teatro de Comédia, ao lado de &lt;/span&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;strong&gt;Wanda Lacerda e Maurício Shermann.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;strong&gt;É neste ano que recebe o título de “A Favorita da Aeronáutica”, dado pela FAB e entregue pessoalmente pelo Brigadeiro Eduardo Gomes.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 1959&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0FCkpUUII/AAAAAAAAEP4/a19iSybTbEE/s1600-h/1=microfone-1.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5232343883829235842" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0FCkpUUII/AAAAAAAAEP4/a19iSybTbEE/s320/1%3Dmicrofone-1.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;, no LP “Explosiva”, grava Brigas Nunca Mais, de Tom Jobim e Vinícius&lt;/strong&gt; de Morais... como dá para ver, Marlene era uma artista que lançava moda, e estava atenta ao que se passava em sua volta.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;strong&gt;Neste ano, recebe um convite de Edith Piaf, que após assistir algumas apresentações de Marlene, quer levá-la para o Olympia de Paris. E assim, Marlene se torna a primeira cantora brasileira a se apresentar no Olympia...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;Recebe ainda neste ano, o título de &lt;strong&gt;“Cidadã Carioca”&lt;/strong&gt; que lhe foi dado pela Câmara Municipal do&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;strong&gt; Distrito Federal.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0EssnYGSI/AAAAAAAAEPw/b_YK4Sn71xY/s1600-h/marlene+adulta.jpg"&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5232343508011456802" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0EssnYGSI/AAAAAAAAEPw/b_YK4Sn71xY/s320/marlene+adulta.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;Em 1965&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt; recebe o &lt;strong&gt;troféu “IV Centenário da Cidade do Rio de Janeiro”&lt;/strong&gt; e quatro anos depois, o &lt;strong&gt;“Troféu Camem Miranda”,&lt;/strong&gt; que premia os melhores intérpretes de músicas para o Carnaval...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;strong&gt;Em 1970, na peça “Alice no País Divino Maravilhoso”, Marlene trabalha ao lado de Ary Fontoura, Milton Gonçalves e Hildegard Angel.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Já em &lt;strong&gt;’79 e ’80,&lt;/strong&gt; dedica-se a viajar pelo Brasil com a &lt;strong&gt;“Ópera do Malandro”,&lt;/strong&gt; espetáculo musical de&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;strong&gt; Chico Buarque de Hollanda.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;strong&gt;Desde o final dos anos ’90, que Marlene participa todos os anos dos shows de fim de ano nas areias &lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0ENsatG_I/AAAAAAAAEPo/o0p3jRGCyZw/s1600-h/marlene+wiki+Ã³tima+BIG+!!.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5232342975382363122" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0ENsatG_I/AAAAAAAAEPo/o0p3jRGCyZw/s320/marlene+wiki+%C3%B3tima+BIG+!!.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;de Copacabana, além do famoso Carnaval na Cinelândia.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 2005 fez uma angioplastia e colocou 3 “stents”,&lt;/strong&gt; mecanismos que dilatam as artérias obstruídas por placas de colesterol, no Hospital São Lucas, no Rio de Janeiro, onde foi parar após severa crise hipertensiva.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Por uma estranha coincidência, o show mais recente de Marlene, foi no Carnaval de 2005, quando dividiu o palco com sua “eterna” rival e amiga até a morte, Emilinha Borba.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#666666;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/p&gt;&lt;div&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-1429171769718200983?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/1429171769718200983/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=1429171769718200983&amp;isPopup=true' title='4 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/1429171769718200983'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/1429171769718200983'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/08/marlene-favorita-da-aeronutica-1924.html' title='[] Marlene, A Favorita da Aeronáutica... ! [1924]'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_cKl3ktxgMzs/SJ0IbA6-nQI/AAAAAAAAERY/5GvUNgwoWEQ/s72-c/marlene+s%C3%A9pia+posteriz+top+!!.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-93544726992367153</id><published>2008-08-05T19:36:00.020-02:00</published><updated>2008-08-05T21:58:29.002-02:00</updated><title type='text'>[] Emilinha, "A Favorita da Marinha" [1923=2005]</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjNDmtf-oI/AAAAAAAAEPY/UU8NdcPjtDY/s1600-h/EMILINHA+BORBA.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231156429005519490" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjNDmtf-oI/AAAAAAAAEPY/UU8NdcPjtDY/s320/EMILINHA+BORBA.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#666666;"&gt;&lt;strong&gt;Foi cantando uma música de Noel Rosa,&lt;/strong&gt; “O X do Problema”, num programa de calouros de Ary Barroso, que &lt;strong&gt;Emília Savana da Silva Borba&lt;/strong&gt; conseguiu a nota máxima, sendo imediatamente contratada pela Rádio Mayrink Veiga. &lt;strong&gt;Ela tinha apenas 14 anos.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Nascida em 31/08/1923&lt;/strong&gt; à rua Visconde de Niterói, no Bairro da Estação Primeira de Mangueira, tinha seis irmãos, entre eles, &lt;strong&gt;seu irmão gêmeo José.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 1939, foi apresentada e recomendada por Carmem&lt;/strong&gt; Miranda, de quem sua mãe Edith era camareira, ao empresário Joaquim Rolas, que era &lt;strong&gt;proprietário do Cassino da Urca,&lt;/strong&gt; e finalmente foi contratada como “crooner”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Como Emilinha era menor de idade, Carmem emprestou para ela um vestido&lt;/strong&gt; mais “adulto e um par de sapatos de plataforma, para facilitar alterar a certidão de nascimento &lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjMvocHODI/AAAAAAAAEPQ/bnoraKlGERM/s1600-h/microfone+antigo.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231156085872080946" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjMvocHODI/AAAAAAAAEPQ/bnoraKlGERM/s320/microfone+antigo.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;e assim, poder trabalhar no Cassino.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Neste mesmo ano de ’39, grava a marcha “Pirulito”,&lt;/strong&gt; de autoria de João de Barro, em dupla com Nilton Paz. No selo do disco ainda era “Emília Borba”. O diminutivo viria depois...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Esta marchinha faz com que eu lembre de meu pai cantarolando pela casa “Pirulito que bate, bate, pirulito que já bateu...quem gosta de mim é ela e quem gosta dela sou eu...”.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 1942, Emilinha mudou de emissora; sai da Mayrink Veiga e vai para Rádio&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Nacional, onde permanece por 27 anos,&lt;/strong&gt; abrangendo assim a chamada época de ouro dos pro&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjMZ2nvjrI/AAAAAAAAEPI/wroW14HyJyw/s1600-h/emilinha+bor+branco+e+pr.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231155711721836210" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjMZ2nvjrI/AAAAAAAAEPI/wroW14HyJyw/s320/emilinha+bor+branco+e+pr.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;gramas de rádio no Brasil, com toda a magia destas décadas, e onde se formava e se solidificava nossa história musical, virando assim uma fonte de referência para as gerações que viriam depois.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;É bom lembrar que este período foi muito fértil para nosso acervo musical, tanto no que se refere a vocalistas, como às nossas grandes orquestras, nossos arranjadores, instrumentistas de primeiríssima qualidade e competência.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Além disso, o rádio como ferramenta de comunicação&lt;/strong&gt; tinha uma força enorme, atingindo o país inteiro, informando as pessoas, entretendo com novelas, programas de humor, programas de auditório, consultas sentimentais e conselhos de saúde e bem estar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Durante sua permanência na Rádio Nacional, Emilinha Borba foi campeã absoluta de correspondência recebida por artistas, durante 19 anos consecutivos&lt;/strong&gt;, período em que esta estatística era feita.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjMO-RJCbI/AAAAAAAAEPA/nQlKFidfiug/s1600-h/emilinha+borb+super+revivendo+big+!!!.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231155524795959730" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjMO-RJCbI/AAAAAAAAEPA/nQlKFidfiug/s320/emilinha+borb+super+revivendo+big+!!!.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Possivelmente, esta popularidade absurda, estivesse associada ao “Programa César de Alencar”, que era um clássico do rádio, e era transmitido para todo o país aos sábados à tarde.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Aqui no Brasil, a época do rádio foi responsável&lt;/strong&gt; pela criação de um certo e eficaz marketing, como por exemplo a conhecida rivalidade entre Emilinha Borba e sua colega Marlene. Durante anos a fio, o público radiofônico, tanto o que ia aos auditór&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjMCtmh4xI/AAAAAAAAEO4/ZetRsd7ZyP8/s1600-h/emilinhaborba.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231155314163835666" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjMCtmh4xI/AAAAAAAAEO4/ZetRsd7ZyP8/s320/emilinhaborba.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;ios como o que ficava em casa, dividia-se &lt;strong&gt;entre 2 fãs clubes:&lt;/strong&gt; “Emilinha” e “Marlene”, com uma acirrada rivalidade, tapas, bofetões, roupas rasgadas, vaias, papéis picados e todas as manifestações pró seu ídolo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;É claro que com este comportamento&lt;/strong&gt;, a emissora saia ganhando e os artistas também, pois havia uma disputa nas lojas de disco, para ver qual o artista que vendia mais os famosos 78 RPM...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Emilinha lançou músicas que até hoje estão na memória de pelo menos 3 gerações...em ’46 ela gravou “Madureira” [Madureira chorou, Madureira chorou de dor...].&lt;/strong&gt; &lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjLzNS5rdI/AAAAAAAAEOw/Ys0S-U67dis/s1600-h/emilinha+supercolor.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231155047793536466" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjLzNS5rdI/AAAAAAAAEOw/Ys0S-U67dis/s320/emilinha+supercolor.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Ano seguinte, 1947,&lt;/strong&gt; gravou a famosa rumba &lt;strong&gt;“Escandalosa”,&lt;/strong&gt; e um clássico de nossa música romântica até hoje: &lt;strong&gt;“Se Queres Saber”,&lt;/strong&gt; muito nosso conhecido através de primorosas interpretações como as de Tito Madi e Nana Caymmi [Se queres saber se eu te amo ainda, procure entender a minha mágoa infinda...]&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em ’49 gravo&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjLmtoF6lI/AAAAAAAAEOo/JFJ8MYbFlw8/s1600-h/emilinha-borba-rainha2.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231154833134053970" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjLmtoF6lI/AAAAAAAAEOo/JFJ8MYbFlw8/s320/emilinha-borba-rainha2.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;u um “hino” de nosso carnaval&lt;/strong&gt;, a composição de João de Barro “&lt;strong&gt;Chiquita Bacana”...&lt;/strong&gt; quem não sabe cantar um pedacinho? [Chiquita Bacana, lá da Martinica, se veste com uma casca de banana nanica...]&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Emilinha foi pioneira em várias&lt;/strong&gt; coisas relativas à sua carreira, mas vale destacar que em 1955, quando estava em excursão pelo sul do país, mais &lt;strong&gt;precisamente em Porto Alegre, no Rio Grande do Sul, cantou por telefone diretamente&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjLYmZrEgI/AAAAAAAAEOg/AsHqVM-WrIs/s1600-h/emilinhaborba+saida+de+festa.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231154590676357634" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjLYmZrEgI/AAAAAAAAEOg/AsHqVM-WrIs/s320/emilinhaborba+saida+de+festa.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt; dos estúdios da Rádio Gaúcha, enquanto o acompanhamento era feito pela orquestra do maestro Ercoli Vareto, que estava na Rádio Nacional, no Rio de Janeiro...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Toda esta manobra, era para não perder a participação no programa “César de Alencar”,&lt;/strong&gt; que estava promovendo o concurso &lt;strong&gt;“Parada dos Maiorais = Pastilhas Valda&lt;/strong&gt;”. A música que ela defendia, era um bolero chamado “Em Nome de Deus”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 1957, outro enorme sucesso nacional gravado por ela, foi sem dúvida “Com Jeito Vai” [Vai, com jeito vai, senão um dia a&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;casa cai, menina&lt;/strong&gt;... &lt;strong&gt;se alguém te convidar pra tomar banho em Paquetá, pra pic-nic na Barra da Tijuca, ou pra fazer um programa no Joá....menina vai, com jeito vai]&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;Esta música &lt;a href="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjLGj71X0I/AAAAAAAAEOY/BvB_vKOKKAU/s1600-h/emilinha+borba+revivendo.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231154280776687426" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjLGj71X0I/AAAAAAAAEOY/BvB_vKOKKAU/s320/emilinha+borba+revivendo.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;marcou tanto este final dos anos ’50 que acabou gerando o filme de mesmo nome, produzido pela Herbert Richers e dirigido por J.B.Tanko... Existe coisa mais anos ’50 que isso ?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Participou de quase 40 filmes,&lt;/strong&gt; o que era também um veículo para lançamento de cantores, compositores, sobretudo para lançar músicas de carnaval, naquelas cenas tão conhecidas por nós, quando num local noturno de nome “Oásis” ou coisa parecida, durante um jantar elegante, &lt;strong&gt;um artista surge no palco entre confetes e serpentinas, cantando uma marchinha ou um samba...era uma estratégia ingênua, mas sempre dava resultados.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Outra coisa que Emilinha foi a primeira a fazer aqui no&lt;/strong&gt; Brasil, foi em 1958 quando gravou o mambo “Catito”, sucesso mundial na voz de Nat King Cole... ela colocou a voz depois sobre a base musical, gravada previamente, pois até então er&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjK4-MWXkI/AAAAAAAAEOQ/2B1eSwvAqYs/s1600-h/emilinha+bor+caricatura.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231154047307112002" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjK4-MWXkI/AAAAAAAAEOQ/2B1eSwvAqYs/s320/emilinha+bor+caricatura.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;a de praxe artista e acompanhamento gravarem ao mesmo tempo, na mesma seção de estúdio...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Também é creditado a ela o fato de ser o primeiro artista nacional a fazer uma turnê pelo Brasil inteiro, tendo apenas um único patrocinador. Tamanha era sua credibilidade e retorno garantido de investimento...&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Durante a década de 60,&lt;/strong&gt; participou de inúmeros programas fixos de televisão, semanalmente exibidos, apresentados por ela e por outro apresentador de sucesso; e isto acontecia no Rio de Janeiro, São Paulo e Belo Horizonte.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjKkxdbBFI/AAAAAAAAEOI/LpmuQuEcq98/s1600-h/emilinhaborba+2.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231153700291675218" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjKkxdbBFI/AAAAAAAAEOI/LpmuQuEcq98/s320/emilinhaborba+2.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Segundo críticos e jornalistas desta época, um dos maiores trunfos de Emilinha, era a sua simpatia e a facilidade&lt;/strong&gt; de interpretação, pois sua voz apesar de clara, era considerada “pequena”, sem grandes arroubos e como tinha uma figura magnética no palco, acabava conquistando todo mundo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Foi capa da “Revista do Rádio” por mais de 50 vezes,&lt;/strong&gt; e se comunicava com seus fãs através de colunas como “Diário da Emilinha”, “Álbum da Emilinha”, “Emilinha Responde” e “Coluna da Emilinha”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Os leitores encontravam estas colunas na “Revista do Rádio”, “Radiolândia” e no jornal “A Noite”.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjKPl99F8I/AAAAAAAAEOA/XsWlG6uTsVQ/s1600-h/emilinhacarnaval.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231153336429647810" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjKPl99F8I/AAAAAAAAEOA/XsWlG6uTsVQ/s320/emilinhacarnaval.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Fez shows pelos Estados Unidos, Israel e Reino Unido e em &lt;strong&gt;1965&lt;/strong&gt; é escolhida como a &lt;strong&gt;Rainha do Quarto Centenário da Cidade do Rio de&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Janeiro,&lt;/strong&gt; ano que gravou outro sucesso cantado até hoje: “Mulata Iê-Iê-Iê” [mulata bossa nova, caiu no hully gully, e só dá ela...]&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 1968, afastou-se de suas atividades por causa de graves problemas em suas cordas vocais, e mesmo depois de 3 cirurgias e longos meses de reeducação vocal, não conseguiu volta&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjJ_bzkT0I/AAAAAAAAEN4/vj1WzDXwXo4/s1600-h/emilinha+borbaFAVORITA+DA+MARINHA+1949.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231153058823819074" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjJ_bzkT0I/AAAAAAAAEN4/vj1WzDXwXo4/s320/emilinha+borbaFAVORITA+DA+MARINHA+1949.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;r à velha forma.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 1991 recebe o título&lt;/strong&gt; de Cidadã Benemérita do Rio de Janeiro e dois anos depois, é homenageada como “Cidadã Paulistana”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 2003, depois de passar 22 anos sem gravar&lt;/strong&gt;, lança um disco chamado “Emilinha Pinta e Borda”, onde tem colegas famosos como convidados.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;De sua vida pessoal&lt;/strong&gt;, sabe-se que no dia de seu aniversário em 1957, casou-se formalmente com Artur Sousa Costa, que era um corredor de automóveis, e filho do Ministro da Fazenda durante o governo de Getúlio Vargas.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Com ele teve seu único filho, Arthur Emílio.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Comemorou 50 anos de carreira em ‘90 com um desfile em carro aberto pela Avenida Rio Branco no Rio de Janeiro.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjJpCz2rhI/AAAAAAAAENw/zLyKq2IUwTg/s1600-h/emilinha+velha.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231152674157014546" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjJpCz2rhI/AAAAAAAAENw/zLyKq2IUwTg/s320/emilinha+velha.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 2005, sofreu uma queda em casa e teve traumatismo&lt;/strong&gt; craniano e hemorragia intra-cerebral. Ficou hospitalizada alguns dias na CTI, e aos poucos foi se recuperando, mas com a saúde sempre muito frágil.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Até que em outubro do mesmo ano, sentiu-se mal durante&lt;/strong&gt; um almoço em sua casa em Copacabana e teve um infarto, &lt;strong&gt;aos 82 anos. Seu corpo foi velado na Câmara Municipal do Rio de Janeiro.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Mas, para [pelo menos...] uma de nossa Forças Armadas , ela desde 1949 é, e será eternamente, “A Favorita da Marinha”.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E para o público radiofônico, Emilinha Borba detém o título de “A Eterna Rainha do Rádio”.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;[@]&lt;/span&gt; Conheça/relembre Emilinha&lt;/span&gt; &lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=Xqyg3GflUfM"&gt;clicando aqui []!!&lt;/a&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=Xqyg3GflUfM"&gt; &lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231151770935312114" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjI0eDBPvI/AAAAAAAAENo/dcDg5VvKNUw/s320/notinha+preta+wikipedia+!!!.png" border="0" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-93544726992367153?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/93544726992367153/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=93544726992367153&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/93544726992367153'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/93544726992367153'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/08/emilinha-favorita-da-marinha-19232005.html' title='[] Emilinha, &quot;A Favorita da Marinha&quot; [1923=2005]'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJjNDmtf-oI/AAAAAAAAEPY/UU8NdcPjtDY/s72-c/EMILINHA+BORBA.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-9100716608615104059</id><published>2008-08-02T19:56:00.015-02:00</published><updated>2008-08-05T02:46:01.792-02:00</updated><title type='text'>[] As Trilhas de Bond...James Bond ! !</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJTdadC_ScI/AAAAAAAAENg/ZAxf5-kSzm0/s1600-h/1=james+bond+top+!!.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230048513827490242" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 193px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" height="320" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJTdadC_ScI/AAAAAAAAENg/ZAxf5-kSzm0/s320/1%3Djames+bond+top+!!.jpg" width="198" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;&lt;strong&gt;Um elemento fundamental em um filme&lt;/strong&gt;, além dos ingredientes óbvios como uma boa história, boa direção e interpretações impecáveis, é a trilha sonora, que alinhava e costura todo o filme, desde a abertura até os créditos finais.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;É tão fundamental, que recebe “Oscar”, “Grammy”,&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;“Globo de Ouro”,&lt;/strong&gt; movimenta milhões de dólares, compositores, arranjadores, intérpretes e reuniões intermináveis da indústria fonográfica. O resultado é quase sempre de gosto discutível, mas isso já é outra história. Afinal, “music is business” também...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Seria ingênuo de nossa parte&lt;/strong&gt;, imaginar que a escolha de uma trilha sonora se dá de maneira displicente como quem escolhe um par de meias para calçar pela manhã, após o banho&lt;strong&gt;...não, não, é uma ciranda de interesses multinacionais de criatividade versus política de gravadoras.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Uma trilha que o temp&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJTdJgZIstI/AAAAAAAAENY/M4bzpEpDPQc/s1600-h/1=james+bond+drawing+2.bmp"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230048222667911890" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJTdJgZIstI/AAAAAAAAENY/M4bzpEpDPQc/s320/1%3Djames+bond+drawing+2.bmp" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;o se encarregou de tornar clássica, foi o tema de James Bond&lt;/strong&gt;, personagem fictício criado pelo escritor britânico Ian Fleming em 1953; no início, no formato de livro de bolso, depois vendidos os direitos para o cinema e mais tarde, games e assemelhados.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;O personagem James Bond&lt;/strong&gt;, foi inspirado num personagem da vida real, um iugoslavo (hoje um sérvio) de nome DUSKO POPOV [1912=1981], que era um agente duplo durante a II Guerra Mundial. Passava informações falsas para os nazistas e espio&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJTZpr-L_9I/AAAAAAAAEMg/suzZkacaTaY/s1600-h/1=james+bond+logo.jpg"&gt;&lt;/a&gt;nava em favor dos britânicos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Ian Fleming fazia parte da Inteligência Naval Britânica quando conheceu pessoalmente Dusko, sempre elegante, de gostos refinados, apreciador de jogos, dotado de uma brilhante inteligência e astúcia e incapaz de resistir a belas mulheres&lt;/strong&gt;.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;O personagem de James Bond foi desenhado por Ian&lt;/strong&gt; como sendo filho de pai escocês, mãe suíça e que fica órfão aos 11 anos de idade quando os pais morrem num acidente de car&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJTc2mKE0tI/AAAAAAAAENQ/n35TcjGzimI/s1600-h/1=james+bond+drawing.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230047897797841618" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJTc2mKE0tI/AAAAAAAAENQ/n35TcjGzimI/s320/1%3Djames+bond+drawing.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;ro, e mais tarde em Paris, aos 16 anos, tem sua primeira experiência sexual.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Esta é a origem do nosso agente&lt;/strong&gt;. Apesar da primeira novela de James Bond ter se chamado “Cassino Royale”, em 1953, somente em 1962 tem início as aventuras na tela do agente “007” com o filme “Dr. No”, que também dá &lt;strong&gt;início a outra indústria paralela: as “Bond Girls”... aquelas mulheres quase sempre lindas, sedutoras, astutas e de origem nebulosa&lt;/strong&gt;...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Todos os anos Ian Fleming ia para sua casa na Jamaica, chamada “Golden Eye”, para escrever uma nova história, até sua morte em 1964...&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;É difícil apontar um motivo único&lt;/strong&gt; para o sucesso mundial de James Bond; o mais correto seria creditarmos este sucesso nas telas de mais de 40 anos à mistura do carisma de personagem e intérpretes, com os vilões refinados, as Bond Girls, sem falarmos nas armas e dispositivos letais, incluindo aí, lanchas, helicópteros, relógios, automóveis e simples objetos do dia a&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJTcnW2zyMI/AAAAAAAAENI/24Zn6UOSNao/s1600-h/1=james+bond+drawing+3.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230047635992463554" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJTcnW2zyMI/AAAAAAAAENI/24Zn6UOSNao/s320/1%3Djames+bond+drawing+3.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; dia, prosaicos mesmo, capazes de fazer tudo o que a imaginação alcançar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E, claro, às músicas escolhidas como tema principal para&lt;/strong&gt; os filmes... quem não lembra de Shirley Bassey, cantora inglesa, de fama mundial, quase aos gritos cantando “Goldfinger”, em 1964 e anos mais tarde, a mesma Shirley, dizendo que “Diamonds Are Forever”, de 1971?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 1963, um sucesso mundial &lt;/strong&gt;foi o tema “From Russia With Love”, interpretado por Mat Monro, como trilha de “Moscou Contra 007”. Foram vendidas milhões de cópias desta música, que era obrigatória em qualquer seleção romântica de festinhas de estudantes ou bailes nos clubes noturnos...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;O mesmo aconteceu em 1967 com Nancy Sinatra&lt;/strong&gt;, quando gravou “You Only Live Twice” em 1967, para “Com 007 Só Se Vive Duas Vezes”. Esta música acabou virando um clássico da discografia de Nancy, como uma referência obrigatória quando se fala em trilha sonora de filmes de James Bond.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Paul McCartney &lt;/strong&gt;&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJTcUkn09_I/AAAAAAAAENA/uModXZh1XSM/s1600-h/1=jamesBond_noBorder.gif"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230047313270208498" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJTcUkn09_I/AAAAAAAAENA/uModXZh1XSM/s320/1%3DjamesBond_noBorder.gif" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;em 1973 gravou “Live And Let it Die”&lt;/strong&gt; e 4 anos depois, &lt;strong&gt;Carly Simon se tornou mais conhecida ainda e grande campeã&lt;/strong&gt; de execução nas FM’s e de vendas, com “Nobody Does it Better”, música tema do episódio “The Spy Who Loved Me” [O Espião Que Me Amava].&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Depois, em 1981, Sheena Easton&lt;/strong&gt; correu o mundo e as rádios, cantando “For Your Eyes Only”, de “007, Somente Para Seus Olhos”...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E nesta esteira, tivemos também Tina Turner, Duran Duran, Garbage, Gladys Knight, Chris Cornell e Burt Bacharach com seu clássico “The Look Of Love”...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;E agora, depois de um processo seletivo complicado e conflitante, já foi anunciado que o tema do mais recente episódio de James Bond, para este ano de 2008 ainda, &lt;strong&gt;“Quantum Of Solace”, por enquanto sem título em português, está a cargo de Alicia Keys e Jack White.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Por mais fraquin&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJTcBfvaB2I/AAAAAAAAEM4/HEFN2nOWRc0/s1600-h/1=james+bond+sean+connery.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230046985542305634" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJTcBfvaB2I/AAAAAAAAEM4/HEFN2nOWRc0/s320/1%3Djames+bond+sean+connery.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;ha que venha a ser a música, é uma ótima janela para divulgação, o fato de seu trabalho fazer parte de uma trilha sonora deste porte.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Na verdade com 22 filmes “oficiais” e apenas 03 “bastardos”, feitos à revelia dos detentores de direitos autorais, a “marca” James Bond já está associada definitivamente ao cinema&lt;/strong&gt;.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Steven Spielberg não esconde que&lt;/strong&gt; seu sonho há uns trinta anos atrás, era dirigir um episódio do agente 007... e como não conseguiu, resolveu criar um personagem de aventura e assim, nasce Indiana Jones, onde teve o prazer de dirigir Sean Connery em “Indiana Jones e a Última Cruzada”, onde o ex-agente 007 faz o papel do jovem Indiana.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Ian Flem&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJTbb34yTSI/AAAAAAAAEMw/tRSdeZ_MiOY/s1600-h/1=james+bond+logo.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230046339189067042" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJTbb34yTSI/AAAAAAAAEMw/tRSdeZ_MiOY/s320/1%3Djames+bond+logo.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;ing, Sean Connery e Roger Moore, outro ator que viveu o personagem em sete filmes, foram todos agraciados com o título de “Sir”, pela Rainha Elizabeth II, fã ardorosa dos livros do famoso agente.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Apenas quatro contos de Ian Fleming&lt;/strong&gt; ainda não foram transformados em filmes. São eles: “Risico”, “The Hildebrand Rarity”, “007 in New York” e “The Property of a Lady”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E o agente na vida real Dusko Popov, inspirador de James, recebeu em novembro de 1947 a Medalha da Ordem do Mérito, numa cerimônia informal no Hotel Ritz de Londres.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Mas ainda há tempo para novos filmes, e novas trilhas sonoras&lt;/strong&gt;.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;[a segunda, terceira e quarta imagem, de cima para baixo, é a ilustração de James Bond nos tempos de Livro de Bolso...]&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230043597365807378" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJTY8RzLiRI/AAAAAAAAEMY/kajKPcJoVQo/s320/notinha+preta+wikipedia+!!!.png" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-9100716608615104059?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/9100716608615104059/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=9100716608615104059&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/9100716608615104059'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/9100716608615104059'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/08/as-trilhas-sonoras-de-bondjames-bond.html' title='[] As Trilhas de Bond...James Bond ! !'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SJTdadC_ScI/AAAAAAAAENg/ZAxf5-kSzm0/s72-c/1%3Djames+bond+top+!!.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-5596538339474179845</id><published>2008-07-29T02:38:00.004-02:00</published><updated>2008-07-29T03:55:10.903-02:00</updated><title type='text'>[] Roberta Flack [1937] Elegância &amp; Classe</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIztxVMc7vI/AAAAAAAAEMI/srZtkA_Umk4/s1600-h/roberta+flack+website.gif"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff6666;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227814699229048562" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIztxVMc7vI/AAAAAAAAEMI/srZtkA_Umk4/s320/roberta+flack+website.gif" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#ff9966;"&gt;&lt;span style="color:#ff6666;"&gt;&lt;strong&gt;Quando criança, ela escapava de casa&lt;/strong&gt; para ir até a Igreja Batista ali pertinho, para ouvir seus dois ídolos na época: &lt;strong&gt;Mahalia Jackson e Sam Cooke,&lt;/strong&gt; que vieram a se tornar o exemplo de cantores gospel, e modelo de inspiração pra tanta gente, principalmente pela paixão emocionada como cantavam os hinos, as canções negras e folclóricas.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#ff6666;"&gt;&lt;strong&gt;A mãe de Roberta era pianista nesta igreja em Black Mountain, Carolina do Norte, freqüentada quase que só por negros, como era costume na época.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Roberta nasceu em 1937, tímida, emotiva e reservada&lt;/strong&gt;, e cedo começou a perseguir seu sonho, que era o de se tornar uma pianista clássica. &lt;strong&gt;Nem passava por sua cabeça ser cantora... seu negócio era o piano, nada mais.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Quando tinha 13 anos ganhou um concurso só para negros,&lt;/strong&gt; executando uma &lt;strong&gt;complicada sonata de Scarlatti&lt;/strong&gt;, &lt;strong&gt;e com isso, ganhou aos 15 anos uma bolsa completa para estudar piano clássico na “Howard University”.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIztj7BygAI/AAAAAAAAEMA/96Fp_vdBLC8/s1600-h/roberta+flack+supercolor.jpg"&gt;&lt;span style="color:#ff6666;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227814468866703362" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIztj7BygAI/AAAAAAAAEMA/96Fp_vdBLC8/s320/roberta+flack+supercolor.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#ff6666;"&gt;&lt;br /&gt;Muito precoce, Roberta era assim, a aluna mais nova da universidade e logo era assistente das aulas de solfejo, arranjos vocais do coro da “Howard”. &lt;strong&gt;Terminou o curso&lt;/strong&gt; aos 19 anos e seu trabalho na direção musical (instrumental e vocal) na montagem de “Aida”, lhe valeu um prêmio de destaque, pela excelência dos arranjos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Formou-se em regência e inicia a pós-graduação, mas a morte súbita do pai, faz com que os planos sejam mudados. Volta para casa e para ter algum dinheiro, começa a ensinar inglês e dar aulas de canto.&lt;strong&gt; Vai se tornando conhecida e rapidinho estava como pianista acompanhando cantores de ópera&lt;/strong&gt;.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Nos intervalos destas apresentações, Roberta canta na noite, acompanhando-se ao piano e tendo um repertório de jazz, soul e &lt;/span&gt;&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIztPLy3ZnI/AAAAAAAAEL4/yUv8ckKsbIk/s1600-h/roberta+Flack+top+!!.jpg"&gt;&lt;span style="color:#ff6666;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227814112590259826" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIztPLy3ZnI/AAAAAAAAEL4/yUv8ckKsbIk/s320/roberta+Flack+top+!!.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#ff6666;"&gt;música folk e rapidamente cai no agrado do público e em 1969, com um extenso repertório de mais de 600 músicas, grava seu primeiro disco, de nome “First Take”, que consegue um sucesso discreto, mas compensador.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Até que em 1972, o ator e diretor Clint Eastwood&lt;/strong&gt;, utilizou uma música deste disco para colocar na trilha sonora de seu filme de estréia como diretor &lt;strong&gt;“Play Misty For Me”,&lt;/strong&gt; que aqui no Brasil recebeu o nome de “Obsessão Macabra”. A música era &lt;strong&gt;“The First Time Ever I saw Your Face”...Esta música foi composta em 1957 pelo cantor folk Ewan MacColl em menos de uma hora, dedicada à mulher dele, Peggy.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Particularmente gosto muito deste filme, e já vi não sei quantas vezes; até hoje passa de vez em quando em algum madruga&lt;/span&gt;&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIzs6D7kgBI/AAAAAAAAELw/zlsi7U2TSzk/s1600-h/roberta+flack+close.bmp"&gt;&lt;span style="color:#ff6666;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227813749702033426" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIzs6D7kgBI/AAAAAAAAELw/zlsi7U2TSzk/s320/roberta+flack+close.bmp" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#ff6666;"&gt;dão por aí... além disso,&lt;strong&gt; tem a interpretação magnífica da atriz Jessica Waster. Poderia até dizer que este filme é o pai de “Atração Fatal”, com Glenn Close e Michael Douglas&lt;/strong&gt;. Se alguém tiver oportunidade de assistir, vale a pena sim! Desde então, Clint virou fã número “1” de Roberta e são amigos até hoje.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#ff6666;"&gt;&lt;strong&gt;Pois esta música “The first time...” deu a Roberta o Grammy em 1973 e logo corre o mundo, em versões cantadas e instrumentais.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Ano seguinte, Roberta recebe outro Grammy por “Killing me softly with his song”, composição que homenageia o cantor Don McLean, de “Vincent”, e “Castles in the air”, ambas muito executadas no Brasil até hoje.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIzssZxmpCI/AAAAAAAAELo/i9vjd-9d3Ug/s1600-h/roberta+flackluizxv2.jpg"&gt;&lt;span style="color:#ff6666;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227813515047642146" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIzssZxmpCI/AAAAAAAAELo/i9vjd-9d3Ug/s320/roberta+flackluizxv2.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#ff6666;"&gt;&lt;br /&gt;Aqui no Brasil, no final da década de ’70, Roberta era muito conhecida por causa de “&lt;strong&gt;The closer I get to you”,&lt;/strong&gt; linda melodia, que foi usada como trilha de um comercial dos cigarros &lt;strong&gt;“Luiz XV”,&lt;/strong&gt; da Companhia de Cigarros Souza Cruz. Era um belíssimo comercial, de longa duração, belas paisagens, atmosfera de romance e mais todos os ingredientes de sedução. E como se não bastasse o apelo visual, ainda tínhamos a música de Roberta Flack.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIzsaocbskI/AAAAAAAAELg/CdgdxEUbdLQ/s1600-h/roberta+flack+close+3.bmp"&gt;&lt;span style="color:#ff6666;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227813209747731010" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIzsaocbskI/AAAAAAAAELg/CdgdxEUbdLQ/s320/roberta+flack+close+3.bmp" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#ff6666;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Ainda ouvimos bastante&lt;/strong&gt; “Where is the love”,que gravou com Donny Hathaway, que cometeu suicídio em 1979... “Feel like making love” e “Tonight I celebrate my love”, esta última em dueto com Peabo Bryson, &lt;/span&gt;&lt;span style="color:#ff6666;"&gt;&lt;strong&gt;que as FM’s tocaram à exaustão e acabaram banalizando de tal forma a música, que hoje ela é tema de programas tipo “Correio Sentimental”...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;""Carolyny, de Itaquera, oferece ao Éverton Tadeu, de Ferraz de Vasconcelos e diz: teus olhos são dois es&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIzsE9yODkI/AAAAAAAAELY/m3HQWI42yFk/s1600-h/roberta+flack+aplauso.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff6666;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227812837519134274" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIzsE9yODkI/AAAAAAAAELY/m3HQWI42yFk/s320/roberta+flack+aplauso.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#ff6666;"&gt;&lt;strong&gt;pelhos d’água""...&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Dia 01 de agosto agora de 2008&lt;/strong&gt; Roberta inicia sua turnê brasileira, que começa por Fortaleza, depois Rio de Janeiro (06/08), São Paulo (07/08)&lt;br /&gt;Porto Alegre (08/08), Curitiba (09/08) e finaliza com Belo Horizonte em 10/08.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;O tempo passou e nestes quarenta anos de carreira,&lt;/strong&gt; Roberta Flack deixou seu nome solidificado como uma intérprete sensível, competente, que toca e canta com &lt;/span&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#ff6666;"&gt;extrema elegância, com sua voz afinadíssima e seu piano classudo.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#cc9933;"&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;[@]&lt;/span&gt; veja Roberta clicando &lt;a href="http://youtube.com/watch?v=nI7gzXz1cHo"&gt;aqui [] !!&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://youtube.com/watch?v=nI7gzXz1cHo"&gt; &lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227812312124706114" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIzrmYibTUI/AAAAAAAAELQ/2tV6yZOdIxo/s320/notinha+preta+wikipedia+!!!.png" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-5596538339474179845?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/5596538339474179845/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=5596538339474179845&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/5596538339474179845'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/5596538339474179845'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/07/roberta-flack-1937-elegncia-classe.html' title='[] Roberta Flack [1937] Elegância &amp; Classe'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIztxVMc7vI/AAAAAAAAEMI/srZtkA_Umk4/s72-c/roberta+flack+website.gif' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-2990553261166762785</id><published>2008-07-26T00:22:00.011-02:00</published><updated>2008-07-26T01:31:11.765-02:00</updated><title type='text'>[] Nostalgia Recente</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIqX0vI1Y7I/AAAAAAAAELI/kCIQ8wH_qNk/s1600-h/1=fita+k7+tdk.jpg"&gt;&lt;span style="font-size:130%;color:#990000;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227157249779393458" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIqX0vI1Y7I/AAAAAAAAELI/kCIQ8wH_qNk/s320/1%3Dfita+k7+tdk.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="font-size:130%;color:#990000;"&gt;&lt;strong&gt;Apesar do avanço da tecnologia e das facilidades&lt;/strong&gt; que ela traz, de vez em quando eu sinto uma “nostalgiazinha” de uma ou outra coisa que já ficou num &lt;strong&gt;passado muito próximo.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;A fita K-7 é uma delas... ou melhor, o que a gente fazia&lt;/strong&gt; com elas era uma coisa muito prazerosa. Para mim, que desde cedo gostei do exercício de fazer seleção ou compilação, era muito gostoso preparar uma fita. Para os amigos ou para meu uso; em casa, no carro ou no trabalho.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Achava legal escolher um clima ou uma atmosfera para a fita&lt;/strong&gt; e a seguir, selecionar as músicas uma&lt;/span&gt;&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIqXW0x1ZBI/AAAAAAAAELA/DJzOl7I39_U/s1600-h/1=fita+k7+comprada.bmp"&gt;&lt;span style="font-size:130%;color:#990000;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227156735897461778" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIqXW0x1ZBI/AAAAAAAAELA/DJzOl7I39_U/s320/1%3Dfita+k7+comprada.bmp" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-size:130%;color:#990000;"&gt; a uma, escolher a seqüência mais adequada, pois &lt;strong&gt;sempre achei que não é simplesmente gravar uma música depois da outra e pronto...não mesmo!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;Então, ficava uma coisa assim “fita para dirigir na estrada”, “fita para dirigir no trânsito da cidade”, “fita para isto” e “fita para aquilo”... &lt;strong&gt;vários climas e várias atmosferas.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Lógico, uma música de verão não é a mesma coisa no inverno, e muito menos uma música para a noite não cai tão bem pela manhã durante o café... Ninguém me convence do contrário.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Muitas vezes, a que&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIqXE_C1J9I/AAAAAAAAEK4/bPEpyCxLnhk/s1600-h/1=fita+k7+maxell.bmp"&gt;&lt;span style="font-size:130%;color:#990000;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227156429415458770" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIqXE_C1J9I/AAAAAAAAEK4/bPEpyCxLnhk/s320/1%3Dfita+k7+maxell.bmp" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-size:130%;color:#990000;"&gt;&lt;strong&gt; vem em primeiro lugar, ficaria melhor se fosse a terceira&lt;/strong&gt; ou a quarta música do lado “A”, por exemplo. Eu sempre tive este cuidado. Depois de pronta a fita, escutava com atenção os dois lados, e não raro, refazia alguma coisa, pois sempre achava que esta ou aquela música tinham quebrado o clima do que eu pretendia... &lt;strong&gt;E lá ia eu, ver uma nova seqüência musical.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E depois, se ficasse do gosto, passava a etapa seguinte&lt;/strong&gt;, que era escrever cuidadosamente e no maior capricho os nomes das músicas, naquele espaço tão reduzido...&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIqWy-LBlrI/AAAAAAAAEKw/nU5axIGTLDY/s1600-h/1=fita+k7+tdk.jpg"&gt;&lt;span style="font-size:130%;color:#990000;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227156119943747250" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIqWy-LBlrI/AAAAAAAAEKw/nU5axIGTLDY/s320/1%3Dfita+k7+tdk.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:130%;color:#990000;"&gt;&lt;strong&gt;Claro que a fita K-7 tinha lá seus problemas, é lógico. Se não fosse de uma qualidade estupenda&lt;/strong&gt;, &lt;strong&gt;sujava o cabeçote do equipamento&lt;/strong&gt;, nos obrigando a limpá-lo com freqüência; por isso, era comum vermos ali, num cantinho da estante ou prateleira, alguns &lt;strong&gt;cotonetes e um vidrinho com álcool; de preferência isopropílico&lt;/strong&gt;.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Quantas alegrias cabiam naquela caixinha mágica, quantos momentos, quantas emoções&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIqWgu0RHPI/AAAAAAAAEKo/XnmMZG6BG0E/s1600-h/1=fita+k7+basf+capa.bmp"&gt;&lt;span style="font-size:130%;color:#990000;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227155806584118514" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIqWgu0RHPI/AAAAAAAAEKo/XnmMZG6BG0E/s320/1%3Dfita+k7+basf+capa.bmp" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-size:130%;color:#990000;"&gt;&lt;strong&gt; se acomodavam ali dentro. Algumas tragédias eram inevitáveis, como por exemplo, a fita enroscar no toca-fitas, geralmente o do carro...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Aí, era aquela irritação&lt;/strong&gt;, seguida de um desapontamento e de uma verdadeira intervenção cirúrgica, para desenroscar a fita, que claro, estava torcida, amassada em &lt;strong&gt;metros e metros de irritação.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Claro também que ela ia parar na lata do lixo,&lt;/strong&gt; mas as alegrias e o prazer que eu sentia em gravá-las, compensavam em quantidade e qualidade.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Quando saia em férias, após decidido o destino, a preocupação&lt;/strong&gt; era sempre que músicas levar, quantas fitas preparar... então, ver se ainda t&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size:130%;color:#990000;"&gt;inha fita virgem em casa ou se era preciso comprar, e quantas. De ferro? De cromo? “Basf”, "Sony",“Mallory”,”Phillips” ou “TDK” ? ou quem sabe a “VAT” ?&lt;strong&gt; Dúvida cruel quase sempre.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIqWRKb0vDI/AAAAAAAAEKg/r3STe3LWRKE/s1600-h/1=fita+k7+tdk.bmp"&gt;&lt;span style="font-size:130%;color:#990000;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227155539119881266" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIqWRKb0vDI/AAAAAAAAEKg/r3STe3LWRKE/s320/1%3Dfita+k7+tdk.bmp" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Claro, eu sei, continuo fazendo quase tudo igual hoje em dia usando o CD no lugar da fita&lt;/strong&gt;. Também sei que a qualidade sonora melhorou enormemente, é mais rápido e tal, continuo tendo o mesmo prazer de gravar para mim e para os amigos, mas no fundinho, no fundinho, &lt;strong&gt;sinto um pouco de nostalgia da ingenuidade da fita, e de poder decidir que o “lado b” seja mais alegrinho do que o “lado a”. &lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#333333;"&gt;&lt;span style="color:#990000;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;span style="color:#990000;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227154816131137538" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIqVnFF4AAI/AAAAAAAAEKY/0WTGRsy80kY/s320/notinha+preta+wikipedia+!!!.png" border="0" /&gt;&lt;/span&gt; &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-2990553261166762785?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/2990553261166762785/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=2990553261166762785&amp;isPopup=true' title='4 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/2990553261166762785'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/2990553261166762785'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/07/nostalgia-recente.html' title='[] Nostalgia Recente'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIqX0vI1Y7I/AAAAAAAAELI/kCIQ8wH_qNk/s72-c/1%3Dfita+k7+tdk.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-6787529613531985577</id><published>2008-07-24T22:59:00.009-02:00</published><updated>2008-07-24T23:48:51.408-02:00</updated><title type='text'>[] Vai-se uma Cantora do Rádio [1926=2008]</title><content type='html'>&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIkvxrd5pEI/AAAAAAAAEKQ/zAcQcZD6fFM/s1600-h/notinha+preta+wikipedia+!!!.png"&gt;&lt;/a&gt;&lt;div&gt;&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIkviZZchsI/AAAAAAAAEKI/-Cik76v9YwM/s1600-h/zezÃ©+gonzaga.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5226761110519842498" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIkviZZchsI/AAAAAAAAEKI/-Cik76v9YwM/s320/zez%C3%A9+gonzaga.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#cc0000;"&gt;O Brasil perdeu nas primeiras horas de hoje, 24/07/2008 um personagem importante da sua história musical.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://roberto-musikal.blogspot.com/2007/11/zez-gonzaga_28.html"&gt;&lt;span style="color:#3366ff;"&gt;Zezé Gonzaga&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#3366ff;"&gt;,&lt;/span&gt; mineira de nascimento, morreu aos 81 anos na cidade do Rio de Janeiro, de causas ainda não reveladas.&lt;br /&gt;A cantora, a quem o “Musikal” já dedicou um post, estava internada no Hospital Adventista Silvestre. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#cc0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#cc0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#cc0000;"&gt;Adeus, Zezé.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5226760300662805170" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIkuzQce0rI/AAAAAAAAEKA/JWaiAbEExgk/s320/1%3Dflor_amarela+fundo+branco!!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#cc0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#cc0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#cc0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-6787529613531985577?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/6787529613531985577/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=6787529613531985577&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/6787529613531985577'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/6787529613531985577'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/07/vai-se-uma-cantora-do-rdio-19272008.html' title='[] Vai-se uma Cantora do Rádio [1926=2008]'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIkviZZchsI/AAAAAAAAEKI/-Cik76v9YwM/s72-c/zez%C3%A9+gonzaga.bmp' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-7739553563128856581</id><published>2008-07-22T03:30:00.003-02:00</published><updated>2008-07-22T05:13:15.888-02:00</updated><title type='text'>[] Rosa Passos . . . "Romance". . .[1952]</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIAQiZz1PXI/AAAAAAAAEGU/fgO7mEJE8lE/s1600-h/Rosa_Passos_Cadaval_Final_max.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5224193750979657074" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIAQiZz1PXI/AAAAAAAAEGU/fgO7mEJE8lE/s320/Rosa_Passos_Cadaval_Final_max.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#336666;"&gt;O jornal&lt;strong&gt; “Los Angeles Times”&lt;/strong&gt; disse a respeito de Rosa: &lt;em&gt;&lt;strong&gt;“A sua voz lembra em muito a de Elis Regina, mas com o ritmo e a articulação de Ella Fitzgerald”.&lt;/strong&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ela tem dois discos que &lt;strong&gt;foram lançados somente&lt;/strong&gt; [até agora, pelo menos] no mercado internacional: “Me and My Heart”, de 2002 e “Entre Amigos”, de 2003, com o baixista americano Ron Carter, de 70 anos, já há décadas considerado e respeitado como uma autoridade neste instrumento.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Neste mês de julho de 2008,&lt;/strong&gt; desde a primeira semana, Rosa Maria Faria Passos, baiana de Salvador está &lt;strong&gt;fazendo uma turnê por diversas cidades de Portugal,&lt;/strong&gt; com ingresso ao preço de 20 euros, e de lá cumpre agenda em outros países.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Nascida em 13/04/52 numa família que adorava música,&lt;/strong&gt; onde o pai obrigava todos os filhos a &lt;a href="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIAQBrN5h3I/AAAAAAAAEGM/RWIyJja4q7Y/s1600-h/rosa+passos+perfi+2.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5224193188716709746" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIAQBrN5h3I/AAAAAAAAEGM/RWIyJja4q7Y/s320/rosa+passos+perfi+2.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;estudar um instrumento musical, seja lá qual fosse, mas tinham de estudar música.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tanto é assim que começou muito pequena a estudar piano&lt;strong&gt;...e quando adolescente vivia cercada de discos de Dinah Washington, Etta James, Billie Holiday e Shirley Horn, que anos mais tarde viria a declarar sua admiração por Rosa...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Tudo ia correndo tranqüilamente, neste estado de coisas até que veio parar nas mãos dela o disco &lt;strong&gt;“Orfeu do Carnaval” de João Gilberto&lt;/strong&gt;.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aí, a vida de Rosa mudou; passava os dias inteiros ouvindo João Gilberto, &lt;strong&gt;abandonou o piano, pediu ao &lt;/strong&gt;&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIAPf-AaUeI/AAAAAAAAEGE/IUuBt8jAbaE/s1600-h/rosa+passos+amorosa+OK.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5224192609644859874" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIAPf-AaUeI/AAAAAAAAEGE/IUuBt8jAbaE/s320/rosa+passos+amorosa+OK.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;pai um violão, e decidiu que queria ser cantora.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Mais tarde a família se muda para Brasília, onde começa a cantar suas próprias composições e sob um pseudônimo, ganha um festival de estudantes universitários.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Dedicou-se com afinco ao violão, ingressou na &lt;strong&gt;Universidade de Música,&lt;/strong&gt; tanto é que virou a exímia violonista que é, e seu primeiro disco acaba acontecendo em 1979 e tem o nome de “Recriação”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Após este disco, Rosa se afasta alguns anos da carreira artística para se dedicar ao marido e aos filhos&lt;/strong&gt;, e passada esta fase doméstica, Rosa retorna às atividades de shows e gravações, sempre tomando muito cuidado com a produção de seus discos, e não fazendo concessões a modismos ou imposições de gravadoras.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIAPRvG23II/AAAAAAAAEF8/glAuq9WVWZg/s1600-h/rosa_passos+USA.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5224192365127195778" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIAPRvG23II/AAAAAAAAEF8/glAuq9WVWZg/s320/rosa_passos+USA.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Como ela mesma diz&lt;/strong&gt; em entrevistas, leva muitíssimo a sério a música em si, o seu trabalho de cantora, de violonista, respeita o trabalho dos músicos. &lt;strong&gt;Não é só cantar por cantar&lt;/strong&gt;, nem gravar por gravar, e por ser coerente com seus princípios musicais e profissionais, passou um tempão sem lançar um disco.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Rosa debutou no mercado americano&lt;/strong&gt; em 1996, a convite de outro músico brasileiro radicado por lá, o pianista Oscar Castro Neves , autor daquela maravilha de música “Onde Está Você”, magnificamente interpretada por Alaíde Costa&lt;strong&gt;...”hoje a noite não te&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIAO9vj-RHI/AAAAAAAAEF0/XIwCFUaF600/s1600-h/rosa+passos+com+violÃ£o.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5224192021651932274" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIAO9vj-RHI/AAAAAAAAEF0/XIwCFUaF600/s320/rosa+passos+com+viol%C3%A3o.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;m luar, e eu não sei onde te encontrar, pra dizer como é o amor, que eu tenho pra te dar...”&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Apresentou-se no show “Jazz at the Bowl”, no Hollywood Bowl, em Los Angeles e três anos mais tarde, levaria uma multidão surpreendente ao “Lincoln Center” de Nova York para o show &lt;strong&gt;“Tribute to Elis Regina”.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Já esteve 5 vezes no Japão, a primeira em 1996&lt;/strong&gt;, com o saxofonista Sadao Watanabe, e de lá, cumpriu uma extensa agenda de shows pela &lt;strong&gt;Espanha, Alemanha, Suíça, Dinamarca, Noruega e Suécia.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Isto sem f&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIAOuNff2OI/AAAAAAAAEFs/GBK6uV5Ajzs/s1600-h/rosa+passos+poster+portugal.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5224191754808318178" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIAOuNff2OI/AAAAAAAAEFs/GBK6uV5Ajzs/s320/rosa+passos+poster+portugal.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;alar nos países mais próximos como Uruguai, Colômbia e Cuba, onde fez uma séria de apresentações em Havana com o ídolo cubano Chucho Valdez.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Em ’99 foi convidada&lt;/strong&gt; para se apresentar durante as &lt;strong&gt;comemorações dos 50 anos&lt;/strong&gt; da democracia alemã, com shows em &lt;strong&gt;Bonn e Colônia&lt;/strong&gt;, onde sob muitos aplausos, apresentou composições próprias e clássicos eternos da música brasileira.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Ainda em 99 vai até a Suíça para participar do “Festival de Jazz” de Berna&lt;/strong&gt;.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;O jornal espa&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIAOdztEuSI/AAAAAAAAEFk/Nps3-j8AdsQ/s1600-h/rosa+passos+rindo.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5224191473008032034" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIAOdztEuSI/AAAAAAAAEFk/Nps3-j8AdsQ/s320/rosa+passos+rindo.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;nhol “El País” disse de Rosa&lt;/strong&gt;: &lt;em&gt;&lt;strong&gt;“Ninguém toca e canta Bossa Nova como Rosa Passos, desde João Gilberto”&lt;/strong&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;O conceituado e respeitado site americano de música “All&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;About Jazz”&lt;/strong&gt; escreveu:&lt;em&gt;&lt;strong&gt; Rosa Passos conseguiu o que muitos artistas vêm tentando – sem êxito – desde os tempos de Astrud Gilberto: Rosa conseguiu tornar a Bossa Nova sexy novamente... sua voz que é ao mesmo tempo exótica e extremamente familiar, carinhosa e quente, é simplesmente magnífica... Suas interpretações de jóias da Bossa Nova são sublimes... Ela tem a capacidade de transformar clássicos pra lá de conhecidos, em músicas completamente novas...”&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Mundialmente &lt;/strong&gt;&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIAOJKUtiOI/AAAAAAAAEFc/v5cAsAeJ10c/s1600-h/rosa+passos+amorosa.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5224191118302611682" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIAOJKUtiOI/AAAAAAAAEFc/v5cAsAeJ10c/s320/rosa+passos+amorosa.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;conhecido e reverenciado, o músico violoncelista Yo-Yo Ma,&lt;/strong&gt; nascido em Paris em 1955, filho de pais artistas chineses lembra muito bem da primeira vez que ouviu Rosa Passos e escreveu uma carta para ela dizendo que tinha ficado apaixonado pela voz dela, além disso ele tinha a sensação de que ela estava cantando só para ele...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Lançado no mercado americano em maio de 2008, no Lincoln Center em Nova York&lt;/strong&gt; e tendo na platéia Winton Marsalis e Ron Carter, chegou às lojas brasileiras o mais recente cd de Rosa, com o nome simples de “Romance”, disco este gravado por convite da gravadora americana TELARC, distribuído pela “Universal” e produzido pela própria Rosa Passos:&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIAN5Gr5aSI/AAAAAAAAEFU/3u2OfZqGF1E/s1600-h/rosa+passos+perfil.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5224190842448210210" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIAN5Gr5aSI/AAAAAAAAEFU/3u2OfZqGF1E/s320/rosa+passos+perfil.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;01= Doce Presença (Ivan Lins)&lt;br /&gt;02= Nem Eu (Dorival Caymmi)&lt;br /&gt;03= Eu sei que Vou te Amar (Tom+Vinicius)&lt;br /&gt;04= Álibi (Djavan)&lt;br /&gt;05= Preciso Aprender a ser Só (Marcos Valle+Paulo Sérgio Valle)&lt;br /&gt;06= Atrás da Porta (Francis Hime+Chico Buarque)&lt;br /&gt;07= Tatuagem (Chico Buarque+Rui Guerra)&lt;br /&gt;08= Por Causa de Você (Tom+Dolores Duran)&lt;br /&gt;09= Altos e Baixos (Suely Costa+Aldir Blanc)&lt;br /&gt;10= Cadê Você (João Donato+Chico Buarque)&lt;br /&gt;11=Neste Mesmo Lugar (Armando Cavalcanti+Klécius Caldas) &lt;a href="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIANeRjWhaI/AAAAAAAAEFM/o72bZ-1xrKI/s1600-h/rosa+passos+romance+2008.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5224190381508691362" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIANeRjWhaI/AAAAAAAAEFM/o72bZ-1xrKI/s320/rosa+passos+romance+2008.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;12= Nossos Momentos (Luis Reis+Haroldo Barbosa)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;É um disco elegante, classudo mesmo&lt;/strong&gt;, e chama a atenção o fato de os músicos não só acompanharem a artista com aquela base musical de sempre...não, &lt;strong&gt;generosa que é,&lt;/strong&gt; Rosa dá espaço para que seus amigos &amp;amp; músicos brilhem tanto quanto ela, e assim temos introduções instrumentais um pouco mais longas que o habitual e belíssimos solos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Depois de &lt;strong&gt;“Amorosa”,&lt;/strong&gt; um excelente disco, onde ela tem como convidado&lt;strong&gt; Monsieur&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Henri Sanvador&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;cantando com ela “Que rete-t-il de nos amours”,&lt;/strong&gt; e do intimista (só voz e violão) &lt;strong&gt;“Rosa”,&lt;/strong&gt; temos este &lt;strong&gt;“Romance”,&lt;/strong&gt; que é &lt;strong&gt;para deixar tocar e tocar...&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Profissionalismo, emoção e sensibilidade, deixaram estas 12 músicas, conhecidíssimas, com cara de “brand new songs”...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Recentemente, Rosa Passos recebeu &lt;strong&gt;“Doutoramento Honoris Causa”&lt;/strong&gt; pela &lt;strong&gt;Universidade de Berkeley, fundada em 1868&lt;/strong&gt; na Califórnia, e uma das mais tradicionais e conceituadas universidades americanas.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;[ É pouco ?? ]&lt;/strong&gt; &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#336666;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:100%;color:#cc0000;"&gt;[ a sexta &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#336666;"&gt;&lt;span style="font-size:100%;color:#cc0000;"&gt;ilustração de cima para baixo é o cartaz da turnê portuguesa de Rosa. ] &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5224189805868099458" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIAM8xH8J4I/AAAAAAAAEFE/LNmL1UFi1sU/s320/notinha+preta+wikipedia+!!!.png" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-7739553563128856581?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/7739553563128856581/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=7739553563128856581&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/7739553563128856581'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/7739553563128856581'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/07/rosa-passos-romance-1952.html' title='[] Rosa Passos . . . &quot;Romance&quot;. . .[1952]'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIAQiZz1PXI/AAAAAAAAEGU/fgO7mEJE8lE/s72-c/Rosa_Passos_Cadaval_Final_max.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-545529076187709277</id><published>2008-07-18T23:24:00.006-02:00</published><updated>2008-07-19T05:10:20.533-02:00</updated><title type='text'>[] Good bye Jo...[1917=2008]</title><content type='html'>&lt;div align="center"&gt;&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIFSaam-IUI/AAAAAAAAEIU/gfHGg5xmGDs/s1600-h/jo+stafford+time+!!!3.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5224547656499339586" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIFSaam-IUI/AAAAAAAAEIU/gfHGg5xmGDs/s320/jo+stafford+time+!!!3.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;Acabo de ler no “Time Magazine” a notícia da morte de Jo Stafford, nesta quarta-feira 16/07/2008, em conseqüência de uma insuficiência cardíaca. “Musikal” já postou duas matérias dedicadas a ela... Jo estava com 90 anos e deixa uma filha, um filho, quatro netos e mais de 25 milhões de discos vendidos, com suas belas interpretações de baladas românticas, músicas folclóricas e clássicos do "songbook" americano.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;[+] de Jo Stafford &lt;a href="http://roberto-musikal.blogspot.com/2007/12/jo-stafford.html"&gt;aqui []! &lt;/a&gt;e &lt;a href="http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/05/jo-stafford-vintage.html"&gt;aqui []!&lt;br /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;[@] não deixe de ver Jo Stafford e Rosemary Clooney em “Autumn Songs”, clicando &lt;a href="http://www.youtube.com/watch?v=l-QXhJPLmAk"&gt;aqui []!&lt;br /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5224546864459838402" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIFRsUCCc8I/AAAAAAAAEIE/xvmyDFlSkbY/s320/1%3Dflor_amarela+fundo+branco!!!!.gif" border="0" /&gt; &lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5224533702001682482" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIFFuKDd6DI/AAAAAAAAEH0/n5QQlLdna50/s320/notinha+preta+wikipedia+!!!.png" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-545529076187709277?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/545529076187709277/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=545529076187709277&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/545529076187709277'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/545529076187709277'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/07/good-bye-jo19172008.html' title='[] Good bye Jo...[1917=2008]'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SIFSaam-IUI/AAAAAAAAEIU/gfHGg5xmGDs/s72-c/jo+stafford+time+!!!3.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-5780583032420372788</id><published>2008-07-18T02:57:00.000-02:00</published><updated>2008-07-18T03:59:22.091-02:00</updated><title type='text'>[] Aracy, A Dama da Central . . . [1914=1988]</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SH1Zq5k6vbI/AAAAAAAAEE8/4olnXRdtfkE/s1600-h/ARACY+DE+AL+GRANDE+COLOR.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223429736364686770" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SH1Zq5k6vbI/AAAAAAAAEE8/4olnXRdtfkE/s320/ARACY+DE+AL+GRANDE+COLOR.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#990000;"&gt;&lt;strong&gt;É quase impossível imaginarmos uma Aracy&lt;/strong&gt; de Almeida muito bem sentada numa casa de subúrbio ampla e tranqüila, &lt;strong&gt;ouvindo Mozart, Beethoven e se deliciando com cantores de Jazz e Canto Gregoriano.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Uma casa cheia de plantas e folhagens, e na sala, uma &lt;strong&gt;infinidade de quadros, gravuras e desenhos, com assinaturas bem conhecidas como Aldemir Martins, Di Cavalcanti e Cândido Portinari&lt;/strong&gt;, que eram seus amigos de freqüentar a casa , com direito a cachaça, &lt;strong&gt;bolinhos de bacalhau e outras comilanças.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Na verdade, ela não era esse “bicho-papão&lt;/strong&gt;” que a gente ficou conhecendo como jurada rabugenta que a mídia ajudou a perpetuar. &lt;strong&gt;Era uma amiga generosa, desapegada&lt;/strong&gt; de bens materiais, carinhosa e com um temperamento muito franco e prático...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Era fã de carteirinha do Velho Testamento, sabia recitar versículos inteiros, comparando-os às cantatas de Bach.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Além disso, se interessava por psicanálise e dissertava com a maior desenvoltura sobre a obra de Freud e Lacan, sem falar que era uma profunda conhecedora da nossa farmacopéia. Mil faces tinha Aracy...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Uma adolescente carioca, chamada &lt;strong&gt;Hermogênea, de apenas 15 anos,&lt;/strong&gt; se casa com um homem &lt;strong&gt;já entrado nos 30, Seu Baltazar que era chefe de trens na Central do Brasil.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Daí, nascem vários filhos, todos homens, com exceção de uma menina, para desgosto dos pais, que achavam que filha mulher dava muito trabalho para criar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SH1ZTwAYSoI/AAAAAAAAEE0/SvvprvdKYG8/s1600-h/aracy1=2.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223429338658523778" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SH1ZTwAYSoI/AAAAAAAAEE0/SvvprvdKYG8/s320/aracy1%3D2.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;Araci Teles de Almeida, nasceu em 19/08/14&lt;/strong&gt; e sempre detestou o nome. Queria ser Maria, pois achava mais simples e mais bonito... foi por isso que mais tarde, quando já era dona do seu nariz, escrevia e assinava seu nome com “y”, que segundo ela, era &lt;strong&gt;“mais bacana”.&lt;/strong&gt; Aí virou Aracy para sempre...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Nasceu no subúrbio carioca de Encantado,&lt;/strong&gt; numa casa muito simples, de quarto e sala, onde todos dormiam em esteiras cuidadosamente arrumadas no chão.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Desde cedo Aracy deu trabalho, pois foi criada como menino, era briguenta, não levava desaforo pra casa, arrumava confusão na rua, foi expulsa de um colégio, e &lt;strong&gt;enfrentava no&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SH1ZEJWrhQI/AAAAAAAAEEs/ATa6zz3qw24/s1600-h/ARACY+PAINTING+BLUE.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223429070585038082" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SH1ZEJWrhQI/AAAAAAAAEEs/ATa6zz3qw24/s320/ARACY+PAINTING+BLUE.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt; soco algum engraçadinho que atravessasse seu caminho.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Freqüentou o colégio até o segundo ano ginasial e foi &lt;strong&gt;colega do futuro radialista Alziro Zarur.&lt;/strong&gt; Sim, ele mesmo, aquele que mais tarde ficaria famoso pela distribuição itinerante de sopa aos pobres pelas ruas do Rio de Janeiro.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Aracy desde cedo queria era sair de casa,&lt;/strong&gt; ser independente, fazer o que queria...achava aquela vidinha caseira muito chata e logo fez um curso para aprender a &lt;strong&gt;confeccionar flores de papel e tecido engomado&lt;/strong&gt; para ter algum dinheiro e assim, bancar suas saídas.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SH1Ykmzg99I/AAAAAAAAEEc/lsPimNIxc7U/s1600-h/aracy+poster+flick.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223428528734795730" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SH1Ykmzg99I/AAAAAAAAEEc/lsPimNIxc7U/s320/aracy+poster+flick.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Cantava hinos religiosos na Igreja Batista, e escondida dos pais, também cantava em terreiros de macumba, quando não estava tocando cuíca num bloco carnavalesco.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Conhece o compositor Custódio Mesquita para quem canta “Bom Dia, Meu Amor” e através dele, ingressa na Rádio Educadora, que depois virou Rádio Tamoio. &lt;strong&gt;Estamos em 1933.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Nesta emissora, conhece o jovem Noel Rosa&lt;/strong&gt;, e de cara, aceita o convite dele para tomar &lt;strong&gt;algumas cervejas na Taberna da Glória&lt;/strong&gt;. A partir deste dia, ficaram amigos para sempre, com “cervejada” todas as noites.&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E todas as madrugadas...&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Foi realmente um encontro de grandes afinidades pois segundo ele, Aracy era quem mais cap&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SH1YXcetanI/AAAAAAAAEEU/U_ZVEhq62hQ/s1600-h/ARACY+DALMEIDA.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223428302624877170" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SH1YXcetanI/AAAAAAAAEEU/U_ZVEhq62hQ/s320/ARACY+DALMEIDA.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;tava a intenção dele ao compor uma música e por isso, acabou virando uma espécie de “musa inspiradora” &lt;strong&gt;apesar de muitos afirmarem que eles tiveram um romance.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Nada disso, eram muito amigos e companheiros de boemia, de bebedeiras, muitos cigarros, pandeiro, violão e peixe frito nos botequins do Rio de Janeiro, madrugada a dentro...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 1934 Aracy grava seu primeiro disco,&lt;/strong&gt; que foi pela “Columbia”, com uma marchinha para o carnaval, chamada “Em Plena Folia”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;No ano seguinte Aracy começa a gravar e interpretar composições de Noel, iniciando-se &lt;a href="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SH1YF4UAEYI/AAAAAAAAEEM/huMBiUA9unQ/s1600-h/ARACY+OLD.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223428000858509698" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SH1YF4UAEYI/AAAAAAAAEEM/huMBiUA9unQ/s320/ARACY+OLD.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;uma parceria de toda a vida, com muita serenata, muitos clubes, tabernas, programas de rádio e barracões de escolas de samba.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Entre 1948 e 1952, ela vai trabalhar na boate carioca&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;“VOGUE”,&lt;/strong&gt; sempre privilegiando as composições de seu amigo inseparável e no ano de ’50, grava algumas músicas dele que ficaram para sempre na memória de quase todos nós:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“Conversa de Botequim”, “Feitiço da Vila”, “Com que Roupa”, “Palpite Infeliz”, “Último Desejo”, “Três Apitos” e “O Orvalho Vem Caindo”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 1950 Aracy muda-se para São Paulo,&lt;/strong&gt; onde mora durante doze anos, indo ao Rio esporadicamente para algum show, como o que fez na boate “ZUM ZUM”, ao lado de Sérgio Porto e Billy Blanco.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SH1X0Rv4TpI/AAAAAAAAEEE/j83cLv5jbtw/s1600-h/aracy+de+almeida+painting.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223427698448682642" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SH1X0Rv4TpI/AAAAAAAAEEE/j83cLv5jbtw/s320/aracy+de+almeida+painting.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 1965, já de volta morando no Rio&lt;/strong&gt;, faz alguns shows como “Conversa de Botequim”, dirigido pela dupla Miéli &amp;amp; Bôscoli, além se uma série de apresentações na boate “LE CLUB” .&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Aracy era uma pessoa extremamente disciplinada e profissional. &lt;/strong&gt;Chegava sempre com 1 hora de antecedência a seus compromissos musicais e verificava o microfone, a luz, a mesa de som e dava enormes broncas nos músicos que chegavam em cima da hora ou, pior, atrasados.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Como boa carioca, tinha lá suas manhas&lt;/strong&gt;, além de ser uma cantora inteligente. Adaptava seu repertório de acordo com o seu tipo de público... ou seja, mudava o compasso.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SH1XjJaECOI/AAAAAAAAED8/1KHtCpIyrvY/s1600-h/aracy+de+capa.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223427404151916770" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SH1XjJaECOI/AAAAAAAAED8/1KHtCpIyrvY/s320/aracy+de+capa.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Se estivesse cantando na Lapa, os sambas eram mais ritmados, mas se fosse em Copacabana, numa boate de gente mais endinheirada, ela cantava a mesma música da Lapa, de uma maneira mais pro lado do bolero, mais lento e mais dolente, com um andamento mais envolvente.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Mas tudo isso sem perder suas características marcantes de intérprete que a tornaram uma artista singular.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Participou como jurada em diversos programas de TV, entre eles o “Programa do Bolinha”, “A Buzina do Chacrinha” e o “Programa Silvio Santos”, onde invariavelmente dava nota baixa aos candidatos e &lt;strong&gt;até tirava partido da fama de mal humorada e grosseira&lt;/strong&gt; que a televisão mais o seu jeito sem papas na língua ajudaram a construir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Segundo seus amigos e pessoas que conviveram com ela, Aracy na verdade era uma mulher brincalhona e amiga sincera.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Quando morava &lt;/strong&gt;&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SH1W5UaBFSI/AAAAAAAAEDs/WmP-bD6Jn3E/s1600-h/aracy1.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223426685550007586" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SH1W5UaBFSI/AAAAAAAAEDs/WmP-bD6Jn3E/s320/aracy1.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;em São Paulo, sua casa era um hotel de onde quase nunca saia, a não ser para visitar alguns amigos judeus, pois freqüentava a comunidade judaica e estava interessada nos preceitos sociais e religiosos deste povo.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;No Rio de Janeiro, pagava sanduíches e bebidas para&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;as prostitutas da Central do Brasil,&lt;/strong&gt; cumprimentava a todas, falava com os mendigos e com os moleques que circulavam pelas imediações.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Aracy era adorada por marginais de diversas margens...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Grande amiga do poeta, compositor, escritor e&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;jornalista Antônio Maria&lt;/strong&gt; [1921-1964], foi ele quem ensinou para Aracy os princípios do Existencialismo.&lt;strong&gt; Aracy cuidou dele durante sua doença até a morte em 1964.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Desapegada de bens materiais, não ligava muito para dinheiro, que usava solto dentro da bolsa pois não usava carteira. Certa vez Silvio Caldas precisava de dinheiro; Aracy deu pra ele então um quadro de Di Cavalcanti para que fosse vendido.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SH1Wf3fywbI/AAAAAAAAEDk/YolK9GNtCwA/s1600-h/aracydealmeida-200x150.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223426248292876722" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SH1Wf3fywbI/AAAAAAAAEDk/YolK9GNtCwA/s320/aracydealmeida-200x150.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;Sua casa sempre tinha lugar para os amigos&lt;/strong&gt; ou para algum colega sem trabalho e sem dinheiro. Ela sempre dava um jeito... Cansou de viajar e desgostosa com as rumos que na época a indústria do disco estava tomando, &lt;strong&gt;gravou seu último disco em 1965.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 1988 teve um edema pulmonar e ficou hospitalizada&lt;/strong&gt;, com o suporte financeiro de seu amigo &lt;strong&gt;Silvio Santos que a adorava&lt;/strong&gt;. Foi transferida para ser internada no Rio de Janeiro, Silvio ligava religiosamente todos os dias às 18 horas para saber como ela estava. &lt;a href="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SH1WK61idDI/AAAAAAAAEDc/GArXQpuWN6U/s1600-h/aracy+de+almeida+peb.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223425888412136498" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SH1WK61idDI/AAAAAAAAEDc/GArXQpuWN6U/s320/aracy+de+almeida+peb.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Passou 2 meses em coma, teve apenas 2 dias de lucidez,&lt;/strong&gt; mas sua pressão teve um aumento muito severo e em 20 de junho de 1988, &lt;strong&gt;Aracy de Almeida, com “y”, que ela achava “mais bacana”, estava morta.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Seu corpo foi velado no Teatro João Caetano tendo recebido a visitação de várias gerações de amigos e admiradores.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Um carro do corpo de bombeiros fez uma turnê pela cidade do Rio de Janeiro, com o caixão de Aracy, passando por todos os lugares mais freqüentados por ela: Glória, Lapa, Copacabana, Vila Isabel, Méier e Encantado.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Este último, lugar onde nasceu e foi criada, e mais tarde já adulta e famosa, comprou uma casa por lá, ganhando o título de &lt;strong&gt;“A Dama do Encantado”,&lt;/strong&gt; para rivalizar com outro título consagrado, que já possuía bem antes, &lt;strong&gt;“A Dama da Central”&lt;/strong&gt;.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Negra, Judia e Existencialista, podemos considerar Aracy como a mais perfeita tradução do Anarquismo...&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;[@]&lt;/span&gt; Veja Aracy em trecho de entrevista &lt;a href="http://youtube.com/watch?v=jlG2zCKYAjE"&gt;clicando aqui!! []&lt;/a&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223424995831189714" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SH1VW9tqENI/AAAAAAAAEDU/g9g6Q7S2gjw/s320/notinha+preta+wikipedia+!!!.png" border="0" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-5780583032420372788?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/5780583032420372788/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=5780583032420372788&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/5780583032420372788'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/5780583032420372788'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/07/aracy-dama-da-central-19141988.html' title='[] Aracy, A Dama da Central . . . [1914=1988]'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SH1Zq5k6vbI/AAAAAAAAEE8/4olnXRdtfkE/s72-c/ARACY+DE+AL+GRANDE+COLOR.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-5921799372171764735</id><published>2008-07-15T00:22:00.001-02:00</published><updated>2008-07-15T00:36:30.140-02:00</updated><title type='text'>[] Petula Clark, A Mascote da RAF . . . [1932]</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHwCbkQy7cI/AAAAAAAAEC0/ViZasqmv-0A/s1600-h/petula+in+her+own+write.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223052340456779202" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHwCbkQy7cI/AAAAAAAAEC0/ViZasqmv-0A/s320/petula+in+her+own+write.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;&lt;strong&gt;Na metade dos anos ’60, o mundo inteiro,&lt;/strong&gt; literalmente, foi tomado por uma música, vinda do Reino Unido. A música era &lt;strong&gt;“Downtown”&lt;/strong&gt; e quem cantava, era uma ilustre desconhecida até então, de nome &lt;strong&gt;PETULA CLARK.&lt;/strong&gt; Desconhecida para nós, diga-se.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Quem seria aquela inglesinha loira, cabelos curtos, olhos claros e expressivos e dona de uma voz cristalinamente afinada?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Petula Sally Olwen Clark nasceu em Epson,&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Inglaterra, em 15 de novembro de 1932,&lt;/strong&gt; filha de pai &lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHwCJXb0meI/AAAAAAAAECk/y8l1cYsOIMo/s1600-h/petula+peb+top+!!!.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223052027775719906" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHwCJXb0meI/AAAAAAAAECk/y8l1cYsOIMo/s320/petula+peb+top+!!!.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;inglês e mãe do País de Gales. Seu nome “Petula” foi dado por seu pai que resolveu homenagear duas de suas antigas namoradas, chamadas PET e ULLA.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Sua mãe era soprano e seu pai, um ator de teatro frustrado, o que já dá para ver o nível de incentivo e cobrança que caiu sobre os ombros de Petula desde muito, muito cedo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O primeiro trabalho dela, foi&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;já muito criança&lt;/strong&gt; , quando cantava no hall de entrada de uma loja de departamento de Londres, a &lt;strong&gt;“Bentalls Department Stores”&lt;/strong&gt; acompanhada por uma pequena orquestra, recepcionando assim os clientes que chegavam.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Com apenas sete anos de idade, já cantava no rádio, e logo logo tinha o seu próprio show radiofônico, o “Pet’s Parlour”, que era um programa que tinha o objetivo de elevar o moral &lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHwB5vEDiLI/AAAAAAAAECc/K8hQ0IEaUeY/s1600-h/petula+color+DVD+!!!.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223051759240579250" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHwB5vEDiLI/AAAAAAAAECc/K8hQ0IEaUeY/s320/petula+color+DVD+!!!.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;das tropas britânicas durante a Segunda Guerra Mundial.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;Deste programa também participava seu pai, que junto com ela, lia cartas e mensagens positivas aos britânicos distantes de sua terra. &lt;strong&gt;A tônica do programa era de canções otimistas e músicas patrióticas, que ressaltavam sempre a bravura e as qualidades morais dos ingleses.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;Durante esta época, Petula teve como colega outra futura estrela internacional, &lt;strong&gt;JULIE ANDREWS,&lt;/strong&gt; que tinha as mesmas funções artísticas e patrióticas de Petula.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Desde cedo também atriz de teatro, Petula foi descob&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHwBqViy5yI/AAAAAAAAECU/8dwmMRqKUw0/s1600-h/petula+downtown.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223051494692153122" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHwBqViy5yI/AAAAAAAAECU/8dwmMRqKUw0/s320/petula+downtown.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;erta&lt;/strong&gt; para o cinema enquanto estava atuando no palco e estreiou em 1944 no filme “A Medal for the General”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Logo era chamada de a “Shirley Temple Inglesa”,&lt;/strong&gt; numa referência a outra garota-prodígio americana, nascida em 1928, que era a namoradinha oficial de toda a América, cantando, atuando e sapateando, foi uma estrela dos anos ’30, ’40 e ’50, &lt;strong&gt;antes de ficar adulta, ter um câncer de mama, se envolver com política, virar embaixadora e ir parar na ONU.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;M&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHwBbfLixEI/AAAAAAAAECM/ghzUC4Dr4uk/s1600-h/petula+lp1.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223051239580943426" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHwBbfLixEI/AAAAAAAAECM/ghzUC4Dr4uk/s320/petula+lp1.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;al começavam os anos ’50, e Petula Clark, que também era considerada a &lt;strong&gt;“Mascote da RAF” (Real Air Force)&lt;/strong&gt; já era uma superstar no Reino Unido e com mais de uma dúzia de filmes por fazer.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Começou a gravar discos em 1949 e rapidinho colocou algumas músicas na parada inglesa de sucessos, tornando-se muito popular e imitada nesta época pelo corte de cabelo e estilo de se vestir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Curiosamente, após esta fase de transição de adolescente para a fase adulta, &lt;strong&gt;Petula caiu no gosto do público&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;francês, tanto é que em 1958&lt;/strong&gt;, foi convidada a se apresentar no &lt;strong&gt;OLYMPIA,&lt;/strong&gt; e após o espetáculo, foi apresentada a Claude Wolff, da gravadora “Vogue”, uma das mais importantes da época, para discutir as possibilidades e termos de um vantajoso contrato com o selo francês.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHwAs_zPtQI/AAAAAAAAECE/-ug15rtQeDo/s1600-h/petula+disco+vintage+!!!.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223050440883549442" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHwAs_zPtQI/AAAAAAAAECE/-ug15rtQeDo/s320/petula+disco+vintage+!!!.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Combinados os termos e postos no papel, Petula iniciou uma longa turnê por toda a &lt;strong&gt;França e&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Bélgica, acompanhado de Sacha Distel, galã e cantor,&lt;/strong&gt; ídolo de dez entre dez garotas francesas, além de &lt;strong&gt;namoradinho de uma jovem Brigitte Bardot.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Petula e Sacha Distel fizeram uma grande amizade que durou até a morte dele em 2004.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;As gravações dela de “Charriot” e “Monsieur” tanto em inglês c&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHwAcXbC2SI/AAAAAAAAEB8/jBHYfH_5wKU/s1600-h/petula+cantando+peb!!!.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223050155166718242" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHwAcXbC2SI/AAAAAAAAEB8/jBHYfH_5wKU/s320/petula+cantando+peb!!!.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;omo em francês, tomaram conta da França e tornaram&lt;strong&gt; Petula tão popular como Sylvie Vartan e Françoise H&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;ardy, que eram sem sombra de dúvidas, as cantoras jovens francesas de maior sucesso nas décadas de ’60 e ’70.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Além disso, Petula casou-se com Claude Wolff em ’61&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;numa cerimônia civil em Paris e no religioso na Inglaterra,&lt;/strong&gt; e para fugir um pouco da interferência paterna em sua carreira artística, pois estava já passando dos limites, Petula e Claude voltam para viver em Paris e logo tiveram &lt;strong&gt;Barbara Michelle, nascida em 1961 e Katharine Natalie, em 1962.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Petula teve ainda um filho, Patrick, anos mais tarde, em 1972.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHwAJz4Yw4I/AAAAAAAAEB0/aVHS8tw1rno/s1600-h/petula+capa.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223049836388467586" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHwAJz4Yw4I/AAAAAAAAEB0/aVHS8tw1rno/s320/petula+capa.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Enquanto levava adiante sua vida e sua carreira na França&lt;/strong&gt;, continuava a fazer sucesso no Reino Unido, um atrás do outro. Em 1963 e 1964 a carreira inglesa de Petula está sedimentada, é um nome respeitado e fez com que Tony Hatch, músico e arranjador, &lt;strong&gt;pegasse um avião e voasse até Paris para mostrar algumas&lt;/div&gt;&lt;div align="right"&gt;sugestões musicais para ela, que não ficou muito entusiasmada com o que ouviu.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;Então, Tony, que era divulgador e distribuidor dos discos dela no Reino Unido tocou alguns acordes de uma melodia que estava compondo, &lt;strong&gt;inspirada numa viagem que acabar de fazer até Nova York, e ficara impressionado com as luzes de néon dos luminosos de bares, cafés e &lt;a href="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHv_3gPRXeI/AAAAAAAAEBs/AQH9OWDCBEY/s1600-h/petula+clark+young.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223049521878097378" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHv_3gPRXeI/AAAAAAAAEBs/AQH9OWDCBEY/s320/petula+clark+young.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;de toda a cidade efervescendo.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Petula ouviu, gostou da melodia e disse que se ele escrevesse uma letra tão boa quanto a melodia que ela acabara de ouvir, ela prometia gravar esta música no seu próximo single ’45 rpm...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E assim, neste clima de coisas, nascia “DOWNTOWN”,&lt;/strong&gt; música que pegou a ambos de surpresa, pelo tamanho do sucesso que fez no mundo inteiro. Foi um estouro – literalmente – mundial, que abriu as portas do mercado americano para Petula, &lt;strong&gt;que inaugura a marca de primeira e até agora única cantora inglesa a colocar uma música na parada de sucessos das “Dez Mais Americanas”, a famosa e &lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;respeitada parada “Top Ten”...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHv_oxL2BoI/AAAAAAAAEBk/MVXWPH2AW4c/s1600-h/Petula-Clark-Romeo-419775-991.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223049268729087618" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHv_oxL2BoI/AAAAAAAAEBk/MVXWPH2AW4c/s320/Petula-Clark-Romeo-419775-991.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;Além disso chegou a primeiro lugar de vendagem em países como&lt;br /&gt;Holanda, Canadá, Alemanha, Austrália, Rodésia, Japão e Itália...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Nos anos seguintes a sucessão de hits no mercado americano continuou&lt;/strong&gt; com as músicas “I know a Place”, “I couldn’l live without you” e My Love”, enquanto ela estava &lt;strong&gt;&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHv_Z1pSVKI/AAAAAAAAEBc/rAirRbLpnZ8/s1600-h/petula365.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223049012228281506" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHv_Z1pSVKI/AAAAAAAAEBc/rAirRbLpnZ8/s320/petula365.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;enc&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;antando a Europa inteira com “This is My Song”, bela música composta por Charles Chaplin e tema do filme “A Condessa de Hong Kong”, estreladíssimo por Sophia Loren.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;Petula teve seu próprio programa de rádio na BBC de Londres e em 1968 participa de um especial para a tv NBC, onde tinha como convidado o ator e cantor jamaicano &lt;strong&gt;Harry Belafonte,&lt;/strong&gt; que fazia enorme sucesso nos Estado Unidos onde vivia, tanto nos discos como nos filmes.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;As gravações deste especial criaram uma bela saia-justa, pois os patrocinado&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHv_KG1RYlI/AAAAAAAAEBU/GTKrsP4_YvI/s1600-h/petula+this+is+my+song.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223048741964046930" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHv_KG1RYlI/AAAAAAAAEBU/GTKrsP4_YvI/s320/petula+this+is+my+song.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;res do programa queriam que fossem cortadas algumas cenas que eles julgavam inadequadas já que na opinião deles, não ficava bem ele, um negro, cantar encosta&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;ndo nela que era branca. Branca e loira....&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;E olha que já estamos no final dos anos sessenta...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;O especial só foi transmitido na íntegra, sem os cortes pretendidos, porque Petula armou uma pequena-grande confusão .&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;No final dos anos ’60, ela era um nome de enorme prestígio e sucesso comercial, tanto na Europa como nos Estados Unidos e as músicas “Don’t Sleep in the Subway” e “Kiss me Goodbye” eram executadas em diversas partes do mundo, nos mais variados idiomas e nas mais diversas interpretações instrumentais.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHv-nH4rYKI/AAAAAAAAEBM/BFGg5tTB8DQ/s1600-h/Petula%20Clark.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223048140951347362" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHv-nH4rYKI/AAAAAAAAEBM/BFGg5tTB8DQ/s320/Petula%2520Clark.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 1968 reiniciou sua carreira de atriz estrelando “Goodbye, Mr.Chips”&lt;/strong&gt; ao lado de &lt;strong&gt;Peter O’Toole&lt;/strong&gt; e “Finian’s Rainbow”, e paralelamente a isto, Petula se dedica a longas turnês internacionais, &lt;strong&gt;o que ela desempenha com a maior tranqüilidade e profissionalismo, sem esquecer as gravações de discos, apresentações em rádio e televisão.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;São algumas décadas de incessante labuta, de muitas estradas, muitos aeroportos, teatros, cassinos, estúdios.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Em 2000 apresenta um show musical escrito por ela, que é como uma retrospectiva de toda a sua vida artística, e fica um tempão em cartaz em Montreal, no Canadá.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHv-Q5l5bPI/AAAAAAAAEBE/6QP_2cKXYOg/s1600-h/petula+olddd.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223047759157357810" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHv-Q5l5bPI/AAAAAAAAEBE/6QP_2cKXYOg/s320/petula+olddd.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Em 2003, faz um concerto no &lt;strong&gt;“OLYMPIA” de Paris, de onde saem um excelente DVD e um CD.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;Em 2004, mais uma turnê pela &lt;strong&gt;Austrália e Nova Zelândia&lt;/strong&gt; e dois anos mais tarde, em 2006, Petula é tema de um documentário da BBC de Londres.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 2007, lança “Duets”,&lt;/strong&gt; compilação de alguns dos muitos duetos que fez com nomes como &lt;strong&gt;Dusty Springfield, Peggy Lee, Dean Martin e Bobby Darin...[todos já mortos].&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;No verão deste ano de 2008, uma grande turnê pela &lt;strong&gt;Suíça e Filipinas&lt;/strong&gt;, enquanto “Then and Now”, seleção se seus maiores sucessos mais algumas novas composições suas [sim....ela também é compositora] gravados em Genebra, [Suíça] já entr&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHv9fhX4VZI/AAAAAAAAEA8/irVRitaMRwg/s1600-h/petula+color+today+!!!.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223046910842525074" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHv9fhX4VZI/AAAAAAAAEA8/irVRitaMRwg/s320/petula+color+today+!!!.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;ou na parada de sucessos do Reino Unido, como um dos mais vendidos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;É bom ficar o registro que em 1998 Petula Sally Olwen Clark recebe da Rainha Elizabeth II a honraria de “Comandante da Ordem do Império Britânico”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;Nada mal, para quem já está nos palcos do mundo quase há setenta anos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;[@] &lt;/span&gt;assista Petula em &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;“Downtown” versão 1965&lt;/span&gt; &lt;a href="http://youtube.com/watch?v=BVpoEdG4Gu0"&gt;clicando aqui !! [] &lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;[@] &lt;/span&gt;assista Petula em &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;“Downtown” versão 2007&lt;/span&gt; &lt;a href="http://youtube.com/watch?v=UoaWKoOW3a8&amp;amp;feature=related"&gt;clicando aqui !! [] &lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="font-size:180%;"&gt;[@] &lt;/span&gt;assista Petula em &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;“This is My Song” 1967&lt;/span&gt; &lt;a href="http://youtube.com/watch?v=ZezH0sQkjSQ&amp;amp;feature=related"&gt;clicando aqui !! [] &lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223046159820984578" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHv8zzmZEQI/AAAAAAAAEA0/p4tDwi6qAok/s320/notinha+preta+wikipedia+!!!.png" border="0" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-5921799372171764735?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/5921799372171764735/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=5921799372171764735&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/5921799372171764735'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/5921799372171764735'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/07/petula-clark-mascote-da-raf-1932.html' title='[] Petula Clark, A Mascote da RAF . . . [1932]'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHwCbkQy7cI/AAAAAAAAEC0/ViZasqmv-0A/s72-c/petula+in+her+own+write.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-5285093283030672983</id><published>2008-07-12T03:28:00.000-02:00</published><updated>2008-07-12T04:39:57.192-02:00</updated><title type='text'>[] Astrud Gilberto Existe Sim !! [1940]</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ_zna6gSI/AAAAAAAAD_Y/qXWkjATtiek/s1600-h/astrud+gil+top+coque+!!!.bmp"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221501342714593570" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ_zna6gSI/AAAAAAAAD_Y/qXWkjATtiek/s320/astrud+gil+top+coque+!!!.bmp" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#006600;"&gt;&lt;strong&gt;É curioso como alguns personagens às vezes&lt;/strong&gt; nos parecem &lt;strong&gt;pura invenção, pura lenda urbana,&lt;/strong&gt; pois são envolvidos por uma capa de mistério reticente, existe uma economia de dados, fatos e fotos, que quase sempre me parece intencional, &lt;strong&gt;como se fosse uma manobra para a construção de um mito.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Astrud Evangelina Weinert&lt;/strong&gt; é um bom exemplo disso. Faz um tempão que ouvimos falar nela. “Astrud isso”, “Astrud aquilo”... ou ainda, “parece muito com a Astrud, tem a voz da Astrud”...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Mas afinal, quem é essa Astrud Gilberto ?&lt;/strong&gt; sempre tão citada como parâmetro quando se fala em voz pequena e afinada, principalmente relacionada à Bossa Nova, a ao mesmo tempo, mantida a uma distância tão inexplicavelmente fria, &lt;strong&gt;que as gerações mais novas chegam a achar que ela faz parte de nosso folclore musical, assim como o Saci Pererê, o Boitatá e o Jeca Tatú povoam a imaginação sertaneja.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Pois é, ela &lt;strong&gt;nasceu na Bahia, em 29 de março de 1940, filha de pai alemão&lt;/strong&gt; e &lt;strong&gt;mãe brasileiríssima&lt;/strong&gt;, mas foi para o Rio de Janeiro quando tinha apenas 5 anos de idade e viveu de maneira bem carioca, e já na adolescência tinha um grupinho de amigos que viria a ficar conhecido, alguns nacionalmente e outros pelo mundo a fora...&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ-gtPOdVI/AAAAAAAAD_I/urBjxCKKLc8/s1600-h/AstrudGilberto+Ã³tima.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221499918347040082" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ-gtPOdVI/AAAAAAAAD_I/urBjxCKKLc8/s320/AstrudGilberto+%C3%B3tima.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Astrud poderia ser considerada uma “garota de Ipanema” muito antes daquela loira curvilínea passear pela calçada e virar a cabeça de Tom Jobim e Vinícius de Moraes e se tornar a musa da música tão famosa...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Astrud era amiguinha&lt;/strong&gt; de Carlos Lyra, Oscar Castro Neves, Roberto Menescal, Luis Bonfá, Benê Nunes e João Donato. &lt;strong&gt;Além disso, trocava confidências com sua&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;melhor amiga, Nara Leão,&lt;/strong&gt; que lhe apresentou o baiano João Gilberto, novato, querendo se enturmar com o grupo, que tinha como componente mais velho, o "playboy" Ronaldo Bôscoli.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Esta moçada já se reunia para cantar, tocar violão, fazer pequenas estripulias e serenatas, quando Tom Jobim e Vinícius de Moraes chegaram no pedaço&lt;/strong&gt;.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Poucos meses após serem apresentados, e antes de completar 20 anos,&lt;/strong&gt; Astrud se casou com João Gilberto em 1959, e logicamente participou do nascimento e crescimento do movimento musical que pouco tempo depois se espalharia pelo mundo inteiro.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ8_p9HBvI/AAAAAAAAD_A/jciz9AI6hIE/s1600-h/astrud_gilberto2.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221498251018438386" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ8_p9HBvI/AAAAAAAAD_A/jciz9AI6hIE/s320/astrud_gilberto2.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 1963 João Gilberto viajou com Astrud&lt;/strong&gt; para os Estados Unidos para participar como violonista do disco do &lt;strong&gt;saxofonista Stan Getz,&lt;/strong&gt; e Astrud foi junto como o marido como uma mulherzinha acompanhando o marido que vai cumprir um compromisso agendado.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;É claro que, sendo casada com João Gilberto,&lt;/strong&gt; ela cantarolava pela casa em animadas reuniões de amigos e intermináveis almoços, que emendavam com o jantar e varavam noite a dentro, até já tinha cantado com ele num show na Faculdade de Arquitetura do Rio de Janeiro, mas nunca nada profissionalmente.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Pois bem, quando estavam ensaiando lá nos Estados Unidos, João Gilberto pediu para ela cantar a segunda estrofe de “Garota de Ipanema” em inglês. Stan Getz gostou do que ouviu e aceitou que ela cantasse no disco que gravariam em seguida.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Após as gravações, foram para a sala de mixagem ouvir o resultado; entã&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ8sdUCRwI/AAAAAAAAD-4/eoZph5D1hKc/s1600-h/astrud+gilberto+verde.bmp"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221497921207420674" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ8sdUCRwI/AAAAAAAAD-4/eoZph5D1hKc/s320/astrud+gilberto+verde.bmp" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;o, Stan Getz muito sério e compenetrado olhou para Astrud e disse que aquela gravação a tornaria famosa...&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mais algumas apresentações em clubes por lá e em 1964 o casamento termina, João Gilberto volta par&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ78-brFzI/AAAAAAAAD-g/yIKFjBKH5DI/s1600-h/astrud+gilberto+capa+disco+carnegie+hall.jpg"&gt;&lt;/a&gt;a o Brasil e Astrud fica por lá, já que o disco foi o campeão de vendas no gênero daquele ano, além de ter levado &lt;strong&gt;“The Girl form Ipanema” para o # 5 lugar nas paradas americanas&lt;/strong&gt;.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Pronto. Astrud fica conhecida nacionalmente e a imprensa começa a prestar atenção&lt;/strong&gt; naquela m&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ8Z8nf6QI/AAAAAAAAD-w/vONGs6HVYIo/s1600-h/astrud+jazz+masters.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221497603193039106" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ8Z8nf6QI/AAAAAAAAD-w/vONGs6HVYIo/s320/astrud+jazz+masters.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;oça &lt;strong&gt;bem bonitinha, de cabelos pretos escorridos, cara tímida,&lt;/strong&gt; um ar de nativa de algum local ensolarado e ainda por cima, cantava uma música gostosa, com um ritmo novo...&lt;strong&gt; uma mistura de “caipirinha” com “daiquiri”, uma timidez cativante misturada com uma sensualidade latina. Sal, sol , água de côco &amp;amp; mar...&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;A “Verve Records”&lt;/strong&gt; logo tratou de produzir um disco para ela que teve o nome de “The Astrud Gilberto Álbum”, ainda em 1964. Não foi um estouro de vendas, mas serviu muito bem para marcar a presença física de Astrud, que além de Bossa Nova, cantava e gravava standards do songbook americano, o que é sempre garantido...&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ8KYeeu6I/AAAAAAAAD-o/LA6aaMe_b_k/s1600-h/astrud+gilberto+finest+hour.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221497335793499042" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ8KYeeu6I/AAAAAAAAD-o/LA6aaMe_b_k/s320/astrud+gilberto+finest+hour.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em seguida foram produzidos mais dois discos&lt;/strong&gt; com ela. A mesma “Verve” recrutou o consagrado arranjador americano Gil Evans para dirigir o disco chamado &lt;strong&gt;“Look to The Rainbow”,&lt;/strong&gt; e para o outro disco, convocou o pianista, organista e também arranjador brasileiro Walter Wanderlei, que foi marido da cantora Isaurinha Garcia, e assim nascia &lt;strong&gt;“A Certain Smile, a Certain Sadness”.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Astrud fica conhecida razoavelmente no Brasil até final dos anos ’60 e ’70&lt;/strong&gt;, mas depois disso, ficou totalmente&lt;strong&gt; absorvida pelo “american way of&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;life”,&lt;/strong&gt; cantando sempre, gravando sempre com nomes consagrados, instrumentistas de primeira &lt;a href="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ7rmrYCnI/AAAAAAAAD-Y/kQUkSXigNhU/s1600-h/astrud+gil+amazon+3.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221496807029738098" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ7rmrYCnI/AAAAAAAAD-Y/kQUkSXigNhU/s320/astrud+gil+amazon+3.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;linha, mantendo sempre um sucesso discreto até 1984, quando acontece na Europa – principalmente na Inglaterra - uma espécie de “renascimento” da Bossa Nova, e assim, seus discos são relançados enquanto ela vai se tornando uma cantora “cult”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Seu repertório inclui clássicos americanos como “The Shadow of Your Smile”, “Love Story”, “Day by Day”, “Fly Me To The Moon”, “Here’s That Rainy Day” e “Look to The Rainbow”.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#006600;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#006600;"&gt;&lt;strong&gt;As mús&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ7a4-FNpI/AAAAAAAAD-Q/RZk27iyj2_A/s1600-h/astrud+gil+answers.bmp"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221496519882258066" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ7a4-FNpI/AAAAAAAAD-Q/RZk27iyj2_A/s320/astrud+gil+answers.bmp" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;icas brasileiras são aquelas certeiras,&lt;/strong&gt; que cairam no agrado do mundo, principalmente do público americano e japonês, como "So Nice", [que é nada mais nada menos que Samba de Verão], Berimbau, Água de Beber, Dindi, Corcovado, Desafinado, Samba de Uma Nota Só, e claro, Garota de Ipanema, com os mais variados arranjos, até uma versão meio "dance". &lt;strong&gt;E mais, uma versão deliciosa da velha marchinha "Mamãe Eu Quero", que faz um "medley" com "Chica-Chica-Boom", essa mesma, que foi consagrada por Carmem &lt;/strong&gt;&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ7JNezncI/AAAAAAAAD-I/ZybLMx5q0Tw/s1600-h/astrud%20gilberto%2002.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221496216150580674" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ7JNezncI/AAAAAAAAD-I/ZybLMx5q0Tw/s320/astrud%2520gilberto%252002.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;Miranda.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Além disso, Astrud gravou em português, inglês, espanhol, francês, italiano, alemão e japonês&lt;/strong&gt;... e sabemos que no mundo do disco, quando o artista tem um talento genuíno, isso funciona que é uma maravilha.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;No final dos anos ’60, ela gravou uma série de anúncios de TV para a “Eastern Airlines”, e por conta disso, tornou-se a “voz” oficial da companhia aérea.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Durante um tempão Astrud não conseguia se apresentar em “nightclubs”&lt;/strong&gt; ou boates pois a proximidade com a platéia a dei&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ6xUsVZYI/AAAAAAAAD-A/_FsmXY69jUo/s1600-h/astrud+gil+diva+series.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221495805769508226" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ6xUsVZYI/AAAAAAAAD-A/_FsmXY69jUo/s320/astrud+gil+diva+series.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;xava aterrorizada, e para superar esta fobia, matriculou-se no conceituado curso &lt;strong&gt;“Stella Addler&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Studio of Acting”,&lt;/strong&gt; para aprender representação, postura, e domínio de palco.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Superados os problemas voltou com tudo, e superlotou casas noturnas como “Fat Tuesday” e “SOB’S” de Nova York, e o “The Jazz Café” de Londres.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 1982, seu filho Marcelo Gilberto&lt;/strong&gt;, passou a fazer parte do grupo que a acompanha, tocando baixo, e excursionou com ela por mais de 10 anos.&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ6c1fJ7QI/AAAAAAAAD94/tJ63pJH3xHw/s1600-h/astrud+gilberto+mic.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221495453795347714" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ6c1fJ7QI/AAAAAAAAD94/tJ63pJH3xHw/s320/astrud+gilberto+mic.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Além de músico de mamãe-Astrud, Marcelo foi o co-produtor dos álbuns “Live in New York” de 1996,&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;e “Temperance”, de 1997&lt;/strong&gt;. &lt;strong&gt;O outro filho de Astrud, Gregory Lasorsa, também músico, participou das gravações de “Temperance” tocando guitarras.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;Apesar de não estar afastada oficialmente da vida de cantora, &lt;strong&gt;Astrud anunciou em 2002 que “ia dar um tempo”, sem previsão de retorno.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E nesta fase, ela está com mais tempo&lt;/strong&gt; para se dedicar a outras duas paixões, que é seu lado de artista plástica, de pintora figurativa de óleo sobre tela, e cuidar de campanhas em defesa dos animais, atividades que já &lt;strong&gt;vinha desenvolvento há muito tempo&lt;/strong&gt;.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Teve &lt;/strong&gt;&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ5_JlPqzI/AAAAAAAAD9w/TVCXmMDofLU/s1600-h/astrud+beach+samba.bmp"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221494943793523506" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ5_JlPqzI/AAAAAAAAD9w/TVCXmMDofLU/s320/astrud+beach+samba.bmp" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;o prazerzão de ser acompanhada p&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ5mzClMwI/AAAAAAAAD9o/e88ShQfrDFw/s1600-h/astrud+gil+flor.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;elo trompete e voz de Chet Baker na música “Far Away”, pouco antes da morte dele e dividiu “Desafinado” com George Michael.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Astrud Gilberto existe sim, não é lenda não.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E ao que tudo indica, vive americanissimamente muito bem. Thank you !&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#006600;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#006600;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#006600;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#006600;"&gt;&lt;div align="right"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;[@] veja e ouça Astrud em 1964&lt;/span&gt;,&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://youtube.com/watch?v=tC2ZhhSoc_E"&gt; clicando aqui [] !&lt;br /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;[@] veja e ouça Astrud em 1988&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;, &lt;a href="http://youtube.com/watch?v=VUeHTzJLGUA&amp;amp;feature=related"&gt;clicando aqui [] ! &lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#006600;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#006600;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221493802057784738" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ48sSO3aI/AAAAAAAAD9g/I4oE6r3gTms/s320/NOTA+AZUL+SINATRA+!!.gif" border="0" /&gt; &lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-5285093283030672983?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/5285093283030672983/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=5285093283030672983&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/5285093283030672983'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/5285093283030672983'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/07/astrud-gilberto-existe-sim-1940.html' title='[] Astrud Gilberto Existe Sim !! [1940]'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHZ_zna6gSI/AAAAAAAAD_Y/qXWkjATtiek/s72-c/astrud+gil+top+coque+!!!.bmp' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-4272078047941580202</id><published>2008-07-09T02:38:00.000-02:00</published><updated>2008-07-09T03:40:04.402-02:00</updated><title type='text'>[] Rufus Wainwright, Prima Donna [1973]</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHK2ngDP7nI/AAAAAAAAD8U/O-zoXuizaqE/s1600-h/rufus+weinright+globo.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220435707810541170" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHK2ngDP7nI/AAAAAAAAD8U/O-zoXuizaqE/s320/rufus+weinright+globo.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#000099;"&gt;&lt;strong&gt;Quando tinha 14 anos, ao sair de um “pub”&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;acompanhado de um homem para irem assistir a um show&lt;/strong&gt; que estava acontecendo no Hyde Park em Londres, Rufus foi roubado e estuprado, e segundo ele, &lt;strong&gt;só conseguiu sobreviver, pois simulou&lt;/strong&gt; um ataque de eplepsia, o que deixou seu agressor assustado, fugindo em disparada.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Desde adolescente&lt;/strong&gt; que se assumiu como homossexual, e contou numa entrevista dada à &lt;strong&gt;revista Rolling Stones&lt;/strong&gt;, na edição de 11 de novembro de 1999, que seus pais sempre souberam, porém nunca falaram a respeito, por não saberem como lidar com o asunto...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Rufus Mc Garrigle Wainwright nasceu em Nova York em 22 de julho de 1973,&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;mas passou grande parte de sua infância e adolescência com sua mãe em Montreal, no Canadá, desde que seus pais se divorciaram.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHK2WXKI0JI/AAAAAAAAD8M/7ycp3piLb5Q/s1600-h/Rufus%20Wainwright1.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220435413365739666" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHK2WXKI0JI/AAAAAAAAD8M/7ycp3piLb5Q/s320/Rufus%2520Wainwright1.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Filho de um cantor e músico “folk”, Loundon Wainwright III,&lt;/strong&gt; cultuado até hoje, e Kate Mc Garrigle, tem ainda uma irmã, Martha, cantora e instrumentista.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Desde os seis anos de idade Rufus toca piano e aos 13,&lt;/strong&gt; já excursionava com sua irmã, mãe e tia materna Ana, com o nome de “Mc Garrigle Sisters &amp;amp; Family”. &lt;strong&gt;Freqüentou a Mc Gill University onde estudou piano clássico e popular&lt;/strong&gt;.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Também compositor, algumas de suas canções&lt;/strong&gt; foram escritas em francês, já que viveu a maior parte de sua vida num país de duplo idioma... além disso, Rufus &lt;strong&gt;ainda mantém sua casa no Canadá.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Desde a adolescência, se interessa por ópera, e todas as formas de teatralidade&lt;/strong&gt; que os palcos possam sugerir. &lt;strong&gt;Este gosto precoce pelo drama,&lt;/strong&gt; pela interpretação e exagero se reflete em todos os seus trabalhos, tanto em disco quanto em suas apresentações.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Desde sempre apaixonou-se pela dramaticidade de artistas como Al Jolson, Edith Piaf e claro, Ju&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHK2IzuKNxI/AAAAAAAAD8E/tcFQ_D5xUIQ/s1600-h/Rufus%20Wainwright+peb+!!.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220435180514850578" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHK2IzuKNxI/AAAAAAAAD8E/tcFQ_D5xUIQ/s320/Rufus%2520Wainwright+peb+!!.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;dy Garland.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Rufus começou sendo atração fixa em Montreal,&lt;/strong&gt; onde tocava toda a semana no &lt;strong&gt;“Café Sarajevo”;&lt;/strong&gt; gravou algumas fitas “demo” que foram parar nas mãos de um executivo da “Dreamworks” . E assim, em 1996 se mudou para Nova York e fica tocando no café &lt;strong&gt;“Fez”,&lt;/strong&gt; para ir angariando público e no final do mesmo ano, grava seu primeiro disco, que teve uma aceitação bastante boa.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;A “Rolling Stone” considerou o disco como um dos melhores do ano além de ter dado a Rufus o título de “o melhor novo artista do ano”.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Sai em turnês com Sean Lennon, Tori Amos e Sting, entre suas próprias turnês-solo.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em 2000 Rufus se viciou severamente em metanfetamina&lt;/strong&gt;, e ficou parcialmente cego em conseqüência do abuso da droga.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Percebendo qu&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHK13rrALQI/AAAAAAAAD78/lQpf1NP2aa8/s1600-h/rufuswainwright426.jpg"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220434886296349954" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHK13rrALQI/AAAAAAAAD78/lQpf1NP2aa8/s320/rufuswainwright426.jpg" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;e precisava de alguém que lhe apontasse uma &lt;/strong&gt;direção e lhe desse uma orientação de vida, ligou para &lt;strong&gt;seu amigo Elton&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;John,&lt;/strong&gt; que o aconselhou a entrar no Centro de Reabilitação “Hazelda Foudation”, em Minnesota, para desintoxicação e terapia.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em maio deste ano de 2008, esteve no Brasil, fazendo uma turnê por 4 capitais : Brasília, Minas Gerais, Rio de Janeiro e São Paulo.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Para sua estada brasileira&lt;/strong&gt;, Rufus preparou uma apresentação, teatral, mas bastante intimista, pois ele canta acompanhando-se de guitarra ou tocando piano, seus dois instrumentos prediletos para apresentações em público. &lt;strong&gt;Junto com ele, sua mãe Kate e sua irmã Martha.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Até agora Rufus tem 5 cd’s gravados, vários “singles” e diversas músicas&lt;/strong&gt; especial&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHK5i7IEIEI/AAAAAAAAD8c/5n21Pw8Td7c/s1600-h/rufus+weinwright+top+!!.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220438927714033730" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHK5i7IEIEI/AAAAAAAAD8c/5n21Pw8Td7c/s320/rufus+weinwright+top+!!.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;mente para trilhas sonoras de filmes como “D - Lovely”, sobre a vida e obra do&lt;strong&gt; compositor americano Cole Porter&lt;/strong&gt;, onde ele e os outros membros da sua família cantam algumas músicas.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Artista na melhor tradição barroca&lt;/strong&gt; – em todas as acepções da palavra – seus discos têm arranjos orquestrais complexos, muito bem elaborados, propositadamente &lt;strong&gt;com atmosfera dramática e intensa&lt;/strong&gt; e seus temas via de regra são &lt;strong&gt;amores não&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;correspondidos,&lt;/strong&gt; relações desoladas e muita ironia alinhavando os comportamentos humanos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Tudo isso, tratado com uma rara erudição no mundo pop atual&lt;/strong&gt;... Seu disco mais recente chama-se&lt;strong&gt; “Rufus! ,Rufus!, Rufus!, Does Judy!, Judy!, Judy!”,&lt;/strong&gt; onde obviamente ele presta uma&lt;strong&gt; homenagem a uma de suas divas preferidas, Judy&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Garland,&lt;/strong&gt; e curiosamente interpreta &lt;strong&gt;o repertório que Judy apresentou no seu famoso e lendário s&lt;/strong&gt;&lt;a href="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHK1S2oHR8I/AAAAAAAAD7s/txma4tB850U/s1600-h/rufus+wain...listrado+!!.bmp"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220434253581862850" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHK1S2oHR8I/AAAAAAAAD7s/txma4tB850U/s320/rufus+wain...listrado+!!.bmp" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;how do “Carnegie Hall”, no início dos anos ’60.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Fã incondicional de Mozart, Verdi e Wagner, este “enfant terrible” que quando criança gostava de se fantasiar de Dolly Parton para o Dia das Bruxas, no momento está se dedicando com afinco a seu projeto mais ousado, escrevendo e compondo uma ópera, chamada “PRIMA DONNA”, que será encenada no “Metropolitan of New York”.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:180%;color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;[@]&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt; &lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;strong&gt;Veja e ouça Rufus &lt;a href="http://youtube.com/watch?v=0UNp8ppYFMI&amp;amp;feature=related"&gt;clicando aqui ! []&lt;/a&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://youtube.com/watch?v=0UNp8ppYFMI&amp;amp;feature=related"&gt; &lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220431640775109154" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHKy6xKcKiI/AAAAAAAAD7k/eHsEY6Ym54Q/s320/nota+musical+verde+!!!.gif" border="0" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-4272078047941580202?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/4272078047941580202/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=4272078047941580202&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/4272078047941580202'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/4025999505869841738/posts/default/4272078047941580202'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/2008/07/rufus-wainwright-prima-donna-1973.html' title='[] Rufus Wainwright, Prima Donna [1973]'/><author><name>roberto bezzerra</name><uri>http://www.blogger.com/profile/13081020178112514103</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='27' height='32' src='http://4.bp.blogspot.com/-ysDD6Y0Ls3A/TeVQAPsY2hI/AAAAAAAAH40/hr47PPf0e0Y/s220/roberto%2B%25C3%25ADcone%2Bcinza%2Bescuro.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SHK2ngDP7nI/AAAAAAAAD8U/O-zoXuizaqE/s72-c/rufus+weinright+globo.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-4025999505869841738.post-8813074489489259150</id><published>2008-07-06T19:21:00.000-02:00</published><updated>2008-07-06T20:22:32.762-02:00</updated><title type='text'>[] O Que Terá Acontecido a "Baby Yvonne Marie" ?</title><content type='html'>&lt;div align="right"&gt;&lt;a href="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SG2M7ZggjTI/AAAAAAAAD68/W0R6ToVlZC8/s1600-h/CONNIE+HAINES+SINGIN"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5218982495279680818" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SG2M7ZggjTI/AAAAAAAAD68/W0R6ToVlZC8/s320/CONNIE+HAINES+SINGIN%27+MAIOR+!!+TOPO+!!.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#990000;"&gt;&lt;strong&gt;De vez em quando é muito bom voltar&lt;/strong&gt; algumas décadas atrás e reviver a &lt;strong&gt;atmosfera daqueles tempos&lt;/strong&gt;... “Reviver” é uma maneira de falar, pois não é preciso ter “vivido” antes, para gostar e se deixar levar &lt;strong&gt;pelas cores, pelas melodias, perfumes e sabores de uma época distante.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Eu gosto &lt;strong&gt;particularmente dos anos ’40 e ’50,&lt;/strong&gt; das roupas, das músicas, das big bands, das casas de bairros &lt;strong&gt;tranqüilos de filminhos de tv ,&lt;/strong&gt; das torradeiras naquelas &lt;strong&gt;cozinhas amplas com cortinas nas janelas...&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Principalmente no campo musical, &lt;strong&gt;esta época foi pródiga&lt;/strong&gt; em personagens típicos, cantores, atores, músicos e dançarinos; &lt;strong&gt;foram tantas as orquestras, tantos salões de bailes com música ao vivo, tocando em clubes e salões&lt;/strong&gt; com largas cortinas de veludo ao &lt;a href="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SG2J1MPO9NI/AAAAAAAAD6s/EESgOcWbuos/s1600-h/CONNIE+PEB+PASSAPORTE.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5218979090103465170" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SG2J1MPO9NI/AAAAAAAAD6s/EESgOcWbuos/s320/CONNIE+PEB+PASSAPORTE.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;lado de enormes vasilhas com&lt;strong&gt; ponches e garçons&lt;/strong&gt; impecáveis...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Connie Haines é uma personagem desta época, nascida em Savannah, na Geórgia e batizada com o nome de Yvonne Marie Antoinette Ja Mais em 1922.&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;Filha de uma professora de canto e dança, Connie logo cedo demonstrou que era uma menina prodígio, daquelas que o cinema tantas vezes nos apresentou.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Antes de completar 10 anos&lt;/strong&gt;, já cantava no rádio, num programa da NBC, com o nome de &lt;strong&gt;“Baby Yvonne Marie – The Little Princess of The Air”.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SG2Jsj68N6I/AAAAAAAAD6k/9ELwfCiVOzU/s1600-h/CONNIE+HAINES+NIGHTINGALE+MAIOR.bmp"&gt;&lt;strong&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5218978941841979298" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SG2Jsj68N6I/AAAAAAAAD6k/9ELwfCiVOzU/s320/CONNIE+HAINES+NIGHTINGALE+MAIOR.bmp" border="0" /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Cantou com a orquestra de Paul Whiteman&lt;/strong&gt; e em 1934 vence um concurso de talentos promovido pelo popular programa “The Fred Allen Show”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O primeiro contrato de Connie com uma big band foi aos 16 anos, com a orquestra de Harry James, &lt;strong&gt;e em sua primeira turnê com a orquestra, ela teve ao lado seu coleguin&lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;ha e futuro superstar Frank Sinatra&lt;/strong&gt;.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Mas, devido a problemas financeiros, Harry James teve de despedir tanto Connie Haines como Frank Sinatra.&lt;/strong&gt; Porém em 1940, Connie, Sinatra e The Pied Pipers tornaram a orquestra de Tommy Dorsey uma das mais populares e requisitadas da época.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;E com Tommy Dorsey&lt;/strong&gt;, gravaram vários sucessos que rapidinho foram para as paradas, como “Two Dream Met”, “Oh, Look at me Now”, “Kiss the &lt;a href="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SG2Ja4rQpYI/AAAAAAAAD6Y/jPLihdxus-w/s1600-h/CONNIE+HAINES+PEB+PIANO+!!!.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5218978638175708546" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SG2Ja4rQpYI/AAAAAAAAD6Y/jPLihdxus-w/s320/CONNIE+HAINES+PEB+PIANO+!!!.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;Boys Goodbye” e “What is This Thing Called Love?”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Depois de abandonar a orquestra de&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;Tommy Dorsey,&lt;/strong&gt; Connie iniciou uma muito bem sucedida carreira solo, gravando um grande número de discos para gravadoras como “Capitol”, “Mercury”, “Columbia” e “Dot” durante várias décadas, e &lt;strong&gt;continuou se apresentando em público até metade da década de 1990, quando abandonou a carreira para levar uma vida tranqüila e retirada, nos arredores de Los Angeles.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Recentemente alguns discos dela foram relançados, como o “&lt;strong&gt;CONNIE HAINES&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;SINGS A TRIBUTE TO HELEN MORGAN”&lt;/strong&gt; [cantora e atriz cult que morreu em 1941 aos 41 anos de idade], gravado em 1957, e tem vários standards que ficaram famosos, como por exemplo:&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SG2IwQOrdEI/AAAAAAAAD6M/pxrG-VGVHK4/s1600-h/CONNIE+HAINES+NIGHT+1.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5218977905763906626" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SG2IwQOrdEI/AAAAAAAAD6M/pxrG-VGVHK4/s320/CONNIE+HAINES+NIGHT+1.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;Why was I Born // They didn’t believe me // Yesterdays // Broken Hearted // Make believe // Mean to me // Can’t help love dat man // Don’t ever leave me // More than you know // The way you look tonight // Why do I love you // Bill.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Foi lançada uma compilação de gravações de Connie feitas no período de 1947 a 1953&lt;strong&gt;, NIGHTINGALE OF&lt;/strong&gt; &lt;strong&gt;SAVANNAH&lt;/strong&gt;, que traz sucessos eternos como:&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SG2Iac7P3AI/AAAAAAAAD6E/VaHvM2VWEEc/s1600-h/CONNIE+SINGIN"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5218977531214945282" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SG2Iac7P3AI/AAAAAAAAD6E/VaHvM2VWEEc/s320/CONNIE+SINGIN%27+STANDARD.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;You made me love you // Stormy weather // My man // Lover man // The man I love // Destination moon.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Em &lt;strong&gt;SINGIN’ ‘N SWINGIN’&lt;/strong&gt;, ela é acompanhada pela orquestra de Tommy Dorsey e tem preciosidades do repertório americano:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;You can depend on me // Georgia on my mind // Will still be mine // There’ll be some change made // What is this thing called love?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SG2IFB7QMPI/AAAAAAAAD58/UqxiX3jFPFw/s1600-h/MICROF.gif"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5218977163189956850" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SG2IFB7QMPI/AAAAAAAAD58/UqxiX3jFPFw/s320/MICROF.gif" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;em&gt;&lt;strong&gt;@ este post é dedicado a todos os cantores e vocalistas anônimos de orquestras, em qualquer parte do mundo, que com o nome de “crooner” alegraram as noites de tanta gente, enfeitaram o romance de tantos casais de apaixonados ou simplemente, com suas vozes, fizeram companhia a todos aqueles que amam a música ... @&lt;br /&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5218976645937338322" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_cKl3ktxgMzs/SG2Hm7Anl9I/AAAAAAAAD50/iuR_dgPWplU/s320/nota+musical+verde+!!!.gif" border="0" /&gt; &lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4025999505869841738-8813074489489259150?l=roberto-musikal.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://roberto-musikal.blogspot.com/feeds/8813074489489259150/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=4025999505869841738&amp;postID=8813074489489259150&amp;isPopup=true' title='6 Comentários'/><link rel='edit' type='applic
